En nu?

door lievendebrouwere

Wat iedereen gevreesd had, is uitgekomen: Bart De Wever heeft de verkiezingen gewonnen.
Waar alle partijen en media jarenlang onverdroten hebben tegen gevochten, is werkelijkheid geworden: de N-VA is met meer dan 30% van de stemmen verreweg de grootste partij in Vlaanderen.
Maar wat zien we?
Overal lachende gezichten.
Behalve bij de winnaar.
Als ik de partijvoorzitters mag geloven dan heeft de CD&V gewonnen, dan heeft de SP.a gewonnen, dan heeft de VLD gewonnen, dan heeft Groen gewonnen, dan heeft de PVDA gewonnen.
Ze hebben allemaal gewonnen.
Behalve het Vlaams Belang dan, want dat gaat de dieperik in.

20140527-172650.jpg

Hoe valt dat te verklaren: een verkiezing met alleen maar winnaars?
Kijk, dat is nu democratie op z’n Belgisch: hoe het volk stemt, doet er niet toe.
Al zeker 10 jaar geeft het Vlaamse volk in toenemende mate te kennen dat het nu eindelijk eens ernstig genomen wil worden, dat het niet langer bakzeil wil halen tegenover de Franstalige eisen, dat het zijn rechten opeist, dat het democratie wil.
Wat doen de politici met die volkswil?
Ze trekken er zich niks van aan.
Meer zelfs, ze gaan er dwars tegen in.

Dát is de betekenis van al die lachende gezichten, van al die ‘overwinnaars’.
De Verenigde Politici hebben de strijd tegen het volk weer eens gewonnen.
30% van de stemmen is in België immers niet genoeg om gehoord te worden.
Bart De Wever beseft dat maar al te goed.
Daarom was hij zowat de enige die zondag niet kon lachen.
Daarom zag hij er ook tien jaar ouder uit.
De man heeft de verkiezingen dan wel gewonnen, maar die doen er niet toe.
De echte strijd vindt achter de schermen plaats, en die strijd zal hij waarschijnlijk verliezen.
Er zal ook nu niks veranderen.

De Verenigde Partijen zullen zodanig manoeuvreren dat de N-VA buitenspel wordt geplaatst of monddood gemaakt.
Dat hebben ze al met het Vlaams Belang gedaan.
Dat hebben ze na de vorige verkiezingen met de N-VA gedaan.
En dat zullen ze ook nu weer doen.
Ik twijfel er niet aan dat ze nu reeds weten hoe ze dat zullen doen.
Ze hebben tijd genoeg gehad om in hun achterkamertjes een strategie op te stellen, en die zal nu in werking treden.
Daar verheugen ze zich al op.
Want het is een ongelijke strijd.
Een strijd van één tegen allen.
Dat kan die ene, hoe zwaar hij ook weegt of hoeveel hij ook is afgevallen, nooit winnen.

20140527-172820.jpg

Juist dát wekt mijn bewondering: Bart De Wever vecht een strijd die hij niet kan winnen.
Maar het is een strijd die moet gestreden worden, want in de grond is het een geestelijke strijd: een strijd om Vlaamse bewustwording, een strijd om de bewustwording van de – zo verketterde en ontkende – Vlaamse volksziel.
En op geestelijk vlak gaat het niet om winnen of verliezen, het gaat om de strijd zelf, het gaat om het bewustzijn dat daaruit ontstaat.
De verkiezingsoverwinning van Bart De Wever is belangrijk, niet omdat hij gewonnen heeft, maar omdat de strijd wordt voortgezet.
Een verkiezingsnederlaag was rampzalig geweest, niet omdat de N-VA zou verloren hebben, maar omdat er dan waarschijnlijk een eind was gekomen aan de strijd.
Moreel zou Bart De Wever dan gebroken zijn geweest, en mét hem misschien ook de Vlaamse ziel, want politici van dit formaat duiken maar één keer in 100 jaar (of meer) op.
En met ‘formaat’ bedoel ik hier: politici die standhouden, die niet bezwijken onder de druk.

Ik herinner me nog dat ik tijdens de vorige regeringsonderhandelingen – toen Bart De Wever als enige het been stijf hield tegenover de Franstalige eisen – voorspelde: vroeg of laat kraakt die man.
Hij zal toegeven, net zoals Yves Leterme heeft toegegeven, net zoals al zijn voorgangers hebben toegegeven.
Want dát is het diep ingebakken ‘vrouwelijke’ instinct van de Vlamingen: toegeven omwille van de lieve vrede.
Ik was dan ook zeer verbaasd toen Bart De Wever niet toegaf en niet kraakte.
Ik dacht: chapeau!
Die vent is taai!
Maar eigenlijk denk ik er vandaag nog altijd net zo over: vroeg of laat zal BDW kraken.
Niemand houdt zo’n stijd van één tegen allen vol.
Want laten we wel wezen: de N-VA, dat is Bart De Wever.
Zonder hem blijft er van die partij even weinig over als van de Lijst Pim Fortuyn zonder Pim Fortuyn.
Alles rust op zijn schouders, en dat is de man ook aan te zien.
De vraag is: hoelang houdt hij dat nog vol?

