Moedermoed

door lievendebrouwere

Het internet is een wonderlijke, subversieve wereld die door deskundigen, experts, gediplomeerden, leidinggevenden, schrijvers, journalisten, politici – kortom de hele intelligentsia – met onverholen wantrouwen en afkeer wordt bekeken.
Het is een wereld waar mensen woord en beeld gebruiken zonder daartoe ‘geautoriseerd’ te zijn, dat wil zeggen zonder dat ze daarvoor toelating gevraagd of gekregen hebben van een of andere autoriteit.
Ze handelen met andere woorden op eigen gezag.

Het internet is een beeld van een wereld waar langzaam maar zeker een geweldige revolutie plaatsgrijpt: het gezag verplaatst zich van buiten naar binnen.
De autoriteiten zijn niet langer de deskundigen en de machthebbers die van buitenaf hun weten en hun wil aan de bevolking opleggen.
De autoriteiten zijn vandaag de individuele mensen zelf, die vanuit eigen inzicht en vrije wil handelen.
En dat is een omkering zoals de wereld die nog nooit gezien heeft.
Daarom kunnen we met recht zeggen dat we leven op het keerpunt der tijden.

Sinds oeroude tijden werd de mensheid geleid door goden, koningen, priesters, stamhoofden en ingewijden.
In de 20ste eeuw is daar verandering in gekomen, een drastische verandering, een totale ommekeer: de mens, de gewone mens, het volk leidt nu zichzelf.
Jan-met-de-pet is koning geworden.
En de koning is dienaar geworden (minister in ’t latijn).
Democratisering heet dat.
Het volk regeert.

20131216-164209.jpg

Het internet is een uitdrukking van de democratische geest.
Dat is ook de reden waarom het zoveel weerstand oproept bij de intelligentsia.
Het is een wereld die aan hun controle ontsnapt, een wereld die hun autoriteit niet erkent, een wereld die hen … overbodig maakt.
Dat laatste is natuurlijk niet waar.
Intellectuelen zijn nog altijd nodig, maar niet meer als autoriteit, wel als gesprekspartner.
Ze worden op het internet niet geweerd, maar ze moeten zichzelf wel bewijzen.
Ze kunnen niet meer steunen op het gezag van diploma’s, titels, instituten of overheden.
En dat is misschien wel het grootste probleem: het gezag van de moderne intellectueel is een extern gezag, niet alleen ten opzichte van anderen maar ook ten opzichte van hemzelf.
Het duidelijkst valt dat af te lezen aan de computer, dezelfde computer die ook het internet mogelijk maakt.
Een intellectueel is vandaag niks meer zonder computer.
Niet alleen slaat de computer alle informatie op, maar hij voert ook de berekeningen uit die zo’n grote rol spelen in moderne wetenschappelijk onderzoek.
Wat gebeurt er nu als die computer uitvalt?
Dan valt ook de intellectueel uit.
Hij is nergens meer.

Vroeger had je de wereldvreemde professor, die een autoriteit was op zijn vakgebied maar niet in staat was om koffie te zetten of twee dezelfde sokken aan te trekken.
Vandaag zijn professors jong, hip, cool, en volkomen bij de tijd.
Althans zo lijkt het, want in werkelijkheid zijn ze nog veel wereldvreemder dan hun oude mentors.
Rudolf Steiner gebruikt in dit verband het volgende beeld.
De moderne mens, zegt hij, denkt alleen nog met zijn hoofd, en zelfs dat niet.
Hij denkt eigenlijk met zijn haar, en tegen zijn dertigste is hij dat kwijt.
Het moderne intellect, voegt hij eraan toe, is een machine die vanzelf draait, los van de mens.

De moderne intellectueel is iemand die uiterlijk gezien deel uitmaakt van ‘het volk’, maar innerlijk staat hij er volkomen los van.
Hij staat zelfs los van zichzelf.
Hij is een soort computer geworden: trek de stekker eruit en je kunt niks meer met hem aanvangen.
De moderne intellectueel is het meest hulpeloze wezen dat men zich kan voorstellen.
Hij zweeft in een baan rond de aarde en als er iets mis gaat in Houston verdwijnt hij in het Grote Niets.
Diep van binnen weet hij dat.
Daarom klampt hij zich wanhopig vast aan zijn (tot schijn geworden) autoriteit.
Daarom spuwt hij zijn gal op het internet, op al die mensen die wél nog op aarde leven en vanuit die aardse werkelijkheid schrijven en nadenken.

