Bart De Wever en het dualistische denken

door lievendebrouwere

Tweegeleed denken is niet hetzelfde als dualistisch denken.
Denken doe je sowieso in tegenstellingen: ieder begrip dat je gebruikt heeft zijn tegengestelde.
Wit bestaat niet zonder zwart, licht niet zonder duisternis, positief niet zonder negatief.
Zonder de wereld in twee te delen, kun je eenvoudig niet denken.
Daarom wordt er in de geestelijke wereld ook niet gedacht (althans niet zoals wij dat doen).
Denken is alleen mogelijk in een materiële wereld, waar je alles in twee kunt delen.
Deelbaarheid is de meest fundamentele eigenschap van de materie.
De geest daarentegen is één en ondeelbaar.

Het resultaat van ‘materieel’ denken is: bewustzijn.
We worden wakker door te denken in tegenstellingen.
Dat denken verloopt steeds op dezelfde manier: pendelend tussen twee tegengestelde polen.
Maar het resultaat van dat denken verandert wel: we worden steeds wakkerder, ons bewustzijn blijft groeien.
In dat bewustwordingsproces bereiken we echter een kritiek punt wanneer we ons bewust worden van het denken zelf.
Dan kan het twee kanten uit:
ofwel bereiken we een hoger denken en gaat de bewustwording gewoon verder,
ofwel begint het denken zichzelf te vernietigen en verliezen we langzaam het bewustzijn.
Dat kritieke punt hebben we vandaag bereikt.
Ofwel worden we ons bewust van ons (tweegelede) denken.
Ofwel blijven we onbewust (dualistisch) denken.
In het eerste geval worden we ons bewust van de geestelijke werkelijkheid (die werkzaam is in ons denken).
In het tweede geval blijven we de wereld in twee delen en vergeten dat.
We zien dan slechts één van beide delen en roepen het tot de enige echte werkelijkheid uit.

Dat zien we momenteel op éclatante wijze in het materialisme.
De moderne mens verdeelt de wereld in materie (de zintuiglijke buitenwereld) en geest (de innerlijke wereld van zijn eigen denken) en ‘vergeet’ dat hij dat doet.
Hij komt niet tot bewustzijn van zijn eigen denken (en de ‘verdelende’ of onderscheidende geest die daarin werkzaam is) en beschouwt de materiële wereld als de enige werkelijkheid.
Het resultaat van deze ‘vergetelheid’ is dat de moderne mens langzaam het bewustzijn verliest zonder zich daar bewust van te zijn.
Hij valt bij wijze van spreken in slaap en denkt dat hij wakker is.
Ja, hij denkt nu pas echt wakker te worden en de wereld eindelijk te zien zoals hij werkelijk is: een verzameling atomen, een hoop dood stof.
Het resultaat van dit slapend wakker-zijn is dat de mens zichzelf – en de hele beschaving die hij opgebouwd heeft – aan het vernietigen is.

20131031-151425.jpg

Ik heb in deze Scorpio-tijd de neiging om een adelaarsperspectief in te nemen en de wereld van op grote hoogte te bekijken.
Je ziet dan wel de grote lijnen, maar tegelijk wordt alles heel abstract.
Dus wil ik de zaken ook eens wat concreter bekijken, vanuit het schorpioenperspectief zeg maar.
U zult het verschil meteen merken, maar hopelijk ook de gelijkenis.

De moderne werkelijkheid dringt vandaag hoofdzakelijk tot ons door via de media.
Zij zijn het die ons vertellen wat zich in de wereld afspeelt.
Althans, dat is de bedoeling: kranten worden verondersteld een objectief en onpartijdig beeld te geven van de werkelijkheid waarin we leven.
Maar de mensen die deze kranten maken, denken dualistisch.
Ze delen de werkelijkheid in twee, kiezen één van beide delen, en schotelen ons dat voor als een objectief beeld van de hele werkelijkheid.

De berichtgeving in de Vlaamse kranten is op het eerste gezicht zeer verscheiden en evenwichtig. Alles en iedereen komt er aan bod.
Wie echter wat afstand neemt, ziet dat er een rode draad door die berichtgeving loopt.
Letterlijk en figuurlijk.
De Vlaamse kranten zijn rood, dat wil zeggen links.
Alles wat rechts is, steken ze in de verdomhoek.
Ze hebben dit jaar slechts één doel: Bart De Wever zwart maken.
Er gaat vrijwel geen dag voorbij of er staat een artikel in de krant dat BDW en zijn N-VA in een kwaad daglicht plaatst.
Soms zijn het twee artikels, of drie, of meer.
In het begin van het jaar heb ik eens vijf artikels in één krant gelezen, allemaal over Bart De Wever en allemaal negatief.
Had de man iemand vermoord?
Had hij zijn tegenstanders opgeloten achter een ‘cordon sanitaire’ of hen op een andere onoirbare manier het zwijgen opgelegd?
Niets van dat alles.
Hij had, als burgemeester van Antwerpen, geweigerd om – op voorstel van een literair genootschap – het Pieter De Conickplein om te dopen tot Herman De Coninckplein. En hij had de euvele moed gehad het een onnozel voorstel te noemen.
Dat was het natuurlijk ook. Het was gewoon een valstrik, een zoveelste poging om hem in diskrediet te brengen, een voorwendsel om hem aan te vallen.
De kranten lieten die kans niet liggen en het regende ‘kritische’ artikels en negatieve commentaren die BDW afschilderden als een cultuurbarbaar. Een of andere linkse hoogleraar begon zelfs te schelden en riep in een open brief FUCK YOU naar de Antwerpse burgemeester, die op zijn beurt een mailtje stuurde naar de rector van de universiteit met de vraag of professoren niet een minimum aan beschaving dienden hoog te houden.

