Blaffende honden

door lievendebrouwere

Afgelopen week heb ik met een andere blogger (die ik persoonlijk van haar noch pluimen ken) een discussie gevoerd over homeopathie.
Het was het klassieke verhaal: homeopathie is duur water, boerenbedrog, volksverlakkerij.
Klassiek was ook: wat bezielde me om daartegenin te gaan, of daar op zijn minst enkele vraagtekens bij te zetten?
Want de uitkomst was als altijd: ik kreeg een karrevracht scheldwoorden naar mijn hoofd geslingerd (dit keer variërend van crimineel en degoutant tot idioot en fanatiek) en we kwamen geen stap, zelfs geen millimeter verder.

Twijfel is de moderne sceptici volkomen vreemd.

Ze zijn zo zeker van hun zaak dat iedereen die het met die zaak niet eens is, wel een mens van slechte wil moet zijn, een kwaadaardig wezen met als enig motief het bedriegen en misleiden van zijn medemens.
Niet eenvoudig om dan beleefd en rationeel te blijven, zeker niet als je merkt dat deze mensen zichzelf héél beleefd en héél rationeel vinden. Want eigenlijk zouden ze je met de botte bijl aan mootjes willen hakken. Eigenlijk is dát hun plicht als mens en beschermer van de zwakken: uitroeien dat gespuis!
Maar dat doen ze niet, nee, het zijn beschaafde mensen die niet met bijlen zwaaien.
Met een enorme krachtinspanning brengen ze zichzelf ertoe om alleen maar wat te schelden, te blaffen, te spotten en te honen. Ze overwinnen zichzelf, uit liefde voor de mensheid. Maar dacht u dat ze daar erkenning voor krijgen, laat staan dankbaarheid?
Nee, meneer. De ander voelt zich op zijn teentjes getrapt!
Hij vraagt waarom ze zo blaffen.
Terwijl de vraag zou moeten zijn waarom ze niet bijten.
Die alternativo’s zouden moeten uitgeroeid worden, en als de reguliero’s dat dan, uit de goedheid huns harten, niét doen en hen alleen bestraffend toespreken, zijn ze godbetert … beledigd!
Is dat niet om je bezinning te verliezen, meneer, om helemaal door het lint te gaan?
Al een geluk dat ik achter mijn computer zat … !

Dat is zo’n beetje de geest die ik in deze rationele, humane sceptici aan het werk voel.
En ik krijg het er koud van, want hij bestaat uit blinde woede en haat.
Maar achter die geest bespeur ik nog iets anders. Ik bespeur daar angst, diepe angst.
Want waarom zou je uit je dak gaan omdat er mensen zijn die duur water drinken en geloven dat ze daarvan genezen?
Tenslotte zijn er ook mensen die Perrier drinken en zich daardoor beter voelen.
Is dat een reden om woedend te worden?
Wat voor kwaad richten homeopathen aan? Dat ze terminale kankerpatiënten behandelen met zuiver water? Serieus, hoeveel zouden dat er zijn?
Nee, ik bespeur achter hun agressie geen humanistische idealen, ik bespeur angst, angst dat hun zekerheden hen zullen afgenomen worden.
En die zekerheden zijn de zekerheden van degenen die de macht hebben, de overheid, de rijken, de wetenschap, de farmaceutische industrie. Daar ontlenen deze moedige sceptici hun zekerheden aan, en wee degene die daaraan wil tornen!
Alsof die duurwaterdrinkers het voortbestaan van heel dat gigantische machtsapparaat bedreigen!

Verrek.

Misschien ís dat wel zo.

Misschien voelen deze sceptici dat heel dat machtige complex aan het wankelen is.
Degenen die ertegen vechten, voelen alleen zijn betonnen hardheid en onwrikbaarheid.
Maar degenen die aan de binnenkant verblijven, voelen misschien iets anders.
Ik weet het niet.
Ik vraag me alleen af waarom ze zo vreselijk tekeer gaan, zij, de leden van de zo machtige meerderheid, als een lid van die meelijwekkend softe minderheid aan hun mouw trekt en zegt: ja maar, meneer…

Als ik getuigen van Jehova aan de deur krijg, dan blijf ik altijd vriendelijk. Ik verontschuldig mij voor mijn gebrek aan interesse. En zij begrijpen dat. Ze dringen nooit aan en nemen steeds heel vriendelijk afscheid. Want zij kunnen mij niks maken. Ik voel me totaal niet bedreigd door die brave mensen en hun geloof in Jezus met zijn mooie baard. Ik heb met hen te doen, maar ik gun hen hun zekerheden. En ik kan dat omdat mijn zekerheid sterk genoeg is.
Maar al die branie, al dat gebrul van de ‘wetenschappelijken’, van zij-die-de-waarheid-in-pacht-hebben: het wijst er alleen maar op dat hun zekerheden wankelen en met man en macht verdedigd moeten worden.

Ik ontleen echter weinig genoegdoening aan die gedachte.
Het moderne machtssysteem is een monsterlijk monster.
En hoed u voor een monster dat gekwetst is en in gevaar verkeert!
Het wordt nog veel gevaarlijker.

Ach, hoe zielig zijn die zelfverklaarde helden van de Rede waarmee dit monster zich voedt!
Toen ik, beleefd en vriendelijk, een eind had gemaakt aan de uitzichtloze discussie, waren ze daar opeens, om lucht te geven aan hun woede en verontwaardiging over het bestaan van mensen such as myself.
Ik had me al afgevraagd waar ze bleven tijdens de schermutselingen.
Mijn opponent kon toch niet de enige zijn die homeopathie duur water vond!
Ik vreesde er zelfs een beetje voor dat ze me van alle kanten zouden beginnen aanvallen.
Maar ze bleven weg, gelukkig.
Ik had m’n rug echter nog niet gedraaid of daar waren ze: schuimbekkend van woede, en luidkeels de moed prijzend van mijn tegenstander, die erin geslaagd was zo beschaafd en rationeel te blijven tegenover een briesende Berserker zoals ik.

Ik kreeg voorwaar medelijden met hen.

Arme blaffende honden, verslaafd aan de ketting die hen de keel dichtsnoert, gretig likkend aan de hand die hen slaat.
Arme moderne mens, zo vol van zichzelf, en toch zo bang!

20130628-190706.jpg

Advertenties