20131216-165219.jpg

In de 20ste eeuw wordt het denken als het ware opnieuw uitgevonden.
Terwijl het intellectuele denken zo’n grote hoogten bereikt dat het helemaal abstract wordt en vervluchtigt tot pure schijn, ontstaat er van onderen af een heel ander soort denken, een denken vanuit de onderbuik zeg maar.
Het is een verward, onbeholpen en kinderlijk denken, maar het is wel concreet, persoonlijk en zelfs intiem.
Het stelt nog niks voor vergeleken met het machtige, vanuit indrukwekkende instituten en universiteiten opererende intellectuele denken.
Maar het bezit iets wat het Grote Denken niet meer bezit: vrijheid.

Aan de ene kant is er dus de officiële denkwereld: een buitengewoon machtige wereld die zorgvuldig behoed wordt in universiteiten, scholen, instituten, instellingen, enzovoort. Aan dit officiële denken – het objectieve, wetenschappelijke denken – moet ieder modern mens zich van kindsbeen af onderwerpen, middels een doorgedreven training van minstens 15 jaar.
Niets heeft ooit zo’n macht over de mens uitgeoefend als dit objectieve, intellectuele, autoritaire denken.
En tegen deze enorme machtsontplooiing treedt een bijna kinderachtig denken in het gelid, het stuntelige denken van de gewone mens, die na (of tijdens) zijn werk op zijn computer wat zit te bloggen, te mailen, te facebooken, te twitteren of wat dan ook.
Dit ontkiemende denken ontwikkelt zich via ontelbare pogingen om eenvoudige dingen te verwoorden en in beeld te brengen. Het zijn vaak aandoenlijke, soms ronduit zielige of zelfs weerzinwekkende en een enkele keer ook zeer verdienstelijke pogingen, maar ze worden dagelijks over de hele wereld door miljoenen mensen herhaald.
En dát is een lilliputtermacht waarvoor de intellectuele Gulliver zeer bevreesd is.

20131216-165414.jpg

Aanleiding tot deze inleiding was één enkel druppeltje in die oceaan van het internet, één enkele blog onder de miljoenen die in de virtuele ruimte cirkelen.
Het is – houd u vast – een huismoederblog.
Er bestaan tegenwoordig talloze blogs waarop huismoeders in woord en beeld vertellen over hun kinderen, over hun huis, over hun kinderen, over een nieuw recept, over hun kinderen, over een mooi stofje, over hun kinderen, over een kleedje dat ze genaaid hebben, en natuurlijk ook over hun kinderen.
Het is niet het soort blogs waar mijn belangstelling naar uitgaat, wel integendeel.
Als man ervaar ik die huismoederwereld als verstikkend.
Wanneer ik erin terechtkom, heb ik iets van: help, laat mij eruit, ik wil naar buiten, ik heb lucht nodig!
Nadien ben ik natuurlijk blij dat ik weer naar binnen kan, en dat die knusse, warme, gezellige huismoederwereld bestaat.
Maar er moet afwisseling zijn, anders houd ik het niet vol.
Noch in die oervrouwelijke wereld, noch in de oermannelijke wereld kan ik ademen.
Alleen waar ze elkaar raken en bevruchten, krijg ik lucht.

U ziet wellicht het verband al.

De almachtige intellectuele wereld die vandaag de mensheid in zijn ijzeren greep houdt, is een extreem-mannelijke wereld, een hoofd-zonder-lichaam.
Het is de wereld van het verleden, de wereld van het Duistere Tijdperk, van de verafgoding van de man en de onderdrukking van de vrouw.
Deze wereld is passé en hij beseft het: daarom laat hij zijn tanden zien en brult als een dinosaurus.
De tegenstander van deze kwaadaardig geworden mannenwereld, is de extreem-vrouwelijke wereld die langzaam en onopgemerkt het heft overneemt.

