Armoede

door lievendebrouwere

20131130-143854.jpg

Met meer dan 1.500 arrestaties heeft een 64-jarige man uit de Amerikaanse staat Kentucky een triest record gevestigd. Volgens ooggetuigen is de man dakloos en zou hij de kleine overtredingen op zijn zoektocht naar een warm onderkomen mogelijk bewust begaan. Zijn ‘gevangeniscarrière’ duurt al ruim veertig jaar en in die tijd bracht James Brown (zijn bijnaam) meer dan 6.000 dagen in de gevangenis door.

Even rekenen.

1.500 arrestaties op 40 jaar tijd, dat is 37,5 arrestaties per jaar of ongeveer 1 arrestatie om de 10 dagen.
6000 dagen in de gevangenis op 40 jaar, dat is 150 dagen per jaar of ongeveer één dag op twee.
Als ik goed kan rekenen (quod non) dan betekent dat dat de man afwisselend vijf dagen in de gevangenis doorbracht en vijf dagen op straat.

Het is duidelijk: de man sliep liever in de gevangenis dan op straat, wat begrijpelijk is.
Vraag: waarom liet men hem dan niet gewoon in de gevangenis blijven?
Antwoord: daar dient een gevangenis niet voor.
Commentaar: geen speld tussen te krijgen.

Maar deze volkomen logische situatie heeft wel een beschamende en geldverslindende vaudeville tot gevolg.
Want niet alleen is het uitermate zielig dat een man telkens weer de openbare orde moet verstoren om een slaapplaats te krijgen, maar al die arrestaties hebben de Amerikaanse staat ook een fortuin gekost.
Het zou niet minder logisch en veel menselijker en goedkoper zijn geweest om die man gewoon een permanente slaapplaats en gratis eten te geven.
Letterlijk iedereen zou daar beter af mee geweest zijn.
Maar dat is dus niet gebeurd.
Waarom niet?
Omdat men dat ongepast vindt.
Omdat een mens hoort te werken voor de kost.
Wie dat om de een of andere reden niet kan, die moet het maar bezuren.
Daarvoor zijn wij, belastingbetalers, bereid om flink wat geld neer te tellen.
Liever dan dat geld in onze eigen zak te steken en er eens goed mee uit te gaan terwijl de werklozen rustig thuis zitten, geven wij het aan vadertje staat zodat die er kan voor zorgen dat werklozen op straat terecht komen, de openbare orde verstoren, gearresteerd worden, plaats innemen die voor criminelen bestemd is, politiemensen beletten om echt politiewerk te doen, enzovoort.
Want Barbertje moet hangen!
De werkloze moet boeten.
Tot iedere prijs.

20131130-144000.jpg

In Londen heeft men in 2009 een experiment opgezet met 13 daklozen.
Je verwacht het niet, maar die armoedzaaiers kostten de stad ieder jaar 2,5 miljoen pond.
Politie, justitie, zorg: hetzelfde liedje als in Kentucky.
Dat moet beter kunnen, dachten een paar verlichte geesten.
En ze besloten 2% van die 2,5 miljoen pond gewoon aan die daklozen te geven.
Alle 13 kregen ze 3000 pond cash in het handje, zomaar, voor niks.
Ze mochten ermee doen wat ze wilden.
Iedereen dacht natuurlijk: dat gaat hier een orgie worden!
Maar dat viel tegen.
Na één jaar waren 11 van de 13 zwervers van straat verdwenen.
En sommigen zwierven daar al meer dan 40 jaar rond, net als James Brown hierboven.
Eén ervan zat al 20 jaar aan de heroïne.
Hij kickte binnen het jaar af en begon te tuinieren.
Niemand gaf het geld uit aan drugs of drank of gokken.
Integendeel, ze waren er zeer zuinig op. Na één jaar hadden ze gemiddeld niet meer dan 800 pond uitgegeven. En allemaal hadden ze hun leven weer op de rails gekregen, ze hadden hun familie weer opgezocht, ze maakten plannen voor de toekomst.
Gore, haveloze, hopeloze zwervers.

Ik had tot voor kort nooit van dit experiment gehoord.
Nogal begrijpelijk natuurlijk, want het is ronduit choquerend.
Het betekent namelijk dat de armoede in één klap uit de wereld zou kunnen worden geholpen.
Geef de armen gewoon geld, en klaar is kees.
Het komt veel goedkoper uit dan de ‘hulp’ die we nu verlenen.
De zogenaamde armoedebestrijding (het woord alleen al!) is één groot fiasco.
En wel om één reden.
De achterliggende gedachte is barbaars.
De gedachte dat mensen geen menswaardig leven verdienen als ze er niet voor werken.

Daarom worden er geldverslindende constructies opgezet die de armen onder het mom van hulp nog meer straffen.
Voor een fractie van het bedrag dat hij nu gekost heeft, had James Brown uit Kentucky een menswaardig en misschien zelfs aangenaam leven kunnen hebben.
Maar hij moest levenslang vernederd worden, ongeacht de prijs.

Het doet me denken aan een uitspraak van Maxim Gorki.
De rijken minachten de armen niet, schreef hij ooit, ze haten hen, want ze zijn het aangezicht van Christus.

20131130-144125.jpg

Volgens mij is dit de uiteindelijke reden waarom er in de rijke hedendaagse wereld zoveel armoede is.
De armen zijn arm omdat de rijken hen haten, omdat ze hen op alle mogelijke manieren kwellen en straffen, ook al kost dat handenvol geld.
Liever dan een fractie van dat geld gewoon aan de armen te geven, besteden ze het aan uitgebreide en ingewikkelde straf-constructies.
Dat is ook de reden waarom Luc Coene, gouverneur van de Nationale Bank, onlangs verklaarde dat werklozen eigenlijk geen recht hebben op (evenveel) pensioen.
Allemaal heel logisch wat hij zei, maar achter zijn logica schuilt haat, haat tegen de werklozen, haat tegen de armen, haat tegen de mens.
Want zijn werklozen dan niet net zo goed mensen als werkenden?
Hebben zijn niet net zo goed recht op menswaardig leven(seinde) als gelijk wie?
Nee, zegt Luc Coene.

Het is de vraag hoe lang het nog zal duren voor de rijken gaan beslissen wie er recht heeft op leven tout court.
Want dat zij de armoede de wereld uit willen helpen, is pure fictie.
Hoe rijker zij worden, des te armer zullen de armen worden.
Omdat zij vinden dat het zo moet.
En in de mate dat wij ook vinden dat mensen moeten werken voor de kost (en anders niks verdienen) zijn wij medeplichtig aan hun onmenselijkheid.

Advertenties