Vijgen na Pasen

De wereld als een kunstwerk zien

Van koeien en mensen

20140328-135948.jpg

In een reactie op een stuk van Chris Dusauchoit over het ‘euthanaseren’ van twee leeuwinnen in de zoo van Kopenhagen, schrijft Michel Vandenbosch, voorzitter van dierenrechtenorganisatie Gaia het volgende:

‘In de natuur gebeurt er van alles dat je niet in morele zin kan beoordelen. Als een leeuw een gazelle verscheurt, is de verleiding groot om de leeuw te veroordelen voor zoveel wreedheid. Maar die leeuw heeft geen keuze: hij kan niet anders dan jagen op prooidieren. Mensen daarentegen kunnen zich wel degelijk afvragen of hun handelingen ethisch door de beugel kunnen.’

Tot zover niks aan de hand.
Maar dan komt het.

‘Elke gedode leeuw was een voelend individu. Door ernaar te verwijzen als ‘exemplaren’, reduceert Dusauchoit die leeuwen tot voorwerpen. Voor de ethische dimensie van de leeuwen als moreel waardevolle individuen, heeft hij geen oog.’

Tot slot zegt hij nog:

‘Een dier uit een onwaardige situatie redden en het een kwaliteitsvoller leven gunnen, geeft blijk van empathische menselijkheid. Dat zijn morele reflexen en deugden die je niet genoeg kan versterken in onze samenleving.’

En hij besluit met:

‘En daaraan ontbreekt het helaas in de zoo van Kopenhagen en, in het geval van de dode leeuwen, ook bij Chris Dusauchoit.’

Dat je dieren niet moreel kunt beoordelen, is een waarheid als een koe.
Dat het getuigt van moraliteit om dieren goed te behandelen, is niet minder waar.
We kunnen het streven van Michel om dierenleed te verminderen dus alleen maar toejuichen.
Maar de manier waarop hij dat doet, is een heel ander paar mouwen.
Hij komt namelijk voor de dieren op door ze gelijk te schakelen met mensen.
Hij noemt de leeuw een ‘individu’.

Michel spreekt daarmee zichzelf tegen, want kort tevoren had hij nog gezegd dat je dieren niet moreel kunt beoordelen en mensen wel.
Hij maakt dus enerzijds een scherp onderscheid tussen mens en dier: een dier kan alleen maar doen wat zijn natuur hem ingeeft, terwijl een mens morele keuzes kan maken.
Vandenbosch veroordeelt dan ook heel scherp de zoo van Kopenhagen én Chris Dusauchoit: hij verwijt ze allebei een gebrek aan moraliteit en menselijkheid.
Anderzijds schakelt hij mens en dier echter gelijk: het zijn allebei ‘individuen’ en ‘het resultaat van miljoenen jaren van natuurlijke evolutie’.

Zijn reactie leest dan ook als een hoop onsamenhangende kolder.
Ach ja, denk je, ’t is weer Michel Vandenbosch!
Maar is zijn manier van ‘denken’ wel zo verschillend van de mainstream?
Hamert de moderne evolutietheorie er niet al tientallen jaren op dat mens niet meer is dan een dier?
Wordt er niet naar gestreefd om dieren dezelfde rechten toe te kennen als mensen?
En is dat niet de onvermijdelijke, logische consequentie van het Darwinistische mensbeeld?

20140328-163816.jpg

Ik twijfel er niet aan dat Michel Vandebosch oprecht begaan is met de dieren.
Maar dat neemt niet weg dat hij probeert de levenskwaliteit van de dieren te bevorderen door die van de mens te verminderen.
Door dieren ‘individuen’ te noemen, haalt hij dat begrip naar beneden.
Hij maakt er eigenlijk een soortbegrip van.
En daarin blijkt hij dus zeer politiek correct te zijn.
Want de politieke correctheid ziet de mens in de eerste plaats als lid van een groep: het blanke ras, de moslimgemeenschap, de holebi’s, de personen-met-een-migratieachtergrond, de progressieven, de extreem-rechtsen, enzovoort.
Tegen die groeps-identiteiten moet de individuele mens het steeds weer afleggen.