We zien die wereld bijvoorbeeld aan het werk in het onderwijs, waar vrouwen geleidelijk de plaats van de mannen hebben ingenomen. Zonder dat iemand het goed en wel besefte, zijn de mannen nagenoeg verdwenen uit het onderwijs.
In televisie-series duiken steeds meer sterke vrouwen op die mannen de loef afsteken en in soaps komen de mannen er nog bekaaider vanaf.
Ook in familieverband merk je dat vrouwen de fakkel van de mannen hebben overgenomen.
Misschien is mijn eigen familie niet representatief, maar het aantal keren dat er tijdens de familiefeestjes van de afgelopen 30 jaar over politiek werd gesproken, kan ik op de vingers van één hand tellen. Het is absoluut not done in mijn familie om over politiek en andere ‘mannelijke’ onderwerpen te spreken. De vrouwelijke familieleden houden streng de hand aan dat taboe. Ze doen dat op hun eigen vrouwelijke manier: door luidruchtig af te ruimen, door het gespreksonderwerp te veranderen, door een wandeling voor te stellen, of een enkele keer zelfs door te zeggen: moet het nu echt áltijd over politiek gaan?
Nee, als de familie samen is, wordt er alleen over familie gesproken.
En uiteraard is het ondenkbaar dat ‘de mannen’ zich, zoals vroeger, zouden afzonderen met sigaren en geestrijke dranken.
Zou die familie van mij een uitzondering zijn?
Ik betwijfel het.
In de moderne familie zwaait niet langer de pater maar de mater familias de plak.
En die moderne familie is een beeld van de moderne maatschappij.

Het feit dat familiefeestjes vaak geestdodende aangelegenheden zijn waar ieder ‘mannelijk’ gesprek deskundig (sic) de grond wordt ingeboord, weerspiegelt alleen maar de geestdodende mater-ialistische moderne wereld waarin we leven.

De revolutionaire omkering die vandaag in de wereld plaatsgrijpt, is op zich dus geen vooruitgang, wel integendeel.
Maar het is wel een mógelijkheid tot vooruitgang, een kans.

20131216-165652.jpg

Er grijpt een machtswissel plaats: vrouwen nemen de leiding over van mannen, het volk wil in plaats van de leiders regeren, de buik neemt het over van het hoofd, kwantiteit komt in plaats van kwaliteit, onder vervangt boven, enzovoort.
Beide polen staan momenteel op ieder gebied als gelijken tegenover elkaar.
Voor het eerst in de geschiedenis.
Dat heeft de enorme spanningen tot gevolg die we allemaal kennen.
Maar die spanningen kunnen niet blijven duren, want ze putten onszelf en de wereld uit.
Het kan dus twee kanten uit: ofwel ontaarden de spanningen in geweld (en dat is helaas de regel) ofwel ontstaat er uit die spanningen iets nieuws.
Om in de sfeer van man en vrouw te blijven: ofwel escaleert la guerre des sexes, ofwel wordt er … een kind geboren.
Ofwel wordt het dualisme steeds extremer, ofwel verandert het in een driegeleding: man, vrouw en kind, in plaats van alleen maar man en vrouw.

Uiteraard is die intense spanning tussen de mannelijke en de vrouwelijke wereld niet zomaar ontstaan. Uit de antroposofie weten we dat een kind zijn ouders kiest, meer zelfs: dat het zijn ouders bij elkaar brengt.
Achter het feit dat man en vrouw vandaag als gelijken tegenover elkaar staan, verbergt zich de komst van een kind, een mensheidskind dat wil geboren worden en daarom zijn ‘ouders’ bij elkaar brengt.
Die ouders zijn uiterst verschillend, want tijdens het voorbije Duistere Tijdperk hebben ze zich in en door tegenstelling tot elkaar ontwikkeld.
Er heeft zich tussen hen een enorme, bijna kosmische antipathie opgestapeld die zich nu tot intense afkeer en haat ontwikkelt, juist doordat ‘het kind’ hen onweerstaanbaar naar elkaar toe drijft.
De intense spanningen die vandaag wereldwijd heersen tussen tegengestelde werelden, culturen, volkeren, groepen, ideologieën en noem maar op, worden veroorzaakt door een soort kosmische eros: de wereld verkeert in een staat van sexuele opwinding.

Geen wonder dat de aarde opwarmt.

Maar die Global Warming is niet het grootste probleem, ofschoon ze de mens tot daden kan brengen waartoe hij zich niet in staat achtte.
Nee, het grootste probleem is de Global Freezing die zal volgen als er uit het samenkomen van de tegenpolen geen kind geboren wordt, een kind dat van man en vrouw een vader en een moeder zal maken, twee mensen dus die een gemeenschappelijk doel hebben.
Zonder dat kind zullen man en vrouw – lees: alle tegengestelde werelden – in een kille, zelfvernietigende strijd verwikkeld raken, een kosmische broedertwist, een mondiale burgeroorlog: de strijd-van-allen-tegen-allen waarvoor Rudolf Steiner waarschuwde.

