Signalen

door lievendebrouwere

20140416-100202.jpg

Jan Peumans, de voorzitter van het Vlaams parlement, gaat zich op 22 april namens de hele Vlaamse samenleving excuseren voor het historische seksuele misbruik.

‘Ik zal me verontschuldigen tegenover al wie misbruikt is, of wie dat nog zal worden’, aldus Peumans. “Dat is een duidelijk signaal namens de bredere samenleving, en een steunbetuiging aan al wie het slachtoffer van seksueel misbruik is geworden. Wij nemen het engagement om dat te vermijden, al draagt iedereen daar een verantwoordelijkheid voor.”

Kinderpsychiater Peter Adriaenssens, die had aangestuurd op de excuses, spreekt van een ‘heel belangrijk signaal’.
De slachtoffers sturen zelf aan op een erkenning van hun lijden, aldus de kinderpsychiater. ‘Die mensen willen dat hun verhaal niet vergeten wordt en vragen tegelijkertijd om excuses. Voor hen maakt dat een groot verschil uit in het helingsproces. Niet dat ze daardoor zullen herstellen, maar het verzacht de pijn wel. Bovendien willen ze garanties dat het in de toekomst niet meer gebeurt.’

Ter herinnering: Peter Adriaenssens is de Bekende Vlaming die een tijdje geleden verontwaardigd reageerde toen de politie een jongen die was aangevallen door een straatbende adviseerde om in het vervolg zijn smartfoon vlugger af te geven.
Hij vond dat een ‘totaal verkeerd signaal’.
De psychiater hecht blijkbaar veel belang aan signalen.
Hij is trouwens de enige niet.
Signalen zijn heel belangrijk in de hedendaagse samenleving.

Langs de autostrade bijvoorbeeld staat het vol met signalen.
Sommige daarvan hebben de vorm van grote affiches waarop een vrouw een man vasthoudt.
Haar mascara is uitgelopen, wat erop wijst dat ze huilt.
Op de achtergrond zien we een autowrak.
Bovenaan de affiche lezen we in grote letters: ‘Hij is te snel gegaan.’
Onderaan staat in kleinere letters: ‘Go for Zero.’
Peter Adriaenssens zou dit waarschijnlijk een ‘heel belangrijk signaal’ vinden.
De Vlaamse overheid vindt dat ook, want ze poot de autostradebermen vol met dit soort signalen.

Wat zeggen die signalen?
Dat we niet zo snel mogen rijden, dat we onze autogordel moeten vastmaken, dat we niet mogen telefoneren aan het stuur, enzovoort.
Allemaal dingen die we allang weten.
Onlangs hadden de signalenmakers er iets nieuws op gevonden: ze hadden de begrafenis van enkele snelheidsduivels in scène gezet en op Youtube geplaatst.
Een héél belangrijk signaal, vonden ze zelf.

20140416-123924.jpg

Het is duidelijk: er zijn in dit land heel wat mensen die hun brood verdienen met het geven van signalen.
Soms heb ik zelfs de indruk dat de bevolking langzaam opgesplitst wordt in mensen die signalen geven en mensen die signalen (moeten) ontvangen.
Wel, ik heb stilaan mijn buik vol van al die signalen, want ze komen eigenlijk allemaal neer op één groot signaal: DE MENSEN WILLEN MAAR NIET LUISTEREN!
En inderdaad: als ik dag in dag uit gebombardeerd wordt met het signaal dat ik moet luisteren, dan WIL ik ten slotte helemaal niet meer luisteren.
Dat is dan ook het resultaat van al die signalen: ze worden niet alleen steeds krachtelozer, ze worden zelfs contraproductief.

Neem nu dat signaal van Jan Pneumans.
Hij verontschuldigt zich voor het sexuele misbruik van kinderen.
Heeft hij dan zelf ooit kinderen misbruikt?
Neen, natuurlijk niet. Hij spreekt in naam van de hele Vlaamse samenleving.
Heeft de hele Vlaamse samenleving dan kinderen misbruikt?
Neen, natuurlijk niet.
Maar waar slaat die verontschuldiging dan op?

