Meester, hij doet het weer!

door lievendebrouwere

Onlangs stond er in de krant dat het 12-jarige zoontje van Céline Dion het ‘arrogantste kind van heel Hollywood’ is.
Althans volgens een ex-huishoudster van het gezin.
Ze vertelt: ik had het huis schoongemaakt en toen strooide René-Charles een zakje chips leeg op de vloer en zei dat ik nog iets vergeten was.
Ook noemde de 12-jarige zijn vader een ‘dinosaurus’ en zijn moeder ‘de saaiste zangeres ooit’.
Je zult maar een kind hebben of zijn in Hollywood …

Dit stukje kwaliteitsjournalistiek deed me denken aan een ander verwend kereltje: Didier Bellens.
De CEO van Belgacom was de afgelopen weken niet uit het nieuws weg te branden.
Reden: hij had het bestaan om chips te morsen op het strikje van di Rupo.
Lees: hij had de Belgische premier smalend een klein kind genoemd dat ieder jaar zijn sinterklaascadeautje komt opvragen in de vorm van dividenden.
Zoiets doe je niet.
Zo spreek je niet tegen je baas.

20131119-143742.jpg

Belgacom is een staatsbedrijf.
Di Rupo is dus werkgever en Bellens is werknemer.
Di Rupo betaalt Bellens ieder jaar miljoenen euro’s loon.
En dus verwacht Di Rupo een beetje respect.
Maar Bellens zegt: kiss my ass!

Want Bellens verdient veel meer dan Di Rupo.
Wel tien keer zoveel.
En dan is het een beetje moeilijk om respect te betonen.
Vergelijk het met voetbal.
Daar is de scheidsrechter baas op het veld, maar de voetballers die naar hem moeten luisteren, verdienen in één week waar de brave man een heel jaar moet voor werken.
Dus gedragen die voetballers zich als arrogante ettertjes.
Net als René-Charles.
Net als Didier.
Wie kan hen iets maken?

In Amerika zijn de politici het gewend dat arrogante rijkelui hen de les spellen.
Zij bepalen immers wie president wordt (en waar hij moet gaan bombarderen).
Maar voor Di Rupo, die als een godfather heerst in Wallonië, en in feite heel België in zijn zak heeft, is dat een harde noot om te kraken.
Als monsieur Didier hem een inhalig klein kind noemt, dan slaan bij Elio de stoppen door.

Didier Bellens is een arrogante zak, dat lijdt geen twijfel.
De manier waarop hij zonder enige gêne zijn liefjes op hoge (en dikbetaalde) plaatsen installeerde, was du jamais vu.
Maar in feite deed Bellens niets anders dan de Belgische Staat een spiegel voorhouden.
Want waarvoor gebruikt die Staat Belgacom?
Om zijn protégés dikbetaalde postjes te bezorgen.
Om zijn protégés rijkelijke dividenden uit te betalen.
Om zichzelf rijkelijke dividenden uit te betalen.
Om daarmee macht te kopen.
Want daar gaat het om: macht.

Belgacom is er niet om het telefoonverkeer van de Belgen te regelen.
Belgacom is er om macht van de Belgische Staat te verzekeren.

20131119-144418.jpg

En die macht heeft Bellens uitgedaagd.
Hij is voor haar gaan staan en heeft gezegd: doe me eens wat!
Hij beet in de hand die hem (rijkelijk) voedde.
Waarom?
Tja, dat doen verwende kinderen nu eenmaal.
Dat deden Saddam Hoessein en Osama bin Laden toen ze zich tegen Amerika keerden.
Dat doen de Franstaligen in België door de Vlamingen af te schilderen als nazi’s..
Dat doen de moslims in Vlaanderen door hun gastheren racisten te noemen.
Ze confronteren degenen die hen verwennen met hun falende opvoedkunst.
Kinderen spiegelen hun ouders.
Maar ze doen dat niet bewust.
En juist daarom is het spiegelen zo effectief.
Het doet menig ouderlijke stop doorslaan.

Het heeft dus geen zin om kwaad te zijn op stoute Didier.
Integendeel.
We moeten hem dankbaar zijn, want hij heeft ons gewezen op het falend ouderschap van de Belgische Staat.
Hij heeft ons geconfronteerd met onze eigen kinderlijk-naïeve kijk op dat ouderschap.

Want wat is de taak van de Belgische Staat?
Wat is de taak van een ouder?
Is dat om zoveel mogelijk kinderen op de wereld te zetten zodat ze voor hem kunnen werken en hem heel rijk maken?
Is dat om kinderen van jongs af naar school te sturen, zodat ze kunnen leren hoe ze later nog meer geld voor hun ouders kunnen verdienen?
Is het om kinderen zo op te voeden dat ze hun geld aan hun ouders blijven geven in plaats van een eigen leven op te bouwen?
Is het om kinderen wijs te maken dat ze alles aan hun ouders te danken hebben?
Is het om kinderen te beletten zelf ouder te worden?
Is het met andere woorden om van kinderen slaafjes te maken?
Want dat is wat de Belgische Staat met de Belgen doet.

