Relativeringsvermogen

door lievendebrouwere

20130820-130436.jpg

Deze donkere schone is Ihsane Chioua Lekhli, die op 1 september Indra Dewitte opvolgt als presentator van De Zevende Dag.
Ze staat vandaag in de krant omdat ze gereageerd heeft op Liesbeth Homans, die eerder gezegd had dat het begrip racisme moet gerelativeerd worden omdat het al te vaak gebruikt wordt als excuus voor persoonlijke mislukkingen.
Racisme bestaat volgens Lekhli nog wél.
Daarmee maakt ze deel uit van het vele stof dat de uitspraken van Liesbeth Homans hebben doen opwaaien.
Althans volgens De Standaard.

Als ik even ga kijken naar de website van De Morgen – er altijd als de kippen bij als er politiek correct moet worden opgetreden – vind ik daar nergens opwaaiend stof.
Het Laatste Nieuws: idem. Geheel stofvrij.

Het is duidelijk: dit is, zoals Marc Van Peel – alweer in De Standaard – zegt, een storm in een glas water.
Ik vraag me af of hij dat beeld bewust gebruikt.
Waarschijnlijk niet. Zoveel raffinement zoek ik niet achter deze tsjeef.
Maar ik twijfel er niet aan dat De Standaard deze mini-storm (in het water of in het stof) zelf uitgelokt heeft in de hoop dat hij tot een echte media-storm zou uitgroeien.
Het is namelijk augustus en van het Egyptische front is er even geen nieuws.

Heel doorzichtig dus allemaal en niet de moeite om er aandacht aan te besteden.
Toch struikel ik over die reactie van Lekhli.

In al de jaren dat ik de verslaggeving over het ‘multiculturele probleem’ volg, en dat zijn er toch al gauw een stuk of twintig, heb ik nog nooit één allochtoon begrip weten opbrengen voor wat we gemakshalve racisme noemen.
Moslims zetten zowat de halve wereld in brand met een eindeloze reeks bomaanslagen.
Ze worden om die reden bijna automatisch gelinkt aan geweld.
Maar toch is er geen enkele moslim die openlijk toegeeft te kunnen begrijpen waarom men moslims met een scheef oog bekijkt.
Allemaal, zonder één enkele uitzondering, geven ze de schuld voor al dat geweld aan de bange, blanke man. Die heeft het allemaal uitgelokt met zijn racisme.
Zelfs de meest gematigde opiniestukken die ik las, eindigden altijd weer met een beschuldigende vinger naar het racistische Westen.
Tot op de dag van vandaag heb ik het nooit anders geweten.
Zo ook nu weer.

Mooie Marokkaanse Lekhli is nog piepjong, maar toch heeft zij het al geschopt tot presentatrice van de Zevende Dag, een veelbekeken ernstig programma.
Dat is niet niks qua allochtoon succes, me dunkt.
Maar een bedankje kan er niet vanaf.
Erkenning voor de kansen die haar hier geboden worden?
Noppes.
In plaats daarvan, de klassieke beschuldigende vinger:
jullie zijn en blijven racisten.

Ik vraag me soms af: kennen die Marokkanen dan geen schaamte?
Overal waar ze komen, zijn ze a pain in the ass.
Als er ergens problemen zijn met allochtonen, dan gaat het in de meeste gevallen om Marokkanen.
Vroeger stonden in cafés vaak bordjes voor het raam, met daarop in hanepoten geschreven: interdit aux Nord-Africains.
Dat had niets met racisme te maken maar alles met ervaring.
Cafébazen overal ter wereld wisten dat de kans op een kapotte inboedel exponentieel steeg wanneer er Noord-Afrikanen (de zogenaamde Maghreb-volkeren) in de zaak waren.
Vandaag is Europa één groot café geworden en overal waar er Noord-Afrikanen zijn, is er – nog altijd – heibel.
Die heibel is soms van een mensonterend soort, zoals het plunderen van slachtoffers van treinrampen en het aanvallen van de hulpdiensten, zodat het plunderen ongestoord kan doorgaan.
Nee, de Marokkanen hebben de afgelopen eeuw een bijzonder kwalijke reputatie opgebouwd.
En er lijkt niet de minste verbetering in zicht.