Peter Adriaenssens geeft het antwoord: het verzacht het lijden van de slachtoffers. Zij willen dat hun verhaal niet vergeten wordt, zij willen excuses.
Dat doet me verdacht veel denken aan de ouders die een nieuw onderzoek willen naar het busongeval in Sierre.
Ook zij willen dat hun verhaal niet vergeten wordt, ook zij willen excuses, ook zij willen dat hun lijden verzacht wordt.
En zij zien daarvoor geen andere manier dan anderen te doen lijden.
Zij zoeken een zondebok, iemand die in hun plaats moet lijden.

20140416-124351.jpg

Ook de slachtoffers van kindermisbruik willen anderen doen lijden om hun eigen lijden te verzachten.
Traditioneel deden ze dat door zelf kinderen te gaan misbruiken: de bekende kettingreactie.
Maar vandaag dreigt die ketting verbroken te worden doordat kindermisbruik veel strenger veroordeeld wordt.
Dat is een onverdeeld goede zaak natuurlijk, maar het doet de vraag rijzen hoe de slachtoffers nu hun lijden moeten verwerken.
Door excuses te vragen, suggereert psychiater Adriaenssens.
Ik kan me voorstellen dat het helpt, maar ik betwijfel of het echt genezing brengt.
Want uiteindelijk is het nog altijd een variatie op het oude zondebokthema: anderen doen lijden om het eigen lijden te verzachten.

Wie lijdt er onder die excuses van Jan Pneumans, Jo Vandeurzen en andere vertegenwoordigers van de overheid?
De overheid zelf?
Laat me niet lachen.
Onze federale overheid wordt aangevoerd door een … kindermisbruiker.
Di Rupo geeft ongegeneerd toe dat hij een voorkeur heeft voor jonge jongens, kinderen dus.
Klachten die men daarvoor in het verleden tegen hem indiende, werden allemaal in de doofpot gestopt. De man is zelfs zonder problemen premier kunnen worden, en als iemand hem vandaag in het parlement openlijk een pedofiel noemt, dan kent de verontwaardiging van de regeringsleden geen grenzen.
Met andere woorden, de overheid geeft het voorbeeld inzake het goedpraten van kindermisbruik.
En diezelfde overheid excuseert zich nu publiekelijk voor kindermisbruik?
Wat een misselijkmakende farce!

20140416-124636.jpg

Door zich te verontschuldigen in naam van de hele Vlaamse samenleving, laadt de overheid haar eigen schuld op de hele bevolking.
Haar ‘signaal’ is: jullie zijn allemaal schuldig aan het kindermisbruik!
The same old song dus: overheid beschuldigt bevolking.

Zou dit werkelijk het signaal zijn dat de slachtoffers van kindermisbruik verwachten?
Willen zij werkelijk van de regering horen dat iederéén verantwoordelijk is voor hun lijden?
In abstracto is dat natuurlijk heel mooi: we zijn allemaal medeverantwoordelijk voor het lijden van onze medemensen.
De mensheid als één lichaam dat lijdt als haar kleinste onderdeel onrecht wordt aangedaan.
Voorwaar een zeer christelijke gedachte!
Maar als deze gedachte gebruikt wordt om de kloof tussen de signaalgevers (de goede mensen) en de signaalontvangers (de slechte mensen, die maar niet willen luisteren naar de goede mensen) groter te maken en dus een soort burgeroorlog te veroorzaken in het ‘mensheidslichaam’ dan is er sprake van een pervertering.
En de zaak wordt alleen maar perverser als je eraan denkt dat deze excuses uitgerekend in de christelijke lijdensweek opduiken.

Een echt belangrijk signaal zou bijvoorbeeld zijn als Karel De Gucht zijn excuses aanbod voor het ontduiken van de belastingen en het misbruiken van zijn macht om dat in de doofpot te stoppen.
Dát zou pas een signaal zijn!
Maar daar kunnen we natuurlijk op wachten tot sint juttemis.
De machthebbers beperken zich liever tot signalen waar ze zelf beter van worden.

20140416-123705.jpg

Advertenties