Bedrog in de kunst

door lievendebrouwere

Onlangs had ik het over de ‘nieuwe Van Gogh’ en wees ik erop dat er geen kunst aan is om ‘experts’ te bedriegen.
Maar als die kenners al geen onderscheid kunnen maken tussen echt en vals, hoe machteloos moet een gewone kunstliefhebber dan wel niet zijn!
Is de modale kunstverzamelaar – en dat zijn we allemaal in zoverre we tekeningen en schilderijen aan de muur hebben hangen – dan niet weerloos overgeleverd aan vervalsers en bedriegers?
Neen, helemaal niet.
In de kunst kún je namelijk niet bedrogen worden.
Mensen die een valse Van Gogh kopen, bedriegen alleen zichzelf.
Ze betalen geen 20 of 30 miljoen euro omdat ze het schilderij zo graag zien, ze doen dat alleen omdat ze een Van Gogh willen hébben, als investering, of om mee te pronken of om welke reden dan ook.
Ze kopen niet uit liefde, maar uit begeerte.
En die begeerte maakt hen blind en kwetsbaar voor bedriegers.

Wie daarentegen uit liefde koopt, kan nooit bedrogen worden.
Stel dat iemand een Van Gogh koopt omdat hij het schilderij zo graag ziet en naderhand blijkt het een vervalsing te zijn.
Wat maakt dat uit?
Een echte kunstliefhebber kan het niks schelen door wie een schilderij geschilderd is.
Hij houdt van het schilderij, niet van de schilder.
Als zijn liefde voor het schilderij echt is, dan haalt hij de schouders op als hij verneemt dat het een vervalsing is.
Maar heeft hij er dan niet veel te veel voor betaald?
Wat is ‘te veel’?
Kun je een prijs plakken op liefde?
Kun je tegen je vrouw zeggen: ik hou voor wel een miljoen euro van je?
En kan die vrouw dan zeggen: bewijs dat eens?
Dat is onzin.
Wie echt van iets houdt en hij heeft er het geld voor, betaalt nooit te veel.
Wie echt van iets houdt, weet ook dat je niet altijd kunt krijgen waar je van houdt.
En hij zal bijgevolg geen buitensporige prijzen betalen.
Wie dat wél doet en zich achteraf bedrogen voelt, moet zich de vraag stellen of hij echt wel uit liefde handelde toen hij het schilderij kocht.

Mensen die bedrogen worden door vervalsers, kopen niet uit liefde, en dus zijn het zelf vervalsers.
Want er is maar één valabele reden om kunst te kopen, en dat is: liefde.
Je koopt kunst omdat je ervan houdt.
Iedere andere reden is vals.

Ik heb totaal geen medelijden met kunstliefhebbers die bedrogen worden door vervalsers.
Het zijn immers geen echte kunstliefhebbers, het zijn poseurs, ze doen maar alsof ze de kunst liefhebben.
Ik voel ook niet de minste afkeer voor vervalsers.
Wat zij doen is bedriegers bedriegen.
Zij spiegelen alleen maar die valse kunstliefhebbers.
Ze confronteren hen met hun gebrek aan liefde.
Ze helpen hen.
Als ze natuurlijk geholpen willen worden.

Iedereen voelt zich natuurlijk wel eens bedrogen als hij een schilderij koopt en hij is het na een paar maanden al beu.
Maar dan is hij bedrogen door zichzelf.
Dan dacht hij uit liefde te handelen en dat bleek achteraf niet zo te zijn.
Want liefde blijft.
Als ze verdwijnt, was het geen liefde

Nee, de vervalsers en bedriegers moeten er zijn, anders zouden we nooit bijleren in de liefde, anders zou onze liefde niet sterker worden.
Want liefde is uiteindelijk een zien.
Je voelt liefde omdat je iets liefdevols ziet.
Zie je het niet goed genoeg en laat je je misleiden door de pseudo-liefde van een misleider, dan is je eigen liefde nog niet sterk genoeg.

Daarom is kunst verzamelen een oefening in liefde.
Als je een schilderij koopt waar je na een jaar niet meer van houdt, dan weet je dat je het schilderij niet goed ‘gezien’ hebt, en je hebt het niet goed gezien omdat je liefde niet sterk genoeg was.
Dat is een belangrijke les.
En dat mag best wat kosten.

De echte kunstliefhebber kan dus nooit bedrogen worden,
en hij kan nooit geld verliezen.

20130928-164416.jpg

Advertenties