At your service?

door lievendebrouwere

20140219-183926.jpg

Bij de vorming van de huidige Belgische regering zat er een spelbreker aan de onderhandelingstafel, iemand die zich niet aan de regels van het spel hield, zijnde: er wordt onderhandeld tot de Vlamingen toegeven.
Die spelbreker was Bart De Wever, toen nog 150 kilo zwaar.
Hij wilde niet plooien zoals de Belgische traditie dat eiste.
Hij hield het (dikke) been stijf.
Yves Leterme had hem dat al eens voorgedaan en het was hem niet goed bekomen: de toorn Gods – lees: van het Belgisch bestel – was over hem neergedaald.
Zo’n gigantische partij moddergooien had dit land nog nooit meegemaakt.
Leterme kwam in het ziekenhuis terecht. Je zou voor minder.
Dat was het moment om ermee te kappen en te zeggen: ik heb gedaan wat ik kon, maar hier kan geen mens tegenop!
Men zou Leterme tot held verklaard hebben, tot martelaar voor de Vlaamse zaak.
Maar Leterme wilde van geen wijken weten.
En hij brak.
Hij deed uiteindelijk wat al zijn voorgangers gedaan hadden: toegeven.
Het betekende het einde van zijn politieke carrière. Tegenwoordig zit hij ergens in Parijs, op een kantoortje van de Oeso, wat dat ook moge betekenen. Hij komt nog slechts in het nieuws als hij weer eens een mail of een tweet naar de verkeerde persoon stuurt.

Dus toen Bart De Wever dezelfde kant opging – tegen de eisen van de Franstaligen in dus – voelde ik bewondering voor zijn moed, maar ik dacht tegelijk: vroeg of laat breekt die kerel.
Niemand is bestand tegen een mentale lynchpartij zoals Leterme die te verduren had gekregen.

We zijn intussen een paar jaar verder, en tot mijn grote verbazing staat Bart De Wever nog altijd overeind.
Wat Leterme had meegemaakt, was nochtans peanuts vergeleken bij wat De Wever moest, en nog altijd moet verduren.
Iedere dag weer wordt hij in de kranten – alle kranten – onder vuur genomen, jaar in jaar uit, zonder ophouden. Het lijkt wel een journalistieke remake van ’14-’18, met dat verschil dat de strijdende partijen toen aan elkaar gewaagd waren.
Nu is het David tegen Goliath.
Eén tegen allen.
Want, zoals Koen Meulenaere hieronder schrijft, het Vlaamse verzet wordt belichaamd door één man: Bart De Wever.
Valt hij weg, dan is het verzet gebroken, zoals in Nederland met Pim Fortuyn.

20140219-183537.jpg

Bart De Wever zou niet zijn wie hij vandaag is, zonder ‘Vlaamse bewustwording’.
Op de een of andere manier zijn de Vlamingen wakker geworden.
Maar dat (langzame en moeizame) Vlaamse ontwaken, bestaat ook niet zonder Bart De Wever.
Volk en leider hebben elkaar nodig.
Volk en leider: het klinkt onnozel, ik weet het.
Anno 2014 zou een volk geen leider meer nodig mogen hebben, het zou op democratische wijze zichzelf moeten besturen, zoals de Zwitsers dat (min of meer) doen.
Maar België is geen democratisch land, zoals Zwitserland.
De Vlamingen vormen er de meerderheid, maar ze moeten voor alles de toelating vragen aan de Franstaligen. Ze moeten zelfs betalen als ze willen krijgen waar ze recht op hebben.
Het zou lachwekkend zijn als het niet zo beschamend was.
En dus heeft Vlaanderen een ‘leider’ nodig.

Hoe dat gaat aflopen: ik weet het niet.
Ik denk nog altijd dat Bart De Wever zal breken. Hij is al twee keer in het ziekenhuis opgenomen met een gevaarlijke infectie. En ook zijn vrouw is al op Intensieve beland. Je moet niet vragen onder welke spanningen dat gezin leeft.
Bart De Wever speelt dan ook alles of niets.
Hij heeft geen andere keuze.
Als men hem na 25 mei opnieuw aan de kant zet – men gaat in het moderne Europa toch geen rekening houden met de wil van een volk zeker! – dan is het met hem afgelopen, dan is zijn politieke carrière gebroken nog voor ze begonnen is.