De achterliggende gedachte is dat de mens een dier is, en dus tot een bepaalde soort behoort zoals bijvoorbeeld de leeuw, die niet anders kan dan op prooidieren jagen.
Eén van de gevolgen van die materialistische mensvisie is het ‘Marokkanenprobleem’.
Blijkbaar behoort het tot de (tijdens miljoenen jaren van natuurlijke evolutie ontwikkelde) genetische code van jonge Marokkanen dat ze zich gedragen als leeuwen: ze jagen in groep op prooidieren.
Aangezien bij blanken de materialistische overtuiging heerst (ongetwijfeld ook het resultaat van miljoenen jaren natuurlijke evolutie) dat mensen dieren zijn, worden de Marokkaanse jongeren niet moreel veroordeeld: ze kunnen namelijk niet anders, ze zijn zo geprogrammeerd.
We moeten begrip hebben voor hun ‘anders-zijn’, dat wil zeggen voor de soort waartoe ze behoren.
Dat zijn we moreel aan onszelf verplicht.

Maar hier komt de kink in de denkkabel: we reserveren onze materialistische mensvisie voor … de andere rassen. We passen ze niet op onszelf toe.
De Maghrebijnen, de Afrikanen, de Indianen, de Arabieren: dat zijn allemaal soortmensen, dierlijke rassen eigenlijk die we niet moreel kunnen beoordelen.
Ze handelen zoals het in hun natuur ligt.
Het blanke ras daarentegen is – in onze politiek correcte ogen – moreel verregaand superieur, want het bestaat uit individuen met een hoge morele standaard.
En dus moet het blanke ras moreel beoordeeld worden, zeer streng zelfs.

De algemene opvatting is bijvoorbeeld dat het blanke ras racistisch is.
Een blanke die een racismeklacht indient tegen een niet-blanke wordt door Jozef De Witte gewoon weggelachen, want iedereen weet: alleen blanken zijn racistisch.
Volgens het Darwinistische mensbeeld dat we zo ongeremd toepassen op andere rassen, zouden we nu moeten zeggen: die blanken kunnen daar niks aan doen, want ze zijn genetisch zo bepaald.
Zoals de Marokkanen zich als jagende leeuwen gedragen, zo gedragen de blanken zich als racisten.
Dat zou logisch en consequent materialistisch denken zijn.
Maar – en dat is het probleem – we zijn geen consequente materialisten.
We behandelen de blanken niet zoals de andere rassen, dat wil zeggen als een diersoort die doet wat ze niet laten kan.
Nee, we vellen een vernietigend moreel oordeel over de blanken: ze zijn racistisch, onverdraagzaam, haatdragend, xenofoob, verzuurd, en noem maar op.
Er is eigenlijk niks goed aan het blanke ras, en dat mag vreemd heten, want zijn de blanken dan geen dieren zoals de zwarten, de Marokkanen, de bosjesmannen enzovoort?
Blijkbaar niet.
Blijkbaar is het blanke ras verregaand superieur aan alle andere rassen, want terwijl het gedrag van deze laatsten steevast vergoeilijkt wordt, wordt het gedrag van de blanken zeer streng veroordeeld.

20140328-162606.jpg

De politieke correctheid is dus fundamenteel racistisch.
Ze gaat uit van de morele superioriteit van het blanke ras.
De andere rassen mogen de beest uithangen, het wordt hen vergeven want ‘ze kunnen niet anders’.
Een blanke mag echter niet één woord verkeerd zeggen of het land staat op stelten.
Niet de kleinste zonde wordt van de blanke getolereerd.
Als Chris Dusauchoit bijvoorbeeld zegt dat het doden van een paar oude leeuwinnen nodig was om de jonge leeuwen te redden – een volkomen rationeel standpunt – dan wordt hem een tekort aan moraliteit en menselijk inlevingsvermogen verweten.

De – we mogen wel zeggen krankzinnige – morele zelfverheffing van de politiek correcte blanke is dus niet het gevolg van een materialistische mensvisie.
Ze is het gevolg van de onbewuste vermenging van twee mensvisies: een materialistische en een spirituele.
Het siert Michel Vandenbosch dat hij zo gevoelig is voor het lot van de dieren.
Het siert de politiek correcte mens dat hij zo streng is voor het eigen blanke ras.
Daaruit blijkt een hoge morele gevoeligheid.
Maar wat Michel en zijn politiek correcte collega’s allesbehalve siert en wat hen in feite tot morele krankzinnigen maakt, is dat zij hun hoge (en in wezen christelijke) moraliteit vermengen met de materialistische visie dat de mens een dier is onder de dieren.

