Susie Simple

door lievendebrouwere

20131214-110938.jpg

Susan Boyle is een 52-jarige Schotse vrouw die een jaar of vier geleden wereldbekendheid verwierf toen ze deelnam aan ‘Britain’s got Talent’. Het contrast tussen haar zangstem en haar verschijning was zo groot dat ze meteen een hit werd op het internet. Zelf moest ze een dag later per ambulance naar het ziekenhuis worden gevoerd omdat het haar allemaal teveel was geworden.

Het doet een beetje denken aan het verhaal van Assepoester…

Nu is onlangs gebleken dat ‘Susie Simple’, zoals ze als kind werd genoemd, autistisch is. Ze lijdt aan het syndroom van Asperger, een milde vorm van autisme.
Helaas voor haar is dat syndroom net geschrapt uit het DSM, het Diagnostic and Statistical Manual for Mental Disorder, de bijbel van psychologen en psychiaters.
‘Er is geen wetenschappelijke evidentie om onderscheid te maken tussen autisme en asperger’, aldus Vlaams autisme-expert Peter Vermeulen. ‘Ik begrijp dat sommige mensen het woord ‘asperger’ liever horen, het klinkt cool, het is sexy. Maar het is niet door eufemismen te bedenken dat we het fenomeen beter gaan begrijpen.’

Eufemisme? Beter begrijpen?
Ik zie niet in wat er eufemistisch is aan ‘asperger’.
En ik zie nog veel minder wat Peter Vermeulen bedoelt met ‘beter begrijpen’.

Vermeulen is een expert die ongeveer ieder jaar een boek schrijft over autisme. Een wetenschapper-die-publiceert dus.
Ik heb al een paar keer geprobeerd om zo’n boek van hem te lezen, maar ik vind ze volstrekt onverteerbaar. Diagnostic en Statistical, dat vat het in twee woorden samen. Intellectualistische praat van iemand die ik ervan verdenk meer geïnteresseerd te zijn in zijn eigen expertise dan in de autisten zelf. Want die autisten moeten vooral niet denken dat ze zelf verstand hebben van hun ziekte.
Over Susan Boyle: ‘Zo simpel is het niet. Ik zeg niet dat ze het niet heeft. Ik wil dat best geloven. Maar het is fout om autisme te zien in een bepaalde levensstijl of in bepaalde gedragingen. Niet iedereen die een beetje bizar is of niet graag naar feestjes gaat, is daarom ook autistisch.’
En over andere amateurs en zelfdiagnostici:
‘Het is niet omdat je sommige dingen herkent, dat je meteen kan concluderen dat het om autisme gaat. Daar is een grondig, multidisciplinair onderzoek voor nodig.’
Anders gezegd: Niemand heeft het recht zichzelf of iemand anders autist te noemen. Dat recht hebben alleen experts.

Ik wantrouw mensen die aan de lopende band boeken over autisme schrijven en dan zeggen: jamaar, je mag die boeken niet gebruiken om een diagnose te stellen!
Waarom schrijven ze die boeken dan?
Ik wantrouw ook mensen die autisme losmaken van de autist en erover schrijven zoals een dokter over een ziekte praat: alsof het ZIJN zaak is, en niet de jouwe.
Ik wantrouw de hele materialistische visie op ziekte en gezondheid.
Die kan nooit tot echt inzicht leiden in een fenomeen als autisme.
Ze leidt alleen tot macht en machtsmisbruik.

Wie als autist hulp wil (en zonder hulp redt een autist het niet) moet eerst door de flessenhals van de officiële diagnosticering.
Hij moet met andere woorden langs de experts passeren, deze moderne wachters aan de drempel, de autistische dubbelgangers.
En zij laten hem bloeden, menselijkerwijs en/of financieel.

Vandaar dus mijn wantrouwen tegenover expert Peter Vermeulen.
En mocht de brave man zich daardoor gekwetst voelen, dan kan hij altijd gaan uithuilen op de schouder van Fientje Moerman, een experte in het zich onheus behandeld voelen door mensen wier (al dan niet denkbeeldige) problemen zij probeert op te lossen.

Zou het toeval zijn, vraag ik me af, dat Susan Boyle pas ontdekte dat ze autistisch is nadát ze beroemd was geworden en zich dus een expert kon veroorloven?
Helaas wordt deze Schotse expert gewantrouwd door een Vlaamse expert, die op zijn beurt gewantrouwd wordt door een Vlaamse autist, van wie geen mens gelooft dat hij autist is.
Zo draaien we rondjes op de carroussel van het autisme.
En raad eens wie er aan de kassa zit?

20131214-122701.jpg

Advertenties