In Memoriam Claudio Abbado

door lievendebrouwere

Onlangs is Claudio Abbado gestorven, een van de beste dirigenten van onze tijd. Hij werd 80 jaar.
Hij was orkestleider van onder meer de Scala in Milaan, de Wiener Philharmoniker, de Wiener staatsopera, de London Symphony Orchestra, de New York Philharmoniker, en de Berliner Philharmoniker. Om de bekendste maar te noemen.
Abbado was dus de absolute top.
Zijn live-uitvoering van de 9de van Beethoven is indrukwekkend, maar voor mij is hij toch vooral de man die Martha Argerich zo onnavolgbaar begeleidt in het 1ste pianoconcerto van Chopin.
Dat doet hem niemand na.

Hieronder het ietwat onorthodoxe In Memoriam van Koen Meulenaere.

20140130-183455.jpg

Claudio Abbado, de beroemde Italiaanse dirigent, is met eer overladen begraven. Hij ruste in vrede. En hopelijk in stilte. Uw Kaaiman trakteert zich andermaal op een dagje vrij, want wat volgt hebben wij een kwarteeuw geleden geschreven in Humo, waarvoor wij zonder één noot muziek te kennen elk jaar het Nieuwjaarsconcert in Wenen bespraken. Tijd voor autoplagiaat.

‘Dit blad heeft vóór alle andere gewaarschuwd dat de Wiener Philharmoniker en het Nieuwjaarsconcert op drift waren na het verdwijnen van topdirigenten als Willy Boskowski en Lorin Maazel. Het aantrekken van Herbert von Karajan was een eerste catastrofe. En dan werd het ergste nog vermeden, want hoewel die oude dwaas als een dronkenlap op zijn podiumpje stond te zwijmelen en elk moment de zaal dreigde in te tuimelen, blies de Philharmoniker hem er doorheen. Alleen bij de ‘Beliebte Annen-Polka’ liep het mis, omdat von Karajan een halve maat te traag inzette. Dat leidde tot een ophefmakend proces, waarbij het orkest van de Bayreuther Festspiele het gerechtshof deed daveren toen het kwam demonstreren hoe het wel moest, en zo met veel plezier het lot van zijn voormalige directeur bezegelde.

Na deze pijnlijke affaire kwam de directie van de Wiener met Carlos Kleiber aandraven. Och Here, welk een treurnis. De Philharmoniker, een troep fuifgangers en losbollen, weigerde om nog eens de kastanjes uit het vuur te halen en vond er niets beters op dan het gezwier en gezwaai van de dirigent op te volgen! Geen enkel orkest doet dat, het zou tot een kakofonie van jewelste leiden. De noten staan op de partituur en na vijf jaar in een conservatorium in Oostenrijk, het best te vergelijken met een gevangenenkamp in Siberië, weet iedere blazer of strijker zelf wel wanneer hij moet invallen bij Franz von Suppé of Richard Strauss.

Carlos Kleiber kreeg haast een beroerte toen hij na een paar minuten doorhad dat de muzikanten zijn aanwijzingen volgden. Zwaaide hij met zijn stokje in de richting van de fagotten, dan steeg daar inderdaad een klaaglijk en door de componist nooit gewenst gejank op. Wuifde hij met een handbeweging over de koperblazers, dan vloog de hele zaal haast uit haar stoel vanwege een door merg en been snijdend geschetter en gekletter. Kleiber besloot nog één test te wagen en priemde met een vinger naar de paukenist. Een oorverdovend gedreun deed in de Gouden Zaal van de Musikverein de kalk van het plafond stuiken, recht op de dure jurken van de perkamenten dames op de eerste vijf rijen.
Toen liet Kleiber ontmoedigd de armen zakken en viel de muziek dus stil! Gelukkig net tijdens de Perpetuum Mobile van Johann Strauss, waarvan toch niemand weet hoe hij precies eindigt. Na nog de meest armzalige uitvoering ooit van de Radetzkymars sprintte Kleiber van de bühne weg en gooide zich terecht in de Donau, waarvan hij nog geen half uur voordien het loflied zo lelijk had verminkt.

Als ze in Wenen niet snel ingrijpen, is het binnenkort afgelopen met het Nieuwjaarsconcert, en moeten ze in Garmisch-Partenkirchen een uur vroeger hun schans op. Twee tips van uw recensent: Zubin Mehta of Claudio Abbado. Fernand Terby van de BRT-fanfare is ook een optie, maar die gaat geld kosten.’

Nu u. Eind jaren tachtig! Uw Kaaiman! Ziener waar alle licht gedoofd is. Guy Mortier heeft die laatste paragraaf trouwens geschrapt. Genoeg zever, vond hij.

20140130-183531.jpg

Advertenties