Waar het hen aan ontbreekt, is onderscheidingsvermogen.
Waar het hen aan ontbreekt, is moed.
De moed om hun moraliteit te onderscheiden van hun Darwinistische overtuiging en in te zien dat die twee niet samengaan.
Want als ze dat doen, worden ze geconfronteerd met de kloof die tussen beide gaapt en die ze niet kunnen overbruggen.

Dus doen ze wat vandaag een tweede natuur aan het worden is: ze hinken van het ene been op het andere, ze pendelen heen en weer tussen hoofd en buik, ze vallen langzaam in twee stukken uiteen die van elkaar geen weet hebben.

Enkele bladzijden verder in dezelfde krant lees ik dat Colruyt het vlees van oude Hollandse melkkoeien gaat verkopen.
‘De dieren hebben misschien acht jaar melk gegeven en zijn aan het eind van hun carrière gekomen. We geven hen dan een tweede bestemming.’
Aldus vleesleverancier Bart De Pooter.

Hoe menselijk!
‘Aan het eind van hun carrière gekomen.’
‘Ze krijgen een tweede bestemming.’
De koeien (ongetwijfeld stuk voor stuk ‘voelende individuen’) worden na hun pensionering dus niet afgeschreven.
Hun leven krijgt een nieuwe zin.
Wat wil een koe nog meer!

Maar even later klinkt het al heel anders.
‘Ik verwacht dat er op jaarbasis toch tweehonderd ton zal worden verkocht.’
‘We vertrekken van een afgeschreven product en we maken er een premium-product van.’
Tweehonderd ton per jaar?
Afgeschreven producten?
Is hier dezelfde Bart De Pooter aan het woord die daarnet nog sprak over koeien als over mensen?
En zou die Bart De Pooter ook over mensen spreken als over koeien?

Ik las onlangs in de krant dat er in ons land dagelijks bijna één miljoen kippen worden geslacht.
Eén miljoen.
Per dag.
Het hele jaar door.
Allemaal voelende individuen …

Is het niet krankzinnig om je dan dik te maken over twee dode oude leeuwen in een zoo?
En vooral: om anderen te verwijten dat het hen aan moraliteit en menselijkheid ontbreekt omdat ze die krankzinnigheid niet delen?

20140328-161318.jpg
(Bart De Pooter, duidelijk een premium-product)

Advertenties

De gespleten mens

20140328-110900.jpg

In de krant van vandaag tref ik weer een fraai staaltje aan van de gespletenheid van de moderne mens.

Eerst zie ik online een filmpje waarin een jonge Marokkaan te zien is die met een valies-op-wieltjes door een winkelstraat loopt en afscheid neemt van de mensen die hij tegenkomt.
Immers, Geert Wilders wil minder Marokkanen in Nederland en dus vertrekt hij maar weer naar Marokko.
De reacties liegen er niet om: Nesim ontmoet overal de grootste sympathie.
Er wordt gevloekt op Geert Wilders (‘ze zouden die vent moeten afschieten’) en een vrouw barst zelfs in tranen van medelijden uit.
Wat ze die arme Marokkanen toch allemaal niet aandoen!
Maar kop op Nesim, laat je niet intimideren door dat stelletje klootzakken!
Dat is een kleine minderheid waar wij Nederlanders niks mee te maken willen hebben.
Jij bent en je blijft één van ons!

Het is bijna ontroerend om zien hoe solidair de Nederlander-in-de-straat is met zijn Marokkaanse medemens en hoe woedend hij is op die smeerlap van een Geert Wilders.
Maar in dezelfde krant lees ik het (korte) berichtje dat in Anderlecht een buschauffeur in elkaar is geslagen door vier jongeren.
De man is werkonbekwaam en de jongeren werden ter beschikking gesteld van het jeugdparket.

We weten intussen allemaal dat ‘jongeren’ newspeak is voor Marokkanen.
We weten ook dat ‘ter beschikking gesteld van het jeugdparket’ betekent dat ze morgen weer op vrije voeten zullen worden gesteld wegens minderjarigheid.
We weten ook dat dit soort geweld schering en inslag is.
Er gaat geen maand voorbij zonder dat ergens een buschauffeur wordt aangevallen door Marokkanen.
Ze worden geschopt, geslagen, gestoken en zelfs beschoten.
En dan zwijgen we nog van de dagelijkse pesterijen en vernederingen.

