Peeters lacht groen

door lievendebrouwere

20140211-131323.jpg

Voor het eerst wordt op de Engelse televisie (BBC4) een Vlaamse serie uitgezonden: Salamander.
Tijdens een bankoverval worden de kluizen van een aantal machtige mensen gekraakt. De zaak wordt in de doofpot gestopt, maar een onkreukbare politie-inspecteur komt erachter en … actie, spanning, suspens!
De Britten lusten er wel pap van, want met 1,04 miljoen kijkers doet Salamander het ongeveer even goed als The Killing, de veelbejubelde Deense tv-serie.
Dat is niet niks, voor een klein landje als Vlaanderen.
Alhoewel.
Is Denemarken dan zoveel groter?
Zijn er zoveel meer Denen dan Vlamingen?
Ik dacht het niet.
Toch kan Vlaanderen alleen maar dromen van een serie als Borgen, die tussen haakjes heel wat beter is dan The Killing. We hebben niets dat zelfs maar in de buurt komt.

Dat hebben de Britse critici blijkbaar ook gezien, want ze boren Salamander de grond in. The Independent noemt de reeks ‘saai en vol clichés’. De krant drijft ook de spot met hoofdacteur Filip Peeters en noemt hem een kruising tussen Jeremy Clarkson en de kerstman.

De makers van Salamander trekken zich daar echter niks van aan.

Scenarist Ward Hulselmans: ‘Britten zijn het meest verwende publiek ter wereld, met sterke eigen producties en het beste uit Scandinavië in hun tv-aanbod. Het is al straf dat wij als kleine broertje, met een productiebudget dat vele keren lager ligt, door diezelfde grote poort naar binnen mogen.’

Acteur Filip Peeters (lachend): ‘Er is geen enkel kind dat naar zijn ouders loopt en hen enthousiast vertelt: Mama, papa, ik word later recensent. Dat zegt genoeg, hé.’

Ward Hulselmans heeft gelijk: je mag niet klagen als je evenveel kijkers haalt als The Killing. Toch blijft de vraag of het productiebudget van de Deense series zoveel hoger ligt, en zo ja, hoe dat komt.
De reactie van Filip Peeters daarentegen is ongeloofwaardig.
Je mag nóg zoveel succes hebben bij het publiek, als de critici je met de grond gelijk maken – of erger nog: je uitlachen – dan haal je je schouders niet op.
Nee, dan lach je groen.

20140211-143257.jpg

Op ditzelfde moment dingt een Vlaamse film, The Broken Circle Breakdown, mee naar een Oscar, de hoogste onderscheiding voor een filmmaker.
Regisseur, producer en acteurs zijn al uitgebreid in het nieuws geweest. Iedereen wil hen interviewen. Hun Amerikaanse avontuur wordt op de voet gevolgd. In afwachting van het grote moment op 2 maart, vallen ze op het ene na het andere filmfestival in de prijzen.
It’s a dream come true.
Mochten ze straks die felbegeerde Oscar nog winnen ook, dan zal Vlaanderen te klein zijn.

Geen kat die nog aandacht zal besteden aan Salamander.
Filip Peeters – big in Flanders – zal met lede ogen moeten toezien hoe collega’s van hem met de hoogste eer gaan lopen, terwijl hijzelf geridiculiseerd wordt.
Benieuwd of hij dan nog lachen.

Al die lof en waardering voor The Broken Circle Breakdown is nochtans afkomstig van … recensenten.
De Oscars worden toegekend door critici, niet door het publiek in de zalen.
Idem voor de Emmy’s, de Golden Globes, de Gouden Beren, de Palmes d’Or, enzovoort.
Allemaal het werk van critici en recensenten.

En Filip Peeters moet daarom lachen?
Nee, wat hij met zijn smalende woorden bedoelt, is dat hij pissed off is, ‘in zijn gat gebeten’.
Een kunstenaar is namelijk altijd ‘in zijn gat gebeten’ als hij kritiek krijgt.
Geen enkele kunstenaar trekt zich niks aan van wat critici zeggen.
Of dacht u dat de acteurs en makers van F.C. de Kampioenen, de meest succesvolle Vlaamse tv-serie aller tijden, er zich niks van aantrekken dat ze al jaren de kop van jut zijn in de kritieken, dat er met hen gespot wordt, dat ze uitgelachen worden?
Dacht u dat het succes bij het publiek alles goedmaakt en de rest bijkomstig maakt?
Dan dacht u verkeerd.

Een kunstenaar heeft niet genoeg aan liefde, de liefde van het publiek dat zijn kunst apprecieert.
Hij heeft ook behoefte aan waarheid, de waarheid van een weloverwogen, objectief oordeel, zoals een criticus of recensent dat probeert te vellen.
Een kunstenaar wil niet alleen voelen dat hij goed is, hij wil het ook weten.
Aan één van beide heeft hij niet genoeg.
Hij wil het allebei: voelen én weten, liefde én waarheid.
Pas dan is hij tevreden.

Filip Peeters die moet lachen met het oordeel van de Britse critici?
Laat me niet lachen.

20140211-143015.jpg

(Jeremy Clarkson)

Advertenties