20131216-170000.jpg

De intense spanningen die in de huidige wereld heersen en die (in letterlijke en figuurlijke zin) een Global Warming veroorzaken, zijn van buitenaf gezien een schouwspel dat – zoals iedere sexuele daad – afkeer oproept.
Van binnenuit worden ze echter als een genot beleefd door degenen die er munt uit slaan.
Dat genot herkennen we in de media die als roofdieren op de loer liggen om ieder vonkje op te blazen tot een laaiend vuur.
We herkennen het in de gloeiende verontwaardiging waar tal van minderheidsorganisaties hun broodwinning van gemaakt hebben.
We herkennen het in de wederzijdse beschuldigingen tussen links en rechts.
We herkennen het in de wraakzucht van volkeren of rassen of groepen die in het verleden slachtoffer zijn geweest.
We herkennen het in het moderne taalgebruik met al zijn ingebouwde agressiviteit.
We herkennen het in al die heftige emoties waar tomeloos in gezwelgd wordt.

Enerzijds leven we in een kille, intellectualistische tijd, anderzijds in een tijd van tomeloos genot.
Een hoofdtijd en een buiktijd.
En daartussen is er niets.
In het midden gaapt een groot zwart gat.
Het is de leegte die we allemaal in ons dragen, een duistere, knagende, zuigende leegte.
Maar juist dat zwarte gat biedt ons de mogelijkheid die we als mens nog nooit hebben gehad.
De mogelijkheid dat er ‘uit het niets’ iets nieuws ontstaat.
De mogelijkheid dat in die duisternis een nieuw licht gaat schijnen.
De mogelijkheid dat er een kind geboren wordt.

Maar dit ‘geestelijke’ kind komt er alleen als wij dat willen.
Als we de kans grijpen die ons geboden wordt.
Deze unieke once-in-a-lifetime kans.

20131216-170128.jpg

En daarmee keer ik terug naar ‘Maandagdaandag’, de huismoederblog waarover ik het hierboven had.
Deze blog is mijns inziens een voorbeeld van een kans die gegrepen wordt.
Het is een blog die bijna uitsluitend bestaat uit foto’s van de vier ‘Rotjes’, de kinderen van Jan en Daan Rot.
Af en toe staan er een paar woorden commentaar bij, maar heel summier.
‘Maandagdaandag’ is een blog over kinderen.
Spelende kinderen.
Knutselende kinderen.
Slapende kinderen.
Kinderen in bad.
Kinderen in de tuin.
Kinderen op stap.
Kinderen verkleed.
Kinderen aan tafel.
Altijd weer diezelfde vier kinderen.
Dag in dag uit.
Week in week uit.
En dat al vijf jaar aan een stuk.

Kan het huiselijker? Kan het moederlijker?

Maar ‘Maandagdaandag’ gaat niet alleen over de kinderen van Daan Rot.
Deze blog gaat ook over ‘het kind’.
Hij gaat over het kinderlijke in de ruimste zin.

Wat deze oervrouwelijke blog verteerbaar maakt, is dat tikkeltje mannelijkheid, dat snuifje zout in de zoete pap.
Daan Rot zwelgt niet in haar moeder-zijn, ze kijkt er met een ironisch oog (en een camera) naar.
En juist die mannelijke ironie – ironie is altijd mannelijk – is de zuurdesem die het moederdeeg doet rijzen.
Zij maakt het huismoederlijke luchtig en verteerbaar.
Zij maakt het vrouwelijke, dat de neiging heeft om zich af te sluiten en een wereld op zichzelf te vormen, toegankelijk.