20131031-151528.jpg

Het was een beschamend spektakel.

En natuurlijk werkte het contraproductief.
Je kunt niet anders dan sympathie voelen met iemand die voortdurend in de hoek staat waar de klappen vallen.
En dus temperden de kranten hun offensief.
Maar het werd wel voortgezet.
En zo blijven de kranten vrijwel dagelijks artikels produceren waaruit moet blijken dat BDW op zijn retour is, dat hij ‘het’ niet meer heeft, dat de mensen zijn truukjes moe zijn, dat er onenigheid is in zijn partij, dat het onmogelijk is met deze man samen te werken, enzovoort, enzovoort.
Men heeft het geweer dus van schouder gewisseld en een meer luciferische toon aangeslagen, maar het beeld blijft hetzelfde: Bart De Wever is het vleesgeworden kwaad is, een sluw monster dat ligt te wachten tot het kan toeslaan en België verscheuren.

Dit is al lang geen journalistiek meer, dit is een poging tot karaktermoord, een moderne lynchpartij: Bartje moet hangen!
Ik heb al meermalen het plan opgevat om dagelijks een inventaris te maken van alle artikels die in de kranten over BDW verschijnen, kwestie van harde bewijzen te hebben.
Want de anti-BDW-ers (en daartoe behoren zowat alle Vlaamse intellectuelen) zijn zich totaal niet bewust van wat ze doen.
Ze zijn ervan overtuigd een objectief en onpartijdig beeld te geven van de politieke werkelijkheid in dit land.
Als je hen erop wijst dat ze uiterst subjectief en partijdig zijn, reageren ze verontwaardigd en beschuldigen je ervan de zaken om te keren.
Ze beweren zelfs dat Bart De Wever de held is van de media, dat niemand hem een strobreed in de weg durft te leggen en dat het dus absoluut noodzakelijk is dat er tegenwind wordt gegeven.

Kijk, dit is dualistisch denken in de praktijk.
De politieke wereld wordt opgedeeld in links en rechts.
Vervolgens wordt links voorgesteld als goed en rechts als kwaad.
Ieder mens van goede wil heeft derhalve de morele plicht links te zijn en rechts te bevechten.
En dat vechten wordt niet gezien als een worsteling om tot een evenwicht te komen.
Nee, het is de bedoeling dat het (rechtse) kwaad wordt uitgeroeid.
Want men wil een nieuwe, betere wereld, een wereld waarin het kwaad niet meer bestaat.
Dat is het visioen van deze dualisten, het doel dat ze nastreven: een wereld die één is, een wereld van vrede, waar geen tegenstellingen en spanningen meer bestaan.
Een ‘geestelijke’ wereld, zeg maar.
En om die wereld tot stand te brengen zijn Nobelprijswinnaars voor de vrede bereid om mensen, volkeren en landen die ze als ‘kwaad’ bestempelen plat te bombarderen.

Het dualistische denken is dus een materialistisch denken dat aangevuurd wordt door een spiritueel streven: het creëren van een hemel op aarde.

20131031-151657.jpg

Die heerlijke nieuwe wereld zien we momenteel in de Vlaamse kranten opdoemen.
Het kwaad – in de persoon van de duivelse Bart De Wever (onze Vlaamse Saddam Hoessein of president Assad) – wordt dag in dag uit gebombardeerd met vernietigende woorden.
Het is een gewoonte geworden, niemand kijkt er nog van op.
Bombarderen is vanzelfsprekend geworden.
Ontmenselijken is het nieuwe geestesleven.
Wie niet meedoet, is geen weldenkend mens.

Dit is het ware gelaat van het moderne dualistische denken.
Maar daarachter doemt een ander gelaat op: dat van Ahriman.
De verborgen boodschap achter dat dagelijkse bomnarderen van Bart De Wever, is de idee dat één man in staat is een heel land in de afgrond te sleuren.
Dat is het spookbeeld dat op BDW wordt geprojecteerd: hij wil België vernietigen.
Maar als één enkele man daartoe in staat is, moet er dan ook geen man zijn die in staat is tot het tegenovergestelde?
Moet er niet ook een man zijn die in zijn eentje het kwaad kan vernietigen?
Ons dualistische denken doet dat tegenbeeld automatisch opkomen.
Door het beeld van de baarlijke duivel buiten ons te projecteren, komt in onszelf het beeld op van Michaël, de engel die in zijn eentje de draak verslaat.
En met dat beeld identifceren we ons dan.