Maar dat is voor Lekhli geen reden om een toontje lager te zingen.
Ze is er als de kippen bij om te verklaren dat we wél racistisch zijn, ook al had Liesbeth Homans dat niet ontkend.

Kijk, dat is het verschil tussen Homans en Lekhli:
Homans ontkent niet dat er racisme is, maar ze relativeert het.
Lekhli is niet tot relativeren in staat.

Ze maakt deel uit van het volk dat in Europa de meest kwalijke reputatie heeft, en met reden.
Toch heeft ze, ondanks die reputatie, al op jonge leeftijd een vooraanstaande plaats veroverd bij de VRT.
En wat is haar eerste publieke statement?
Juist.

Ik begrijp dat niet.
Hoe kunnen mensen zo zijn?
Hoe kan een heel volk zo zijn?

Ik moet onwillekeurig denken aan een ander volk.
Wij Vlamingen zijn zowat het tegenovergestelde van de Marokkanen.
We zijn braaf, vriendelijk, verdraagzaam, we werken hard en we zijn materieel en cultureel bijzonder rijk.
Toch schamen we er ons voor Vlaming te zijn.
We zijn er zelfs trots op om te zeggen dat Vlamingen bekrompen, achterlijk, verzuurd, rechts en racistisch zijn.
Als we onszelf kunnen beschuldigen, staan we op de eerste rij.

Ik begrijp dat niet.
Hoe kunnen mensen zo zijn?
Hoe kan een heel volk zo zijn?

Het zou wel eens interessant kunnen zijn die twee volkeren, het Vlaamse en het Marokkaanse, naast elkaar te plaatsen en ons af te vragen: is er misschien een verband?

Is er misschien een verband tussen de ziekelijke arrogantie en agressiviteit van de Marokkanen, en de al even ziekelijke zelfverachting en verdraagzaamheid van de Vlamingen?
Is er misschien een verband tussen het onvermogen van de Marokkanen om zichzelf te relativeren en het vermogen van de Vlamingen om zichzelf zodanig te relativeren dat ze ophouden te bestaan (volgens Marc Reynebeau bestaan er immers geen Vlamingen)?

Is het niet zo dat de uitersten elkaar raken en dat we ze dus samen moeten zien?

Daarmee zijn we weer bij ons uitgangspunt beland.
Want wat de Marokkaanse Lekhli gezegd heeft, is duidelijk uitgelokt door de Vlaamse Standaard.
Men heeft het mooie meisje als het ware de woorden in de mond gelegd.

Zou het dus niet kunnen dat de Marokkanen zich zo schabouwelijk gedragen omdat de Europeanen hen daartoe volop de ruimte bieden, omdat ze het bij wijze van spreken uitlokken met hun ziekelijke verdraagzaamheid en zelfrelativering?
Als ik echter lees wat Liesbeth Homans gezegd heeft in dat stof-doen-opwaaiende interview (voorwaar een ‘Marokkaans’ woestijnbeeld), dan komt het me voor dat ze niet teveel maar te weinig gerelativeerd heeft.
Ze had niet moeten zeggen: er is racisme aan beide kanten.
Ze had moeten zeggen: de grootste racisten zijn de Marokkanen!
Ze had de zaken gewoon om moeten keren en radicaal zeggen dat ze op hun kop stonden.
Want Marokkanen die in Vlaanderen komen zeggen dat wij racisten zijn:
dat is gewoon de wereld op zijn kop.
Niet meer en niet minder.

Maar tot zoveel relativeringsvermogen zijn zelfs Vlamingen niet in staat.
Zelfs wanneer ze tot de N-VA behoren, durven ze Vlamingen en Marokkanen niet naast elkaar plaatsen en relativeren, dat wil zeggen: met elkaar in verband brengen.
Nee, het probleem is niet ons relativeringsvermogen.
Dat is tussen haakjes onze mooiste eigenschap.
Het probleem is dat we er halverwege mee ophouden.
We gaan niet all the way.

Nochtans wordt het dan pas echt interesant.

20130820-151543.jpg