20131216-170334.jpg

Deze ‘ontsluiting’ van het vrouwelijke heeft een naam: kunst.
‘Maandagdaandag’ is een kunstzinnige blog.
Het is natuurlijk geen grote kunst.
Het is kleine kunst.
Het is kinderlijke kunst.
Maar juist daardoor kan ze de baarmoeder zijn waarin ‘het kind’ kan groeien, of – om in de kerststemming te blijven – de kribbe waarin het kerstekind kan gelegd worden.
Want het grote Kosmische Kind dat in onze tijd wil geboren worden, kan alleen ontvangen worden in een kunstzinnige omgeving, een omgeving waarin het vrouwelijke bevrucht wordt door het mannelijke.
Net als 2000 jaar geleden wordt dit mensheidskind niet geboren in een paleis van goud en marmer, maar in een donkere grot, in een stal.
Het is dus niet in de Grote Kunst dat we het moeten zoeken, maar in de kleine kunst, het soort kunst waar kenners en intellectuelen de neus voor ophalen.

De kleine, kinderlijke kunst van ‘Maandagdaandag’ verovert je hart (de blog is naar verluidt heel populair in Nederland) maar om dat kinderlijke in woorden en begrippen te vatten, is een ander paar mouwen. En toch wil ‘het kind’ begrepen worden. Het wijst het intellect niet af, integendeel. Het nodigt het uit de wereld van de moeders te betreden, zoals Goethe het noemde.
En op die uitnodiging ga ik hier in, zo goed en zo kwaad als het gaat.

20131216-170512.jpg

In ‘Maandagdaandag’ is niet alleen de vorm kunstzinnig, maar ook de inhoud.
En dat maakt deze blog tot hedendaagse kunst.
Maar het is een heel ander soort hedendaagse kunst dan de officiële hedendaagse Grote Kunst.

Deze laatste sluit zich af voor de buitenwereld en plooit zich terug op zichzelf.
Schrijvers schrijven over het schrijven.
Schilders schilderen het schilderen.
De kunst keert zich als het ware binnenstebuiten: ze neemt zichzelf tot onderwerp.
Daardoor wordt ze in hoge mate ontoegankelijk.
Hedendaagse kunst is dan ook kunst voor insiders.
Het is een hermetische, ontoegankelijke kunst.
Ze heeft het verstikkende karakter van het oervrouwelijke.
Want er ontbreekt één ding, en wel het belangrijkste: het kind.
De Hedendaagse Kunst is onvruchtbaar.
Zij bestaat uit vrouwelijkheid die niet bevrucht wordt door het mannelijke.
Er is nochtans heel wat mannelijkheid in de Hedendaagse Kunst.
Nog nooit zijn kunstenaars zo intellectueel geweest.
Nog nooit heeft een kunst zo in de belangstelling gestaan bij de intelligentsia.
Nog nooit is er zo nagedacht en geschreven over kunst.
Maar dit extreem-mannelijke denken is niet bij machte door te dringen in de extreem-vrouwelijke wereld van de kunst en deze te bevruchten.
Het is impotent.

De Hedendaagse Kunst is een getrouw beeld van onze tijd.
Aan de ene kant een verstikkende, onvruchtbare vrouwelijkheid.
Aan de andere kant een agressieve, impotente mannelijkheid.
En daartussen een gapende leegte.
De Hedendaagse Kunst is een beeld van de oeverloze guerre des sexes waarin de wereld verzeild dreigt te raken omdat er uit al die opwinding geen kind voortkomt.

Binnenkort viert de Hedendaagse Kunst haar 100-jarig bestaan, en al die tijd heeft ze niets nieuws voortgebracht. Ze heeft de wereld alleen overspoeld met een eindeloze stroom variaties op het pispot-thema van Marcel Duchamp.
In feite doet ze net hetzelfde als de hedendaagse wetenschap: zichzelf klonen.
Zoals het intellect zich heeft losgemaakt van de mens en zijn eigen gang gaat, zo is ook de scheppingskracht onmenselijk geworden.

20131216-170815.jpg

Vergelijken we deze Grote Kunst nu eens met de kleine kunst van ‘Maandagdaandag’.
Ook hier hebben we dat oervrouwelijke gebaar: het zich terugplooien op zichzelf, op de eigen kleine binnenwereld.
Ook hier heeft de kunst zichzelf tot onderwerp.
Maar dat onderwerp is niet de oude, klassieke kunst die beelden maakte van de werkelijkheid.
Het onderwerp van ‘Maandagdaandag’ is een nieuwe kunst, een kunst die beelden maakt IN de werkelijkheid, een levende kunst.
Het onderwerp van deze blog(kunst) is het gezin van Daan Rot.
En dat gezin is een kunstwerk, een kunstwerk dat tegelijk werkelijkheid is.

