Le Repos de la Sainte Famille

door lievendebrouwere

20131225-195812.jpg

Twee van de mooiste stukjes kerstmuziek die ik ken, zijn van de hand van Hector Berlioz.
‘L’adieu des bergers à la Sainte Famille’ en ‘Le repos de la Sainte Famille’.
Beide afkomstig uit ‘L’enfance du Christ’.

Berlioz vertelt in een brief over hun ontstaansgeschiedenis.

Samen met zijn vriend, de architect Duc, is hij op een avond te gast bij een baron die salon houdt voor artiesten.
Iedereen zit te kaarten en Berlioz, die kaarten haat, verveelt zich stierlijk.
Zijn vriend ziet dat en zegt: als je toch niks te doen hebt, kun je evengoed een stukje muziek schrijven voor mijn album.
Goed idee, zegt Berlioz.
Hij grijpt een stukje papier en begint een melodietje te componeren.
Violà, zegt hij even later tegen Duc, klaar!
Om je een plezier te doen, zal ik er ook nog je naam onder schrijven.
Ga weg, antwoordt Duc, iedereen weet dat ik geen noot muziek kan schrijven.
Uitstekende reden om niet te componeren, knikt Berlioz.
Maar weet je wat?
Ik zal het toeschrijven aan Pierre Ducré, imaginair kapelmeester van de Sainte Chapelle uit de 16de eeuw.
Hij speelt het stuk voor op piano en iedereen is vol lof.
Een paar dagen later schrijft Berlioz er nog een vervolg bij, en vergeet vervolgens de hele zaak.

Tot hij op een dag een concert moet dirigeren, en er een gaatje valt in het programma.
Hij herinnert zich de twee stukjes en besluit ze te laten uitvoeren door het koor.
Zo gezegd, zo gedaan.
Opnieuw is iedereen enthousiast.
Maar Berlioz is gefrustreerd.
De Pierre Ducré die hij uit z’n duim heeft gezogen, kent duidelijk meer succes dan Hector Berlioz zelf.
Men vraagt hem honderduit over de partituur en hij dist een spannend verhaal op over een verborgen kast die hij ontdekt heeft bij restauratiewerken aan de Sainte Chapelle.
Want zo is Berlioz, het ontbreekt hem geenszins aan verbeelding.

Ik hou niet zo van zijn flamboyante en hartochtelijke muziek.
Maar wanneer hij de sfeer van moeder en kind op muziek zet, klinkt er een heel andere Berlioz, een uiterst teder en gevoelig man.
Dat die eigenschappen heel goed kunnen samengaan met een scherpe, ondeugende en ironische geest blijkt uit zijn brieven en mémoires.
Wat kon die man schrijven!
Un vrai homme d’esprit.

20131225-195402.jpg

Advertenties