Videobeelden en verontwaardiging

door lievendebrouwere

20130827-114109.jpg

De zeer betrouwbaar uitziende figuur hierboven is John Kerry, de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, die zichzelf min of meer beschouwt als ‘het geweten van de wereld’.
Dat geweten is geschokt, want het heeft videobeelden gezien van een gifaanval in Syrië.
En dat volstaat om ten oorlog te trekken.

Alweer een pijnlijk geval van digitale dementie.

Blijkbaar is het geweten van de wereld bijzonder kort van geheugen.
De Amerikanen zijn nog maar net weg uit Irak, waar ze, op grond van enkele vage beelden en niet minder vage geruchten over massavernietigingswapens, een enorme chaos hebben aangericht, of ze maken zich opnieuw klaar om een land binnen te vallen waar – u raadt het nooit – verschrikkelijke wapens zijn gebruikt.
Hoe weten ze dat?
Ze hebben video-beelden gezien.
En ze hebben ‘onbetwistbaar bewijsmateriaal’.
We weten sinds Saddam Hoessein wat dat betekent.
Ze hebben eigenlijk niks.

Ze hebben naar hun computerschermen zitten kijken – waarmee ze de hele wereld in het oog houden – en daar hebben ze dingen gezien die hun ‘hevige verontwaardiging’ hebben gewekt.
De grens tussen verontwaardiging en oorlogszucht is niet al te duidelijk in Amerika, en dus zijn een paar videobeelden en geruchten genoeg om dat hele gigantische leger in staat van paraatheid te brengen.

Het wordt zo stilaan de vraag van de kip en het ei.
Wat was er het eerst: de verontwaardiging of de oorlogszucht?
Sommigen durven die vraag zelfs anders stellen.
Wat was er het eerst: de gifaanval of het besluit om weer oorlog te voeren?

Die gifaanval lijkt in ieder geval sterk op Pearl Harbour of 9/11: een voorwendsel om uit te rukken en de wereld te laten zien wie de sterkste is.
Was 9/11 trouwens ook niet in de eerste plaats een … videobeeld?
Had Amerika ooit het fiat van de ‘internationale gemeenschap’ gekregen als die videobeelden niet eerst honderd keer de wereld waren rondgegaan tot zelfs de laatste Eskimo ze gezien had?
Zonder videobeelden was 9/11 niet meer dan een fantastisch gerucht geweest: ze zeggen dat er in New York twee vliegtuigen tegen twee wolkenkrabbers zijn gevlogen en dat ze ingestort zijn…
Wie zou dat om te beginnen geloofd hebben?
En wie zou er zich druk om gemaakt hebben?
De oorlog in Syrië is al meer dan een jaar aan de gang.
Maken we ons daar druk over?
Maken we ons druk over de oorlogen die elders woeden, in verre landen?
Niet echt.
Maar als er opeens vreselijke videobeelden verschijnen, ja dán zijn we verontwaardigd!
En die verontwaardiging verspreidt zich als een lopend vuurtje omdat de digitale media overal ter wereld er olie op gieten tot het een vuurzee wordt.
En dán kunnen we weer oorlog gaan voeren.
Dan heeft ons geweten een reden om ‘in te grijpen’.

Bewijzen?
Ach, we sturen een paar VN-waarnemers.
Zoals destijds in Irak.
Een ritueel.
Een paar videobeelden.
Dat moet volstaan.

De mogelijkheid dat die videobeelden getrukeerd zijn of bewerkt komt blijkbaar bij niemand op.
Ik herinner me nog altijd de kranten waarin grote tekeningen stonden van Saddam Hoesseins geheime raketinstallaties. Ja, dat was nog eens een gevaar voor de wereldvrede!
Hier moest tegen opgetreden worden voor het te laat was!
Bleek dat die installaties gewoon niet bestonden.
Er waren helemaal geen massavernietigingswapens.
Het was allemaal verzonnen.

Beweer ik nu dat er nooit een gifaanval geweest is in Syrië?
Nee, ik beweer alleen dat je met videobeelden véél kunt doen.

Dat lijkt nog niet doorgedrongen te zijn tot ‘het geweten van de wereld’.
Of juist wel?
Een mens mag er niet aan denken …

Advertenties