De Hedendaagse Kunst stelt zichzelf voor als een buitengewoon subversieve kunst, een kunst die zowat synoniem is met maatschappijkritiek, een kunst die de mens wil doen nadenken, die hem wakker wil schudden.
Dat is natuurlijk een lachertje.
De Hedendaagse Kunst is gewoon de ‘art pompier’ van deze tijd.
Ze zou heus niet gesubsidieerd en gepromoot worden door de overheid als ze subversief was.
Nee, wie echte subversieve kunst wil zien, moet maar eens een kijkje nemen op ‘Maandagdaandag’.
Dat is pas kunst die tegen de stroom in roeit.
Ze wordt namelijk gemaakt door een huismoeder, dat wil zeggen door een-vrouw-die-niet-gaat-werken, waarschijnlijk zelfs een-vrouw-die-niet-WIL-gaan-werken.

Ik weet niet hoe het in Nederland is, maar hier in België is dat nog net niet strafbaar.
Een moderne, hedendaagse vrouw gaat nu eenmaal werken.
Die laat zich niet ringeloren door de mannen.
Die gaat met hen in competitie.
Die laat zien dat ze haar mannetje kan staan.
Die maakt carrière.
Die eist bonussen en quota.

En om te laten zien hoe superieur ze is, doet ze er nog haar gezin bij ook.

Wat ze op haar curriculum vitae waarschijnlijk niet vermeldt, is dat haar gezin niet bepaald een kunstwerk is.
Maar wie maalt daar om!
Een tijd die ‘kinderloze’ kunst verafgoodt, ziet heus geen graten in een gezin waar de kinderen op de derde plaats komen, wel integendeel.

Een gezin tot kunstwerk maken, is zwaar werk.
Dat kun je er niet eventjes bij doen.
Daarvoor moet je thuis blijven.
En dat is een subversieve daad.
Het is een daad van verzet tegen een wereld die het kind afwijst.
Een wereld als een propvolle herberg waar geen plaats meer is.

20131216-170952.jpg

Toen ik verleden week grasduinde in de foto’s van het Rotgezin, dacht ik bij mezelf: die kinderen hebben het verdorie getroffen!
Dat was trouwens de aanleiding tot bovenstaande, enigszins uit de hand gelopen inleiding.
De Rotjes leiden een soort … Astrid-Lindgrenleventje.
Elvis, Rover, Wolf en Maantje Piet herinneren me aan de vrolijke, olijke kinderen van het eiland Zeekraai, de beroemde tv-serie uit de jaren ’70.
En dat is geen onverdeeld aangename herinnering.
Ik heb die serie op dvd, maar ik durf er bijna niet naar kijken, zo hartverscheurend is het om naar die beelden van een kinderparadijs te kijken en dan te denken aan het leven dat de meeste kinderen vandaag hebben.

In de jaren ’60 en ’70 van de vorige eeuw was gezinskunst al even verachtelijk als klassieke kunst.
Een moeder die thuis bleef om voor haar gezin te zorgen, was een seut, een beklagenswaardig wezen, een vrouwelijke dinosaurus.
Wat vroeger de oude vrijsters waren, dat waren toen de huismoeders.
Een beetje vrouw wierp zich met uitgestoken klauwen in la guerre des sexes, in the struggle for life, in the survival of the fittest.
Ze ging studeren, ze ging werken, ze maakte carrière.

20131216-171120.jpg

Niemand zal mij horen zeggen dat de vrouwenemancipatie niet nodig was.
Ze was even nodig als de emancipatie van de gewone man, de arbeider.
Allebei, man en vrouw, werden in de 19de eeuw zowat verpletterd onder het autoritaire gewicht van de macht.
Vandaag hebben ze zich allebei ‘geëmancipeerd’, maar er is één lid van de familie dat nog niet geëmancipeerd is: het kind.
De man heeft zich bevrijd van het juk van de armoede.
De vrouw heeft zich bevrijd van het juk van de man.
Maar het kind moet nog bevrijd worden van het juk van … ja, van wat?

