De zondebok van Sierre

door lievendebrouwere

20140413-103455.jpg

Twee jaar geleden verongelukte in het Zwitserse Sierre een schoolbus.
Daarbij kwamen 28 mensen om, waaronder 22 kinderen.
Men is er nooit achter gekomen wat nu precies de oorzaak van het ongeval was.
Dat zit een aantal ouders van de verongelukte kinderen zo hoog dat ze nu een Nederlands forensisch onderzoeksbureau hebben ingeschakeld dat het onderzoek naar de oorzaak van de ramp moet overdoen. Concreet moeten de experts nagaan of er sprake is van een wanhoopsdaad door de buschauffeur.

Ik herinner me nog altijd op welke ronduit degoutante manier de media destijds ‘verslag’ deden over dit ongeluk.
De kranten trokken alle registers open.
De politie moest uitrukken en radarhekkens plaatsen om de horden journalisten en fotografen op een afstand te houden.
Het was alsof een tweede ramp de ouders en nabestaanden trof.
De begrafenisplechtigheid werd een massaspektakel dat plaatsvond in een evenementenhal en bijgewoond werd door een leger ‘hoogwaardigheidsbekleders’ waaronder koningen en koninginnen, premiers, ministers en staatssecretarissen.
Zelfs het echte leger was present: de doodskisten werden geflankeerd door militairen in uniform, alsof het om een staatsbegrafenis ging.

20140413-105201.jpg

Wat kwamen die politici daar doen?
Waarom moesten de kinderen door militairen bewaakt worden?
Wat hadden al die mensen daar in godsnaam te maken?
Medeleven?
Laat me niet lachen.
Ze gebruikten de dode kinderen om zichzelf in het zonnetje te zetten.

Hadden al die officiële instanties de ouders gevraagd of hun aanwezigheid op prijs werd gesteld?
Konden de ouders wel weigeren?
Het gedrag van de media laat daar weinig twijfel over bestaan.
In plaats van het leed van de nabestaanden te respecteren, wierpen ze er zich als uitgehongerde wolven op.
Terwijl overlijdens en begrafenissen bij uitstek gelegenheden zijn waarop mensen zich naar binnen keren en het verlies op hun manier verwerken, werden de ouders van de verongelukte kinderen als het ware naar buiten getrokken en op het publieke toneel geworpen.

Ligt daar de reden voor de wel zeer vreemde stap die een aantal onder hen vandaag gezet heeft?
Werd de persoonlijke rouwverwerking hen destijds uit handen genomen door de media, de officiële instanties, het leger, de experts, en zijn ze er tot op heden niet in geslaagd om het hele ongeluk zelf te verwerken?
Het ziet er in ieder geval naar uit dat ze nog altijd op zoek zijn naar een schuldige, en zolang ze die niet vinden, kunnen ze de dood van hun kind niet verwerken.

Zijn er werkelijk onregelmatigheden gebeurd tijdens het onderzoek?
Dat is natuurlijk mogelijk, want de schuldvraag is vandaag zo nadrukkelijk dat zelfs het kleinste ongeval grote (financiële) gevolgen kan hebben voor degene die schuldig wordt bevonden.
En er moet altijd iemand de schuld dragen, gelijk wie.

20140413-111945.jpg

Het doet me denken aan de film ‘Ordinary People’ van Robert Redford.
Het leven van een doordeweeks gezin wordt op zijn kop gezet wanneer één van beide zoons verdrinkt tijdens een zeiltochtje.
De overlevende zoon was niet in staat zijn broer te redden en hij gaat nu langzaam ten gronde aan zijn schuldgevoel en sleurt daarbij het hele gezin mee.
Ik herinner me uit die film nog altijd één scène die me bijzonder trof.
Tijdens een gesprek met zijn vader roept de zoon op een gegeven moment wanhopig uit: maar als ik geen schuld heb aan de dood van mijn broer, wat voor zin had zijn dood dan!
In die ene zin kwam de oorzaak van de neergang van het hele gezin aan het licht.
De zoon leed niet onder zijn schuld aan de dood van zijn broer (want die schuld bestond niet), hij leed onder de zinloosheid van die dood.
Hij leed onder de zinloosheid van het bestaan tout court, en zijn schuldgevoel was slechts een poging om dat lijden draaglijk te maken.

Ik vermoed dat het voor de veertien ouders die nu een (ongetwijfeld peperduur) forensisch onderzoeksbureau hebben ingeschakeld, niet anders is.
Zij kunnen de zinloosheid van de dood van hun kind niet verteren, en dus blijven ze zoeken naar een zondebok.
Ze wijzen daarbij naar de buschauffeur, die mogelijk zelfmoord zou gepleegd hebben, een suggestie die ook geopperd werd bij het onlangs verdwenen Boeingtoestel.
Liever dan te accepteren dat ongelukken nu eenmaal gebeuren, beschuldigen ze andere mensen ervan zelfmoordterroristen te zijn.
Een groteske beschuldiging.
Maar helaas niet uniek.

Dezelfde media en politici die zich op het ongeval in Sierre stortten en zich als vampieren volzogen met andermans verdriet, worden het maar niet moe om ‘ordinary people’ ervan te beschuldigen racistisch, haatdragend, islamofoob, bekrompen en verzuurd te zijn, alsof ze kwaadaardige wezens zijn die niet genoeg aan de schandpaal genageld kunnen worden.
Is het toeval dat men dit jagen op schuldigen en zondebokken vooral aantreft bij de intellectuele klasse, de klasse dus die meer dan wie ook overtuigd is van de zinloosheid van het bestaan?
Is dat onophoudelijke aan de schandpaal nagelen van onschuldige mensen niet een manier om die zinloosheid te kunnen verdragen?
Is het geen verdovingsmiddel tegen de pijn die de zinloosheid diep in de ziel van deze ongelovige, materialistische intellectuelen veroorzaakt?

En werkt dat verdovingsmiddel niet besmettelijk?
Zijn die ouders van de verongelukte kinderen niet misbruikt door de media en de politici, en misbruiken ze nu niet op hun beurt andere onschuldige mensen?
Ligt aan de basis van dit zich als een epidemie verspreidende wantrouwen dat in iedere medemens een potentiële zelfmoordterrorist ziet, niet de zinloosheid van het bestaan, die op zijn beurt een gevolg is van de reducering van dat bestaan tot een louter materiële aangelegenheid?

Tot nog toe was het materialisme vooral een overtuiging die beperkt bleef tot het denken.
Het was prima mogelijk om het leven volkomen zinloos te vinden en toch te leven alsof het wél zin had.
Je kon heel goed een rabiaat atheïst zijn en toch leven volgens christelijke waarden.
Die tijd is nu voorbij.
Daarvan getuigt het fanatieke, tegen alle redelijkheid ingaande zoeken naar een zondebok.
De moderne mens kan het zinloze leven niet meer verdragen als hij niet iemand aan het kruis kan nagelen.

20140413-123324.jpg

Advertenties