Sinterpoep

door lievendebrouwere

20131202-180423.jpg

Ik wilde zaterdag al eens naar ’t stad gaan, maar het weer was er niet naar.
Te nat, te grijs, te naargeestig.
Dan maar vandaag.
Ik had een afscheidscadeautje nodig voor mijn jongste dochter Marianne, die deze week voor een half jaar naar Ghana vertrekt.
Misschien komt ze wel niet meer terug, want ze heeft daar een liefje.
Ja, ze gaan het ver zoeken tegenwoordig.
Enniwee, vandaag scheen de zon en dus sprong ik op mijn fiets.
Lekker herfstweer, lekker rustig langs de Schelde.
In Gent was het iets drukker, maar ik vermoedde nog altijd niets.

Tot ik de Fnac binnenstapte.

Ze hadden de winkel weer eens opnieuw ingericht.
Ik haat dat.
De kassa’s waren niet meer aan de uitgang – waar je kassa’s logischerwijs mag verwachten – ze waren naar helemaal achterin verhuisd.
God mag weten waarom.
Ik heb sowieso al een heel wankel oriëntatievermogen, maar nu sloeg het helemaal tilt.
Het beterde er niet op toen ik de boekenafdeling bereikte.
Daar zag ik namelijk een stand met Espresso-machines.
Er stonden ook tafels vol onnozele designspullen voor in de keuken.
Was ik in een andere winkel terechtgekomen?

Nee, er lagen ook boeken.
In stapels.
Dikke boeken.
Dure boeken.
Cadeau-boeken.
Het was nog altijd de Fnac.
Ze hadden waarschijnlijk gedacht: we verkopen toch het meest van al kookboeken, laten we er maar een hele keukenstand van maken.
Geld is geld, nietwaar?

Maar het kan altijd erger.
Die waarheid zag ik – nog maar eens – bevestigd toen de kinderboekenafdeling mijn netvlies trof.
Ik realiseerde me opeens dat het deze week Sinterklaas is.
De jacht op kinderen (en hun ouders) is het hele jaar open, maar met Sinterklaas gaan alle remmen los.
An had me gevraagd bij gelegenheid eens uit te kijken naar het jongste boek van Kristien Dieltiens ‘De wereld in mijn handen’: een verzameling vingerversjes waarmee peuters en kleuters tot vingergymnastiek kunnen bewogen worden – uiterst belangrijk voor de ontwikkeling van hun little grey cells.
En we willen natuurlijk dat Anna even verstandig wordt als haar grootouders.

Hoe moest ik dat boek in godsnaam vinden in die kleurenkakafonie van kinderboekenkaften?
Ik werd er compleet tureluurs van.
Mijn oog viel op een boekje dat in verschillende formaten te verkrijgen was (een nieuwigheid?) alsmede een versie met pluchen beest.
De beklijvende titel luidde: ‘Over een kleine mol die wil weten wie er op zijn kop gepoept heeft.’

20131202-173107.jpg

Een Vlaamse versie was er helaas niet bij.
‘Over een kleine mol die wil weten wie er op zijn kop gekakt heeft.’
Antwerps zou nog sappiger geklonken hebben.
‘Ouver ne klaane mol dieje wil weite wee datter oep zaane kop gekakt ei.’
‘Geschèète’ is uiteraard ook een optie voor onze allerkleinsten.
Wie dat een beetje overdreven vindt, mag van geluk spreken dat het over een kleine mol gaat.
Wat dacht u bijvoorbeeld van deze stichtelijke versie?
‘Van dieje klaane dieje wil weite worrum da Sinterkloas in zaan schuntje gekakt ei.’
Want Zwette Peet doet zoiets natuurlijk niet.
We willen onze kinderen niet racistisch opvoeden.
Maar dat er op koppen gekakt, gepoept en gescheten wordt, dat moeten ze van kleins af leren.
Daarover kan geen discussie zijn.
Kinderen moeten hun wereld leren kennen.

Ik voelde me enigszins onzeker toen ik bij een Fnac-juffrouw ging informeren naar een boek over … vingerspelletjes.
Kende ze niet.
Maar ze wilde het wel eens opzoeken op internet.
Kijk eens aan: het bleek te bestaan!
Maar of ze het ook hadden, kon ze niet zeggen.
Daarvoor moest ze een andere collega raadplegen.
Ik zocht intussen de hele afdeling af, want ik wist nu hoe het boek eruitzag.
Maar ik vond het niet.
In plaats daarvan begon ik me te voelen alsof ik een LSD- trip maakte en ‘Lucy in the Sky with Diamonds’ zag.
Anders gezegd: m’n hoofd begon te tollen.
Ik dacht: ik wil hier weg!
Weg uit het kinderparadijs dat verdacht veel weg had van een hallucinante hel.
Op de valreep werd mij het boek getoond.
Oef!
Nu zo vlug mogelijk naar de uitgang.
En dan zo vlug mogelijk naar m’n fiets.
En dan zo vlug mogelijk naar huis.

Iedereen heeft het maar over Zwarte Piet.
En dat het een affront is voor onze zwarte medemens.
Maar niemand spreekt over wat er met de Sint zelf gebeurt.
Als je ’t mij vraagt wordt de goedheilig man nog tien keer meer misbruikt dan zijn knecht.
Hij krijgt zelfs de kans niet om te vragen wie er op zijn kop gescheten heeft.
Hij is gewoon ondergepoept.

Er zullen vele vingertjes nodig zijn om hem weer proper te krijgen …

20131202-180012.jpg