The Good Wife

door lievendebrouwere

20131017-191042.jpg

De voorbij weken hebben An en ik gekeken naar het 2de seizoen van The Good Wife, een Amerikaanse tv-serie die zich afspeelt tussen politiek, rechtbank en gezin.
Ik kan u al meteen verklappen: het is een voor-tref-fe-lij-ke serie.
Vooral het 2de seizoen staat op een zeldzaam hoog niveau.
Een waar genot om naar te kijken!
Het 3de seizoen is er ook al, maar dat kost 45 euro.
Dat wordt dus nog even wachten tot de prijs (hopelijk) daalt.

Politiek en gezin zijn in deze serie slechts neventhema’s, want The Good Wife is in feite een rechtbankserie met een advocatenkantoor in de hoofdrol.
Beter zou misschien zijn om politiek en gezin te zien als de twee polen waartussen The Good Wife zich afspeelt.
In de politiek wordt het spel echt smerig gespeeld.
In het gezin wordt het spel vol goede wil gespeeld.
En daartussen, in de rechtbank, wordt het spel vooral heel bewust gespeeld.
Het spel tussen goed en kwaad.

The Good Wife is overduidelijk een Weegschaal-serie, met in de hoofdrol advocate Alicia Florrick, die niet alleen het midden tracht te houden tussen goed en kwaad (haar werk), maar ook tussen politiek en gezin, tussen werk en gezin, tussen man en kinderen.
Het is een uiterst gecompliceerde evenwichtsoefening.
Alicia is als het ware de incarnatie van vrouwe Justitia in al haar aspecten.
Ze hanteert de weegschaal op alle gebieden van haar leven.

De kracht van deze serie zit enerzijds in de bijzonder complexe en evenwichtige scenario’s.
Het klopt allemaal als een bus.
Maar anderzijds is deze serie zo goed omdat de personages én de acteurs die ze spelen zo buitengewoon sterk zijn.
En – dat viel me pas op na 2 seizoenen – het zijn allemaal, stuk voor stuk, echte Schorpioenen.
Scherpe neuzen, scherpe blikken, scherp verstand.
Heel beheerst, heel intens.
Passioneel bezig in alles wat ze doen.
En dat brengt hen tot de grens tussen goed en kwaad.
Op die smalle grens speelt de serie zich af, en dat maakt ze zeer dramatisch en spannend, ook al zijn de hoofdrolspelers allemaal ‘men and women in suits’.
Aan de buitenkant heel keurig en afgelikt,
aan de binnenkant tot alles in staat: het beste én het slechtste.

Zo is ook de serie.
Aan de buitenkant apollinisch: gladde, gepolijste Weegschaalvormen.
Aan de binnenkant dionysisch: een laaiend Schorpioenenvuur.
Kortom: een artistieke kachel.
Precies wat we in dit seizoen nodig hebben.

20131017-195152.jpg