20131119-145434.jpg

De Belgische Staat is geen ouder die zijn kinderen helpt om zichzelf te ontwikkelen zodat ze later hun eigen leven kunnen leiden.
Hij is een antieke despoot die meent dat kinderen bezit zijn en dat ze geen andere reden van bestaan hebben dan voor hem te werken zodat hij zijn status van superieur, goddelijk wezen hoog kan houden.
En daarom probeert hij op alle mogelijke manieren zijn macht in stand te houden en uit te breiden.
Door wurgende belastingen, verstikkende wetten en intimiderende propaganda.
Door klassieke verdeel-en-heerstechnieken die Vlamingen tegen Walen opzetten.
Door massale immigratie die Vlamingen tegen vreemdelingen, Vlamingen tegen elkaar en vreemdelingen tegen vreemdelingen opzetten.
Door instellingen die de bevolking erop wijzen dat ze racistisch, discriminerend, islamofoob, haatdragend, kortom slecht is.
Want alle middelen zijn goed om de bevolking klein te houden, vooral dan het meest actieve en zelfstandige deel ervan: de Vlamingen.

Het pijnlijkste van de hele zaak is dat de Belgen – de Vlamingen op kop – dit despotische gedrag pikken.
En ze pikken het omdat ze niet in de spiegel durven kijken.
Ze zijn hevig verontwaardigd als ze lezen over kinderarbeid aan de andere kant van de wereld, of over mensen die in Afrika als slaven worden gebruikt.
Hoe is zoiets anno 2013 nog mogelijk, roepen ze uit.
Maar ze zien niet dat ze, onder al hun uiterlijke rijkdom, zelf slaven zijn die van ’s morgens tot ’s avonds moeten werken, die geen tijd hebben om hun kinderen op te voeden, die de helft van wat ze verdienen aan de Staat moeten geven, een Staat die dat geld gebruikt om hen nog meer tot slaaf te maken.
Ze zien dat niet omdat ze kind-slaven zijn.
Ze zijn hun ouders dankbaar voor hun slavenbestaan.
Want ze weten niet beter.
Kinderen accepteren hun bestaan zoals het is.

20131119-145558.jpg

Maar kinderen groeien op.
Ze beginnen na te denken.
Ze verzetten zich tegen hun ouders.
Ze willen een eigen leven leiden.
Ze willen geen slaaf meer zijn.

Belgen lijken echter niet op te groeien, wel integendeel.
Als ze in de kranten lezen over de strapatsen van Didier Bellens zijn ze verontwaardigd: hoe durft die man zo’n dingen te zeggen terwijl hij zoveel geld verdient!
En ze zien niet dat ze zichzelf met die verontwaardiging de mond snoeren.

Iedereen weet al 10 jaar dat Bellens schandalig veel geld verdient.
Maar dat is geen reden tot verontwaardiging.
Nee, dat wordt het pas als Bellens begint te spreken, als hij de waarheid zegt.
En de waarheid is dat de Belgische Staat, in dezen vertegenwoordigd door premier Di Rupo, alleen geïnteresseerd is in Belgacom omwille van het geld.
Dat is natuurlijk pervers en Bellens weet dat heel goed.
Overheidsbedrijven horen geen winst te maken, ze horen diensten te verlenen.
Maar Bellens is bereid daarover te zwijgen in ruil voor veel geld.
Dat geld moet zijn geweten sussen.
Maar na 10 jaar heeft Bellens zoveel geld verdiend (bovenop het geld dat hij al had) dat hij zich de luxe kan permitteren om zijn geweten te laten spreken.
Dat is waarschijnlijk wat er gebeurd is: Didier kon het niet meer opbrengen om te zwijgen.
Voor het geld moest hij het niet meer doen, dus waarom zou hij nog langer slaaf spelen tegenover een proleet als Di Rupo die maar een schijntje verdient van wat hijzelf ieder jaar binnenrijft?
En Bellens keerde de rollen om.
Hij begon de Belgische Staat als een slaaf te behandelen.
Hij installeerde stoeipoezen in hoge functies, om duidelijk te maken dat hij, en niemand anders, heer en meester was.
En de Belgische Staat liet begaan.
Tot Bellens een grens overschreed: hij begon te spreken.
Hij begon te zeggen waar het bij Belgacom werkelijk om gaat.
Nu werd hij gevaarlijk.
Nu zou hij de andere slaven op gedachten kunnen brengen.
En dus werd er ingegrepen.

20131119-145705.jpg

Eerst werd in de media aan den volke getoond hoe arrogant die stinkend rijke Bellens wel was.
De verontwaardiging werd flink opgepookt.
Want stel je voor dat iemand zou vragen: wie heeft die Bellens zo rijk en arrogant gemaakt? En met wiens geld?
Nee, dat moest vermeden worden.
En dus werd het volk eerst goed warm gestookt en vervolgens kwam de grote verlossing: Bellens werd op straat gezet, en nog wel zónder opzegvergoeding!
Elio – l’ état Belge c’est moi – Di Rupo had laten zien dat hij niet met zich liet sollen.
En het volk zag dat het goed was.
Het was bevredigd en viel weer in slaap.

Hier en daar had een enkeling wel vragen gesteld over Belgacom en de rol van de Belgische Staat, maar dat was niet meer dan een druppel op de hete plaat van de verontwaardiging.
Die verontwaardiging is intussen alweer gaan liggen.
Tot ze opnieuw opgepookt wordt, over de opwarming van de aarde bijvoorbeeld, of over de GAS-boetes, of over Bart De Wever.
Want een slaaf moet wat opwinding hebben in zijn leven, anders begint hij, louter uit verveling, tegen te sputteren.
Zoals René-Charles of Didier.
Maar nu is alles weer goed.
Het volk heeft zijn kick gehad.
Bellens heeft zijn kick gehad.
En de slavenmolen draait als vanouds.

Wat hebben wij het hier toch goed in ons landje!

20131119-145931.jpg