20140328-124741.jpg

Als ik de krant mag geloven gebeurt dat alleen in België, want uit de algemene woede over de uitspraak van Geert Wilders en de algehele sympathie voor Nesim in het filmpje, kun je niet anders dan opmaken dat er in Nederland helemaal geen Marokkanenprobleem bestaat.
Nee, dat bestaat alleen in België, en dan vooral in Vlaanderen, waar de Marokkanen zo zwaar gediscrimineerd worden dat ze niet anders kunnen dan reageren.
Als er weer eens een buschauffeur in elkaar wordt geslagen, dan is dat ongetwijfeld het resultaat van een hele reeks racistische beledigingen, pesterijen en scheldpartijen aan het adres van die arme Marokkanen.

Maar ik ben te oud geworden om de kranten nog te geloven.
Ik weet bovendien van de kinderen van mijn buren, die allemaal in Nederland wonen, dat het ‘vreemdelingenprobleem’ daar nog een stuk erger is dan hier.

Daarom is het zo onwaarschijnlijk wat ik in dat filmpje zag.
Natuurlijk, het was een propagandafilmpje en de ‘ongepaste’ reacties zullen ze wel weggelaten hebben, maar toch: al die emotionele sympathie-betuigingen?
In welke wereld leven die mensen, vraag je je af.
Alleszins niet in de reële wereld.
Ze leven in de wereld van … de kranten.
Als er in die kranten staat dat de Marokkanen zwaar gediscrimineerd worden, dan voelen ze diepe sympathie voor die sukkelaars.
Als er in de kranten staat dat Geert Wilders een onmens is, dan roepen ze: die vent moet neergeschoten worden!
Als er in de kranten staat dat blanke mensen onverbeterlijke racisten zijn, dan voelen ze zich schuldig.

20140328-125550.jpg

Als ze dan per ongeluk geconfronteerd worden met de realiteit, dan herzien ze hun krantenovertuigingen niet, want al die geleerde en verstandige mensen zullen het toch wel beter weten, zeker!
Nee, ze drukken hun eigen waarnemingen, gevoelens en conclusies weg.
Ze worden opgesloten in de kelder van hun onderbewustzijn.
En daar beginnen ze dan te broeien en te gisten. Er vinden ‘chemische reacties’ plaats waar ze zich niet bewust van zijn en waar ze geen controle over hebben.

Zo wordt de nieuwe, hedendaagse mens geboren.
Zijn hoofd zit vol met leugenachtige krantenpraat waartegen hij zich niet durft of kan verzetten.
Zijn onderbewustzijn zit vol met onderdrukte gevoelens die aan zijn controle ontsnappen.
En daartussen bevindt zich dan de mens zelf, wanhopig pendelend tussen beide polen.
Want noch in zijn hoofd, noch in zijn buik kan hij nog wonen.
Ze zijn allebei ‘bezet gebied’.
In zijn hart – tussen de twee bezette gebieden – heerst leegte, een leegte die hij ontvlucht door zich van de ene pool naar de andere te reppen, als een op hol geslagen klok.

De met Nesim sympathiserende Nederlanders in het filmpje bevonden zich in de ene pool, de buschauffeur en de getuigen van zijn afranseling bevinden zich ongetwijfeld in de andere pool.
Maar geen van beiden bevindt zich daar uit vrije wil.
Allebei bevinden ze zich daar omdat de omstandigheden het zo bepaalden.

En zo leven we allemaal in meer of mindere mate: bepaald door de omstandigheden.
Vandaag zijn we verontwaardigd over Geert Wilders die minder Marokkanen wil.
Morgen zijn we verontwaardigd over Marokkanen die een zoveelste buschauffeur in elkaar slaan.
Overmorgen zijn we verontwaardigd omdat ze weer worden vrijgelaten.
En de dag daarna is er weer wat anders waarover we verontwaardigd zijn.

Maar één ding is zeker: we zijn het zelf niet die verontwaardigd zijn.
We zijn het zelf niet die de snaren van onze ziel bespelen.
Iemand anders doet dat.

20140328-124406.jpg