De anti-BDW-ers beschouwen zichzelf onbewust als Michaëlstrijders die het kwaad bevechten.
Hoe meer ze BDW beschuldigen van alles wat slecht is, des te stralender wordt hun eigen morele superioriteit.
En wee degene die aan die superioriteit twijfelt!
Hij wordt vol verontwaardiging afgeschilderd als een medestander van de draak, een slecht en zelfs pervers mens die alles in zijn tegendeel keert.
Op die manier prent Ahriman zijn eigen beeld in onze ziel, een beeld waarmee we ons onbewust identificeren.
En het is een beeld van … Michaël die voortdurend in strijd is met de draak.
Ahriman vermomt zich als Michaël, en boort daardoor onze diepste krachten aan, onze Ik-krachten.
Hij brengt er ons toe hem (onbewust) lief te hebben met hart en ziel.

Dat is het geniale kunststuk dat Ahriman vandaag dagelijks verricht in ontelbare mensen – schrijvers en denkers vooral – en waarmee hij zijn komst voorbereidt.
We kunnen eraan aflezen hoe zijn wereld er zal uitzien: het zal een wereld zijn waarin onze moraliteit zal afgelezen worden aan de mate waarin we onze medemensen ontmenselijken.
We zullen aan karaktermoord slechts kunnen ontsnappen door zelf karaktermoorden te plegen.
Dat ontmenselijkingsproces is in de Vlaamse kranten reeds volop aan de gang.
Door Bart De Wever dag in dag uit te demoniseren, bezweren de journalisten hun eigen demon: de ahrimanische geest waardoor ze bezield worden.
Het is in feite één grote duiveluitdrijving.
Het kwaad in de eigen ziel wordt op de schouders van een zondebok geladen.

En hier duikt nog een derde gelaat op: dat van Christus.
De Vlaamse kranten zijn in feite een hedendaags Golgotha: Christus wordt er dagelijks aan het kruis gespijkerd door mensen die (onbewust) denken dat ze in naam van Christus handelen.
En dit onzichtbare Golgotha verbindt de mensen niet in liefde, maar verdeelt hen door haat.
Degenen die Bart De Wever aan het kruis slaan, zien in hem de draak en voelen zichzelf Michaël.
Degenen die partij kiezen voor de zondebok zien in Bart De Wever een Christusfiguur en in zijn belagers drakenfiguren.
En zo komen de ‘Christuszoekers’ en de ‘Michaëldienaars’ met getrokken messen tegenover elkaar te staan, in plaats van broederlijk samen te werken zoals Rudolf Steiner het verwachtte.

20131031-151824.jpg

Ahriman kan het mysterie van Golgotha dus in zijn tegendeel omkeren omdat het dualistische denken ons in slaap wiegt en blind maakt voor de ware toedracht van de zaak.
En daar is maar één kruid tegen gewassen: we moeten ons bewust worden van het dualistische denken, we moeten met andere woorden ‘tweegeleed’ leren denken.
Tweegeleed denken is bewúst dualistisch denken.
Het is in de huid van de draak kruipen en IN dat dualistische denken wakker worden.
Het is de Michaël-weg en een andere is er niet.
We kunnen immers niet tégen het dualistische denken ingaan, want dan creëren we gewoon een nieuw dualisme.
We brengen onszelf dan in slaap.
En dat is precies wat Ahriman wil: hij wil ons denkend doen inslapen.
Daarom daagt hij iedereen uit om tegen hem te vechten, om het kwaad uit te roeien, om een nobele Michaëlstrijder te worden, blinkend van morele superioriteit.
Maar de echte Michaël wil de draak niet vernietigen.
Hij wil ook niet schitteren als een moreel superieure figuur.
Hij wil IN de huid van de draak kruipen en hem van binnenuit bevechten door (ondanks alles) wakker te blijven.
Het is deze wakkerheid die de draak overwint en die hem van binnenuit transformeert tot een ‘hogere’ wakkerheid: de wakkerheid voor de geest.

Wakker worden voor de geest doen we dus door wakker te worden IN de draak, door bewust dualistisch te leren denken.

En dat doen we bijvoorbeeld door in de politiek links en rechts tegenover elkaar te plaatsen en geen partij te kiezen.
Bart De Wever is helemaal niet het vleesgeworden kwaad.
Maar hij is evenmin de lijdende Christus.
Zijn belagers zijn helemaal geen moreel superieure Michaëlstrijders.
Maar het zijn evenmin incarnaties van Ahriman.
De waarheid ligt in het midden’: het zijn allebei mensen die – ieder op hun manier – worstelen met het kwaad.

Dát is de drieledigheid waartoe het tweegelede denken voert, het bewuste dualistische denken dat het dualisme niet bestrijdt, maar erin kruipt en het doet ontwaken.

Want daar gaat het om: wakker worden.
Al de rest is lood om oud ijzer.

Advertenties