Een paar maanden na zijn geboorte moet het naar de crèche.
Een tijdje later gaat het naar de kinderopvang.
Daarna naar de peuterklas.
Dan naar de kleuterklas.
Daarna volgt de lagere school.
De middelbare school.
De hogeschool.
De avondschool.
Vrijwel vanaf zijn geboorte tot aan zijn volwassenheid wordt het kind uitbesteed aan … deskundigen, professionele opvoeders, intellectuelen.
En die intellectuelen wijzen iedere persoonlijke band met het kind af.
Alles moet volgens objectieve, wetenschappelijke normen en voorschriften verlopen.
Zo wordt het kind stelselmatig losgemaakt van zichzelf en veranderd in een … intellectueel, een wandelend brein, klaar om in de virtuele ruimte te worden gelanceerd.
En de rest van het kind, het eigenlijke kind, wat gebeurt daarmee?
Dat moet het stellen met wat kruimeltjes: een vriendelijk woord van mama ’s avonds, of een spelletje met papa in het weekend, of wat stoeien met vriendjes als er even tijd is.

20131216-171237.jpg

Geleidelijk wordt de honger echter zo groot dat het kind ziek wordt, of agressief, of depressief, of andere vormen van ‘afwijkend gedrag’ gaat vertonen.
En dan krijgt het pillen, pillen die helpen, maar waarvan niemand eigenlijk weet wat ze met een mens doen.

Man en vrouw zijn in de 20ste eeuw opgestaan tegen het uiterlijke gezag: ze hebben hun leven in eigen handen genomen.
Dat was een revolutie zonder weerga.
Maar het juk waarvan man en vrouw zich bevrijd hebben, rust nu op de schouders van het kind.
De emancipatie van de mens is nog niet voltooid.
Ze dreigt zelfs in haar tegendeel te keren.
Want de motor van die hele bevrijdingsbeweging – het kind – wordt niet erkend.
De democratisering die hele wereld heeft aangestoken, dreigt te ontaarden in een mondiale dictatuur omdat het wezen ervan – het kind-in-de-mens – niet wordt gezien.
Het wordt door de hedendaagse intelligentsia zelfs in alle toonaarden ontkend.
De mens, beweert zij, is geen scheppende geest die alsmaar wil groeien.
Hij is een brein, een paar pond hersenen, een computer die steeds weer dezelfde bewerkingen herhaalt.

20131216-171351.jpg

Een blog als ‘Maandagdaandag’ is zo subversief omdat hij haaks staat op het agressieve intellectualisme van de hedendaagse gezagsdragers, die kinderen liefst al van in de baarmoeder zouden willen vormen naar hun beeld en gelijkenis.
Er is niks agressiefs of intellectueels aan deze blog.
Maar hij is evenmin naïef of dromerig.
Iets zegt mij dat Daan Rot heel goed weet wat ze doet.
Iets zegt mij ook dat ze hard moet werken om van haar gezin een kunstwerk te maken.
En iets zegt mij ook dat haar blog daarin een cruciale rol speelt.

De nieuwe kunst – de échte hedendaagse kunst – wordt in toenemende mate IN de werkelijkheid geschapen, en niet erbuiten, in de tentoonstellingszalen en musea van de kunstwereld.
Maar dat heeft tot gevolg dat de nieuwe kunst nauwelijks kijkers heeft, want alle ogen zijn nog altijd gericht op de oude, decadent geworden kunstwereld.
Kunst wil echter gezien worden.
Kunstenaars hebben kijkers nodig.
Het moet voor een moderne vrouw niet eenvoudig zijn om thuis te blijven en je helemaal aan je gezin te wijden. Want in deze tijd betekent dat: isolement, vereenzaming, niet-gezien-worden.
En hier speelt het internet zijn rol als reddende engel: je kunt thuis blijven en toch gezien worden.

Daan Rot is in Nederland een bekende blogster.
Zij tilt het bloggen op een artistiek niveau, en zij doet dat met beide voeten stevig in de werkelijkheid geplant. Want wat is er in deze tijd werkelijker dan een gezin, en wat is er in een gezin werkelijker dan het kind.
Zij doet dus precies het omgekeerde van wat de Hedendaagse Kunst met grote K doet.

Daan Rot tilt ook haar gezin op een artistiek niveau, en zij doet dat bewust.
Zij plaatst ‘het kind’ in het centrum van haar leven, en zij doet dat uit vrije wil.
Ook hier doet zij precies het omgekeerde van wat verwacht wordt van de Hedendaagse Vrouw met een grote V.

En daar is moed voor nodig.
Moedermoed.
De moed om het op te nemen voor het kind.

20131216-171504.jpg

Advertenties