De gespleten mens

door lievendebrouwere

20140328-110900.jpg

In de krant van vandaag tref ik weer een fraai staaltje aan van de gespletenheid van de moderne mens.

Eerst zie ik online een filmpje waarin een jonge Marokkaan te zien is die met een valies-op-wieltjes door een winkelstraat loopt en afscheid neemt van de mensen die hij tegenkomt.
Immers, Geert Wilders wil minder Marokkanen in Nederland en dus vertrekt hij maar weer naar Marokko.
De reacties liegen er niet om: Nesim ontmoet overal de grootste sympathie.
Er wordt gevloekt op Geert Wilders (‘ze zouden die vent moeten afschieten’) en een vrouw barst zelfs in tranen van medelijden uit.
Wat ze die arme Marokkanen toch allemaal niet aandoen!
Maar kop op Nesim, laat je niet intimideren door dat stelletje klootzakken!
Dat is een kleine minderheid waar wij Nederlanders niks mee te maken willen hebben.
Jij bent en je blijft één van ons!

Het is bijna ontroerend om zien hoe solidair de Nederlander-in-de-straat is met zijn Marokkaanse medemens en hoe woedend hij is op die smeerlap van een Geert Wilders.
Maar in dezelfde krant lees ik het (korte) berichtje dat in Anderlecht een buschauffeur in elkaar is geslagen door vier jongeren.
De man is werkonbekwaam en de jongeren werden ter beschikking gesteld van het jeugdparket.

We weten intussen allemaal dat ‘jongeren’ newspeak is voor Marokkanen.
We weten ook dat ‘ter beschikking gesteld van het jeugdparket’ betekent dat ze morgen weer op vrije voeten zullen worden gesteld wegens minderjarigheid.
We weten ook dat dit soort geweld schering en inslag is.
Er gaat geen maand voorbij zonder dat ergens een buschauffeur wordt aangevallen door Marokkanen.
Ze worden geschopt, geslagen, gestoken en zelfs beschoten.
En dan zwijgen we nog van de dagelijkse pesterijen en vernederingen.

20140328-124741.jpg

Als ik de krant mag geloven gebeurt dat alleen in België, want uit de algemene woede over de uitspraak van Geert Wilders en de algehele sympathie voor Nesim in het filmpje, kun je niet anders dan opmaken dat er in Nederland helemaal geen Marokkanenprobleem bestaat.
Nee, dat bestaat alleen in België, en dan vooral in Vlaanderen, waar de Marokkanen zo zwaar gediscrimineerd worden dat ze niet anders kunnen dan reageren.
Als er weer eens een buschauffeur in elkaar wordt geslagen, dan is dat ongetwijfeld het resultaat van een hele reeks racistische beledigingen, pesterijen en scheldpartijen aan het adres van die arme Marokkanen.

Maar ik ben te oud geworden om de kranten nog te geloven.
Ik weet bovendien van de kinderen van mijn buren, die allemaal in Nederland wonen, dat het ‘vreemdelingenprobleem’ daar nog een stuk erger is dan hier.

Daarom is het zo onwaarschijnlijk wat ik in dat filmpje zag.
Natuurlijk, het was een propagandafilmpje en de ‘ongepaste’ reacties zullen ze wel weggelaten hebben, maar toch: al die emotionele sympathie-betuigingen?
In welke wereld leven die mensen, vraag je je af.
Alleszins niet in de reële wereld.
Ze leven in de wereld van … de kranten.
Als er in die kranten staat dat de Marokkanen zwaar gediscrimineerd worden, dan voelen ze diepe sympathie voor die sukkelaars.
Als er in de kranten staat dat Geert Wilders een onmens is, dan roepen ze: die vent moet neergeschoten worden!
Als er in de kranten staat dat blanke mensen onverbeterlijke racisten zijn, dan voelen ze zich schuldig.

20140328-125550.jpg

Als ze dan per ongeluk geconfronteerd worden met de realiteit, dan herzien ze hun krantenovertuigingen niet, want al die geleerde en verstandige mensen zullen het toch wel beter weten, zeker!
Nee, ze drukken hun eigen waarnemingen, gevoelens en conclusies weg.
Ze worden opgesloten in de kelder van hun onderbewustzijn.
En daar beginnen ze dan te broeien en te gisten. Er vinden ‘chemische reacties’ plaats waar ze zich niet bewust van zijn en waar ze geen controle over hebben.

Zo wordt de nieuwe, hedendaagse mens geboren.
Zijn hoofd zit vol met leugenachtige krantenpraat waartegen hij zich niet durft of kan verzetten.
Zijn onderbewustzijn zit vol met onderdrukte gevoelens die aan zijn controle ontsnappen.
En daartussen bevindt zich dan de mens zelf, wanhopig pendelend tussen beide polen.
Want noch in zijn hoofd, noch in zijn buik kan hij nog wonen.
Ze zijn allebei ‘bezet gebied’.
In zijn hart – tussen de twee bezette gebieden – heerst leegte, een leegte die hij ontvlucht door zich van de ene pool naar de andere te reppen, als een op hol geslagen klok.

De met Nesim sympathiserende Nederlanders in het filmpje bevonden zich in de ene pool, de buschauffeur en de getuigen van zijn afranseling bevinden zich ongetwijfeld in de andere pool.
Maar geen van beiden bevindt zich daar uit vrije wil.
Allebei bevinden ze zich daar omdat de omstandigheden het zo bepaalden.

En zo leven we allemaal in meer of mindere mate: bepaald door de omstandigheden.
Vandaag zijn we verontwaardigd over Geert Wilders die minder Marokkanen wil.
Morgen zijn we verontwaardigd over Marokkanen die een zoveelste buschauffeur in elkaar slaan.
Overmorgen zijn we verontwaardigd omdat ze weer worden vrijgelaten.
En de dag daarna is er weer wat anders waarover we verontwaardigd zijn.

Maar één ding is zeker: we zijn het zelf niet die verontwaardigd zijn.
We zijn het zelf niet die de snaren van onze ziel bespelen.
Iemand anders doet dat.

20140328-124406.jpg

Advertenties