Kunst neemt de achterdocht weg

door lievendebrouwere

20140222-102120.jpg

In De Morgen schreef Hugo Camps, de poëtische populist, het volgende:

Het Oekraïense inferno doet stilstaan, verbreekt de boeien van het dagelijkse gangetje. Mensen zoeken naar balsem voor de gruwelijke beelden.

Van priesters en politici hoef je het niet echt te verwachten. Zij hebben een andere agenda dan klein geluk. Zij denken in belangen en sancties, niet in heelkracht.

Alleen kunst verbrijzelt machteloosheid en pijn.

Ook daarom is de overzichtstentoonstelling van Michaël Borremans bij Bozar een historisch moment. Hij, maestro van het onzichtbare, maakt alles los, engelen en demonen. Alsof alleen onttakeling houvast biedt.
Je kunnen laten vollopen met de magie van Borremans is meer dan een esthetische ervaring, het is een metafysisch retrospectief.

Vooral de zachte pijn ervan.

Een detail, maar toch. Karel De Gucht schreef het voorwoord in de catalogus. Ik word altijd blij van politici die iets met kunst hebben. Het neemt achterdocht weg. Bij Guy Verhofstadt tref je geen gecrocheerde landschapjes aan de muur, zoals bij Yves Leterme.

Echte kunst in huis.

Zijn baldadige geschreeuw in Kiev was weer minder artistiek.
Met zijn schitterende oeuvre neemt Borremans schaamte over dit land weg. Op een ogenblik dat de Portugese staat een unieke collectie van de Spaanse surrealist Miró laat veilen om de begroting bij te spijkeren, krijgt Borremans in de Bozar een liturgische betekenis.

Kunst is geen overheidsvehikel.

Tot zover de gezwollen rethoriek van ’s lands grootste melodramaticus.
Zou het toeval zijn, vraag ik me af, dat deze man, die zichzelf meer als dichter dan als journalist beschouwt, zich zo graag aanschurkt bij politici?
En is het toeval dat die politici zich op hun beurt zo graag aanschurken bij kunstenaars?
Politici en kunstenaars: één front?
En ik die dacht dat Hedendaagse Kunst (want Hugo Camps heeft het over ‘echte kunst’) maatschappijkritisch was!
Of is ook dát woord in beslag genomen en hebben alleen politici en kunstenaars nog het recht om zich maatschappijkritisch te noemen?
Wie protesteert tegen hun macht is dus niet maatschappijkritisch maar conservatief, burgerlijk, bekrompen, achterlijk, enzovoort.
Politici vormen, net als Hedendaagse kunstenaars, een avant-garde.
En de bevolking, die de politici zat is en niks moet hebben van Hedendaagse Kunst, is de vijand waartegen ze hun gemeenschappelijke strijd voor vrijheid en verlichting vechten.

Het centrale zinnetje in Hugo Camps’ lofzang op de Borremansen, De Guchts en Verhofstadts dezer aarde is: het neemt de achterdocht weg.
Ziedaar de schone rol van de kunst in onze tijd: ze neemt de achterdocht weg.
De achterdocht tegenover politici en machthebbers.
Want mensen die zich inlaten met kunst, dat kunnen toch geen slechte mensen zijn!

Hoe konden we dat vergeten!
Hoe was de naam ook alweer van die grote politicus die als eerste de kunst gebruikte om de achterdocht weg te nemen?

20140222-105600.jpg

Advertenties