Vijgen na Pasen

De wereld als een kunstwerk zien

Keukens en schilderijen

20140402-211114.jpg

In Sicilië zijn twee schilderijen van de Franse kunstenaars Paul Gauguin en Pierre Bonnard ontdekt in de woning van een fabrieksarbeider. De werken, met een geschatte waarde van meer dan tien miljoen euro, werden in 1970 gestolen in Londen. Ze doken weer op in Turijn, waar ze door Italiaans spoorwegpersoneel gevonden werden op een trein. Niemand had in de gaten dat het om meesterwerken ging en dus werden ze in 1975 door de spoorwegmaatschappij gewoon verkocht op een veiling van verloren voorwerpen.
Een arbeider van Fiat kocht de doeken voor ongeveer 250 euro, en hing ze aan de muur in zijn keuken. Later nam hij ze mee naar Sicilië.
Onlangs merkte de zoon van de man op dat een werk van Gauguin in een boek wel ‘erg veel leek’ op een van de schilderijen in de keuken van zijn vader. De bejaarde man nam daarop contact op met specialisten en uiteindelijk werd ook de politie verwittigd.
Al snel bleek dat het niet om doorsnee schilderijtjes ging.
Het doek van Gauguin, ‘Fruits sur une table ou nature au petit chien’, heeft een geschatte waarde tussen de tien en de dertig miljoen euro.
Het werk van Bonnard, ‘La femme aux deux fauteuils’, zou 600.000 euro waard zijn.
De Italiaanse autoriteiten stelden de werken woensdag in Rome voor aan de pers.
Het is nog niet duidelijk wat er nu met beide schilderijen gaat gebeuren. Het koppel van wie de werken werden gestolen is overleden en zou geen erfgenamen hebben.
Een beslissing komt nu toe aan het Italiaanse gerecht.

Tot zover het krantenbericht.

Kijk, dat vind ik mooi: iemand die twee schilderijen koopt omdat hij ze … mooi vindt.
Waar vind je dát nog!
Ik hoop dat de man de schilderijen gewoon mag houden, anders komen ze toch weer terecht in handen van mensen wie het alleen om de naam te doen is – en het daarmee verbonden geldbedrag.

Beide schilderijen zijn nagenoeg even groot en, op de foto te zien, ook even mooi, maar toch is het één twintig tot zestig keer méér waard dan het ander.
God mag weten waarom.

Er zijn natuurlijk schilderijen die zó mooi zijn dat ze niet in de keuken van wie dan ook thuishoren.
Zoals bijvoorbeeld onderstaand schilderij, voorstellende een tafereel van Waregem Koerse in lang vervlogen dagen.
Voorlopig is nog niet bekend in wiens keuken het paneel momenteel hangt.
Eén keuken kan alvast uitgesloten worden: de mijne.
Helaas.

20140402-213155.jpg

Vrouwen voor altijd

20140402-203851.jpg

Op het Georgen-kerkhof in Berlijn wordt dit weekend een 400 vierkante meter begraafplaats voor lesbiennes ingehuldigd.
De begraafplaats kwam er op vraag van Safia, een vereniging voor voornamelijk oudere lesbiennes.
Volgens een woordvoerster van de vereniging kan de lesbische gemeenschap op die manier voortleven in het hiernamaals.

Kijk es aan, is dát niet mooi: lesbisch tot in de kist, ja zelfs tot in het hiernamaals!
Ook in de geestelijke wereld willen deze mevrouwen geen vent aan hun lijf.

Het moet diep zitten.

Wie dacht dat homofilie en lesbienneschap fysieke eigenschappen waren waarvoor de eigenaar van het lichaam niet verantwoordelijk kan worden gesteld, vergist zich dus.
De heren- of vrouwenliefde is blijkbaar een vrijwillig en doelbewust gekozen apartheid die verder reikt dan de grenzen van dit leven.
Kwaadwillige zielen zouden dit een vorm van racisme kunnen noemen, maar dat is natuurlijk een groteske veronderstelling, want het is algemeen geweten dat homo’s en lesbo’s niet racistisch zijn.
Racisme is een eigenschap die enkel voorkomt bij heterofiele blanken.
Er gaan dan ook stemmen op om deze mensensoort afzonderlijk te begraven, liefst achter prikkeldraad.
Wellicht helpt dat om het hiernamaals zuiver te houden.
Want je zult het als lesbienne met een migratie-achtergrond maar meemaken dat je na de dood een stek moet delen met een heterofiele blanke!
Ook in de hemel hoort er apartheid, ik bedoel diversiteit te zijn!

20140402-210120.jpg

De Gentse Lente

Vandaag nog maar eens naar Gent in het kader van mijn restyling tot kleine zelfstandige marktkramer.
Dit keer zeul ik een grote rol kraftpapier van 15 kilo achter op m’n fiets naar huis.
Onderweg zie ik een affiche hangen: Groot Volksfeest in Gent.
Zozo, denk ik, een volksfeest!
Sinds ik de Gentse Feesten in de greep heb zien raken van de stadsambtenarij en het grote geld, denk ik het mijne van ‘volksfeesten’.
Als embleem zie ik een opgestoken middenvinger.
Ja, dat ziet er beslist volks en feestelijk uit.
Onderaan lees ik: GENTSE LENTE.
Dat suggereert een soort volksopstand tegen de machthebbers, een ontwaken van de democratische geest, naar het model van de Arabische landen.
Zou het Gentse volk werkelijk (feestelijk) zijn middenvinger opsteken tegen Termont en co die zich van de mening van de Gentenaars niks aantrekken?
Dát zou nog eens goed nieuws zijn!
Maar dan lees ik de kleine lettertjes: ‘Migratie redt de stad’.
Lap, daar heb je ’t al!
Zo’n zin kan nooit uit het volk komen. Dat is die overvloed van migranten namelijk al lang beu, laat staan dat het zijn heil en redding verwacht van Turken, Marokkanen en Roma-zigeuners.
Het idee alleen al!
Nee, zo’n slogan kan alleen afkomstig zijn van de politiek correcte elite.
En die heeft lak aan het volk.
Het volk is immers racistisch, onverdraagzaam, haatdragend, verzuurd, enzovoort.
Vandaar natuurlijk die opgestoken middenvinger.
Vandaar ook de newspeak: Gentse Lente, bevrijdingsfeest, volksfeest, termen die natuurlijk precies het omgekeerde betekenen.
De hele affiche is één grote welgemeende fuck you aan het adres van de gewone Gentenaar, uiteraard met steun van Stad Gent.

Wat later lees ik op de omslag van Knack: Waarom verzuurt Vlaanderen?

Ja, hoe zou DAT toch komen!

20140402-191956.jpg