Ik ben, net als Koen Meulenaere, heel benieuwd hoe dat gaat aflopen.
Hopelijk niet als Pim Fortuyn, de Onfortuinlijke.

PIM

In het gezin De Wever liggen ze tegenwoordig om beurten op sterven. Eerst onze leider, dan de vrouw van onze leider, dan weer onze leider zelf… gelukkig heeft tante Lies een ijzeren gestel. Dat ProNoKal-dieet heeft blijkbaar enkele vervelende nevenwerkingen, wat aandachtige waarnemers al wel was opgevallen. Iemand ooit Karel De Gucht ziek geweten? Nooit. Het Joenk wel: geelzucht. Zat bij de verkiezingen van 1995 in zijn pyjama in Het Journaal. En kreeg een tweede aanval van
het geel toen bleek dat niet hij maar Jean-Luc Dehaene had gewonnen.

De vraag waarvoor u, kiezer, zich gesteld ziet, luidt: bent u bereid het bestuur van het land toe te vertrouwen aan een slappe dweil die eruitziet als de dood van Ieperen en die meer in de Intensieve Zorg zit dan in het parlement? Als De Wever zo doorgaat, veranderen de transfers in de ziekteverzekering weldra van richting. Het enig mogelijke antwoord is: ‘Neen.’ Hij kan vier jobs al niet aan, wat zou hij er nog een vijfde bij nemen?

Pim Fortuyn! Het mag niet hardop gezegd worden, maar je kunt toch niet anders dan een parallel trekken met het geval Pim Fortuyn? Die kwam dan wel niet door uitputting om het leven, maar het resultaat was hetzelfde. Zijn partij, in alle peilingen naar de sterren geschoten, zat plots zonder kopman. Negen dagen voor de verkiezingen. Waaruit Fortuyn mits wat fortuin als minister-president tevoorschijn had kunnen komen. Ze zouden wat beleefd hebben, de Nederlanders. Niet zo erg als wat ze uiteindelijk onder Jan Peter Balkenende hebben meegemaakt, maar het zou er toch niet ver af geweest zijn.
De Lijst Pim Fortuyn behaalde ondanks de tamelijk definitieve afwezigheid van haar boegbeeld 26 zetels, werd na CDA de grootste partij van Nederland, en had negen portefeuilles in het eerste kabinet Balkenende. Dat het logischerwijs geen jaar volhield, en toen was het gedaan met de Lijst. Fortuyn zelf kreeg in zijn graf 1.358.000 voorkeurstemmen, en werd tot ontzetting van weldenkend Nederland en Vlaanderen twee jaar later ook verkozen tot Grootste Nederlander aller tijden. Vóór Willem van Oranje en Willem Drees. Johan Cruijff was pas zesde. Ze hebben nog hun uiterste best gedaan om te doen geloven dat er iets was misgelopen met de telling, maar de KRO weigerde te zwichten.
Tot zo ver Nederland. Haalt onze leider 25 mei? Vorig weekend in Londen eens binnengestapt bij Ladbrokes, het enige betrouwbare richtbaken in het leven. Een verraste bookmaker pleegde snel twee telefoontjes en gooide ons dan bijna het kantoor uit: ‘Hij is én burgemeester, én partijvoorzitter, én Vlaams Parlementslid, én campagneleider, én lijsttrekker, én columnist, én separatist, én marathonloper, én zwemkampioen, én vader van vier kinderen, én bevriend met een Sherman tank, én in één jaar tachtig kilo vermagerd, én zijn broer is professor aan de Universiteit Gent? En gij wilt hier komen wedden dat hij 25 mei niet meer haalt? Meneer, wij nemen weddenschappen aan, geen zekerheden.’
Wil dus iemand die dwaas van een Bart De Wever stoppen voor het te laat is? Johan Van Overtveldt zal de N-VA wel overnemen. Alleen nog leren om het woord ‘confederalisme’ uit te spreken zonder een vies gezicht te trekken.
En iets meer volume bij ‘De Vlaamse Leeuw’ graag.

20140219-183717.jpg