Vijgen na Pasen

De wereld als een kunstwerk zien

En de Oscar gaat naar …

20140304-204223.jpg

The Broken Circle Breakdown (kan iemand me eens vertellen wat die titel betekent!) heeft het dus niet gehaald op de Oscar-uitreiking.
Ik weet niet of dat terecht is, want ik heb de film niet gezien.
Vrouwen die van onder tot boven getatoeëerd zijn?
Nee, dank u!

Ik vind die Oscar-uitreiking anders best wel spannend.
Maar ik vind Club Brugge – Anderlecht ook spannend.
Ik bedoel: ’t kan me niet schelen wie wint.
Ik kijk alleen omdat er veel schoon en bekend volk te zien is.
George Clooney! Brangelina! Veerle Baetens!
Helaas (lees: gelukkig) heb ik geen kabel, en dus moet ik het doen met de foto’s in de kranten.
En die plaatsen mij voor een mysterie.
Al dat schoon volk ziet er namelijk … om ter lelijkst uit.
Neem nu ons Veerle.

20140304-205246.jpg

Veerle is niet echt een schoonheid, maar in die jurk – de Amerikaanse pers noemde het een ‘patattenzak’ – ziet ze er gewoon lomp uit.
Die patattenzak is nochtans een creatie-van-een-bekende-couturier.
Hedendaagse kunst dus.
Maar ja, iedereen weet: voor de kunst moet je lijden.
En dat doen ze op de rode loper dan ook uitbundig.
Het is alsof al die vrouwen tegen elkaar op lijden: ik zie er in mijn (peperdure) jurk nog lomper, lelijker en belachelijker uit dan jij!
Zoals ik al zei: Hedendaagse Kunst.
En ze doen het allemaal, alsof het moet, alsof het niet anders kan.
Alsof schoonheid strafbaar is.

In ieder geval, de Oscar voor het Lelijkste Lijdend Voorwerp ging dit jaar naar Liza Minelli.
Ze liet de concurrentie ver achter zich.

20140304-224433.jpg

En zo zag ze er in een vorig leven uit als Sally Bowles in de schitterende film Cabaret die zich afspeelt in de jaren ’30 in Duitsland. Dat waren nog eens tijden!

20140304-225537.jpg

De arme Liza Minelli heeft één troost: het kan nóg erger.
Zoals op de Vuile Loper in Aalst, het Vlaamse Hollywood aan de Dender.

20140304-231655.jpg

Ik denk dat dit Wazakkermedoeng is.
Maar het kan ook Lossendeirdeveirdeirdeir zijn.
Of Kleddemevel.
Och, het doet er niet toe.
Het gaat om de schoonheid, niet om de grote naam.

Advertenties

Iedereen in z’n blootje!

20140304-174236.jpg

Tous á poil! (iedereen in zijn blootje!) is een kinderboek dat drie jaar geleden verschenen is in Frankrijk.
Het concept is poepsimpel: iedereen kleedt zich uit, van de president tot de politieagent.
Tja.
Je kunt het zo gek niet bedenken of er wordt een kinderboek over gemaakt.
Zo trof ik er afgelopen jaar eentje aan over een kleine mol die wilde weten wie hem op z’n kop had gescheten.
Blijkbaar zitten de kinderboekenschrijvers een beetje door hun inspiratie heen en moeten ze steeds onzinniger dingen bedenken om nog opgemerkt te worden op die gigantische kinderboekenmarkt.

Ze zijn de enigen niet.

Met Tous á poil! lukte dat best, want het boek verkocht goed en het kreeg in België zelfs de prijs van het Beste Franstalige Album.
Wie droomt dáár niet van!
Maar het echte succes kwam pas toen een Franse ex-minister, een zekere Jean-Francois Copé, liet weten dat hij niet te spreken was over het boek.
Hij vond het niet bepaald opvoedend om een politieagent en een leraar in hun blootje te zetten.

Ach, ’t is een mening als een andere en er valt best iets voor te zeggen.

Maar daar waren de Franse boekhandelaars het helemaal niet mee eens.
Ze zagen er een schandalige oproep tot censuur in, en reageerden ‘op een ludieke manier’ door zelf uit de kleren te gaan ‘uit solidariteit met de auteurs’.

20140304-183540.jpg

Het is bekend: de intellectuele wereld staat pal voor de vrijheid van meningsuiting.
Vooral wanneer het gaat om ‘goede’ meningen, dat wil zeggen meningen waar ze het mee eens zijn.
Als het gaat om ‘foute’ meningen, meningen dus waar ze het niet eens mee zijn, gewagen ze algauw van censuur en reageren met ludieke acties, een gewoonte die ze gemeen hebben met onze moslimbroeders, eveneens zeer gevoelig als het gaat om vrije meningsuiting.

Nu loont het de moeite om eens te kijken naar de manier waarop deze Franse boekhandelaars protesteren tegen de dreigende ‘censuur’, dat wil zeggen tegen de mening van één man.

Ze doen namelijk een Mia Doornaertje!

Ze protesteren tegen iemand die protesteert tegen het feit dat mensen helemaal – en for no reason – in hun blootje worden gezet, door zelf … niet helemaal bloot te gaan.
De mannen bedekken zedig hun slurfjes.
En de vrouwen tonen zelfs niets wat niet reeds in 1900 vrijelijk mocht vertoond worden op het strand van Oostende.
Ze bedekken zich zelfs uitermate preuts voor een tijd waarin zowat iedere beroepsgroep royaal uit de kleren gaat voor de jaarlijkse kalender.

Ze bedekken hun edele en minder edele delen met … kinderboeken.

Een beetje fenomenoloog voelt onmiddellijk dat dit een veelzeggend beeld is.
Maar een beetje fenomenoloog zegt ook: hier begin ik niet aan!
Want hij voelt: ik kom er toch niet achter wat dit beeld precies zegt.
Het kan op alle mogelijke manieren worden uitgelegd.
Met andere woorden: het zegt niks.
Dit ludieke-protest-tegen-censuur is helemaal geen protest.
Het is … niks, net als het kinderboek in kwestie trouwens.
Als het al iets is, dan is het gewoon een manier om geld te verdienen.

Censuur? Vrijheid van meningsuiting?
M’n oor!

20140304-201936.jpg