De slaapwandelaar

door lievendebrouwere

20140206-210704.jpg

Om een tentoonstelling van beeldhouwer Tony Matelli extra aandacht te geven, besloot het Davis Museum, verbonden aan het Wellesley College in Massachusetts, VS, waar enkel meisjes toegelaten zijn, een van zijn creaties buiten de museummuren te plaatsen.
Zo kwam “de slaapwandelende man in onderbroek” op de campus terecht.
Maar het standbeeld is zo realistisch dat het vele studentes de stuipen op het lijf jaagt. En dus willen ze het nu weg. Daarom circuleert er een petitie om dit kunstwerk van de campus te verwijderen:

‘Dit beeldhouwwerk is sinds zijn installatie buiten een bron geworden van ongerustheid en angst, en het brengt bij velen gedachten van seksuele aanranding naar boven. Al kan het voor sommigen humoristisch zijn of een middel om een discussie te ontlokken, toch heeft het vooral stress gebracht bij vele studentes.”

De directrice van het Davis Museum, Lisa Fischman, benadrukte nogmaals dat Matelli “in het hart van de opleiding een conversatie wil uitlokken door zijn kunstvoorwerpen”. Ze vindt het positief dat kunst buiten de museummuren kan ontsnappen en zo kunst en buitenwereld dichter bij elkaar brengen.

Het standbeeld is intussen wel een succes op Twitter en andere sociale media, waar men zich laat fotograferen met de “slaapwandelaar”.

Tot zover het krantenbericht.

Er is één ding dat ik niet begrijp: hoe komt het dat die slaapwandelaar zijn onderbroek nog aan heeft?
Zo’n beeld vráágt daar toch om!
Meneer Matelli zegt het trouwens zelf: hij wil een conversatie uitlokken.
Hoe kun je nu beter een conversatie op gang brengen dan door die onderbroek uit te trekken!
Conversaties hoeven niet altijd met woorden te worden gevoerd, zeker niet als het om kunst gaat.

Ik herinner me nog dat Tracey Emin ooit in Tate Gallery haar bed tentoonstelde dat ze in maanden niet meer had ververst en dat vol rommel lag. Ze is er beroemd mee geworden. Wel, op een dag stonden twee Japanners uitbundig op dat bed te springen.
Groot schandaal!
Vandalisme van kunst!
De twee werden gearresteerd en moesten voor de rechter verschijnen. Ze verklaarden dat ze kunstenaar waren en een performance uitvoerden. Ze gingen met andere woorden op kunstzinnige wijze in conversatie met de kunst van Tracey Emin.
De rechter zag de logica van die redenering in en sprak de twee vrij.
Volkomen terecht natuurlijk.
Je kunt kunstenaars toch niet veroordelen omdat ze kunst maken!

20140206-231425.jpg

Om dezelfde zuiver artistieke redenen zou ik de onderbroek van die plastic slaapwandelaar naar beneden getrokken hebben, om op die manier ‘in het hart van de opleiding een conversatie uit te lokken’, maar ook om de emotionele environmental impact te optimaliseren en aldus tot medeschepper te worden, iets waar meneer Martelli, zelf scheppend kunstenaar zijnde, onmogelijk bezwaren zou kunnen tegen hebben.

In mijn tijd zouden wij studenten onze scheppende vermogens botgevierd hebben op die slaapwandelaar. Waarschijnlijk zouden we hem ’s nachts voor de deur van de rector hebben neergepoot. Of op een andere plaats die bijdroeg tot de artistieke impact en conversatie-uitlokkende eigenschappen van dit werk. Zonder onderbroek uiteraard.

Ik zie maar twee mogelijkheden:
1. Ofwel was het geen echte onderbroek en zat ze dus vast aan het beeld.
2. Ofwel was het wél een echte onderbroek en hebben de (mede)scheppende vermogens van de moderne mens een alarmerend laag peil bereikt.

Het is dus best wel een sprekend artistiek statement van meneer Martelli: we zijn allemaal slaapwandelaars geworden. We zijn zelfs niet wakker genoeg meer om elkaars onderbroek af te trekken en aldus een conversatie op gang te brengen.

20140206-233739.jpg

Advertenties