20140527-173005.jpg

Er staan nu slopende regeringsonderhandelingen op het programma.
In Vlaanderen zullen die misschien nog lukken.
Maar op federaal niveau?
Bart De Wever zal met zijn Vlaamse eisen tegenover een Franstalig blok komen te staan dat hechter is dan ooit.
Want er staat veel op het spel voor de Franstaligen.
Alleen als Vlaanderen eveneens een blok vormt, zal het de Franstalige muur kunnen doorbreken.
Maar een eensgezind Vlaanderen, dat is zoiets als katholieken en protestanten die in Ierland samen naar de kerk gaan.
Hoe Bart De Wever deze strijd zou kunnen winnen, die – laten we dat niet vergeten – een strijd om gelijkberechtiging is, blijft een raadsel.

Maar in de grond is zo’n overwinning niet het belangrijkste.
Het belangrijkste is dat de strijd gestreden wordt en dat het bewustzijn blijft groeien.
Het Vlaamse bewustzijn in de eerste plaats, want het is zoals in de relatie tussen man en vrouw: het is niet de man die de vrouw gelijke rechten moet toekennen, het is de vrouw die ze moet opeisen.
Hetzelfde geldt voor de relatie tussen de machthebbers en het volk: het is het volk dat zijn democratische rechten moet opeisen, want een democratie berust op het bewustzijn van dat volk, niet op het bewustzijn van een elite.
Dat is ook de reden waarom de politieke situatie in België is wat ze is: er heerst onder de Vlamingen onvoldoende democratisch bewustzijn.
Als dat bewustzijn er wél zou zijn, dan was België al lang een federale unie, of hoe het ook moge heten. De twee gemeenschappen zouden, zoals in een modern huwelijk, ieder hun eigen leven leiden én in vrijheid samenwerken.
Maar dat moderne, democratische bewustzijn is er niet.
De Vlaming kan na eeuwen onderdrukking en vernedering nog altijd niet geloven dat hij de gelijke is van de Franstaligen of van gelijk wie.
Het Vlaamse volk heeft zolang aan de ketting gelegen dat het nog altijd niet aan de vrijheid kan wennen.
Het verlangt onbewust naar de oude zekerheden, de zekerheden van een leven in loondienst zeg maar: hard werken en het denken aan anderen overlaten.
Om een bekende uitdrukking te parafraseren: je kunt de Vlaming wel uit de onderdrukking halen, maar de onderdrukking niet uit de Vlaming.

20140527-175004.jpg

Fysiek en materieel gaat het de Vlaming voor de wind, zeker vergeleken met 100 jaar geleden.
Maar op geestelijk vlak is het nog altijd armoe troef.
Men mag het mij vergeven als ik er de Hedendaagse Kunst weer eens bijsleur, maar de reden waarom Vlaanderen het op dit gebied zo goed doet, is juist zijn ‘slavenmentaliteit’: het onderwerpt zich met hart en ziel aan de machthebbers van het moment.
Het bezit geen culturele traditie meer die weerstand zou kunnen bieden aan de pletwals van de internationale markt.
Achter de ontstellende politieke correctheid van cultureel Vlaanderen gaat een grote geestelijke leegte schuil.

De Vlamingen zijn een volk zonder ‘hoofd’.
Ze hebben zich een schijnhoofd aangemeten dat zich op een puberachtige manier afzet tegen alles wat Vlaams is (of was), maar een echt, volwassen hoofd is nog lang niet in zicht.
Daarvoor moet er eerst een nieuw Vlaams zelfbewustzijn ontstaan.

20140527-175853.jpg

Daarom is de eenzame strijd die Bart De Wever voert zo belangrijk, want hij is de uitdrukking van een volk dat worstelt om een nieuw bewustzijn.
Die bewustwordingsstrijd is des te belangrijker omdat in Vlaanderen de mogelijkheid bestaat om een echt nieuw bewustzijn te creëren, een bewustzijn dat geen face-lift is van het oude, maar dat werkelijk uit het niets ontstaat: uit de (zo pijnlijke) geestelijke leegte die in Vlaanderen heerst.
In die zin is het wellicht beter dat Bart De Wever de komende regeringsonderhandelingen niet wint en dat hij opnieuw op een zijspoor gezet wordt.
Want deze Antwerpenaar belichaamt wel als geen ander de bewustzijnsstrijd van de Vlamingen, maar hij belichaamt nog lang niet het nieuwe bewustzijn dat als mogelijkheid in de Vlaamse ziel leeft.
Als dat bewustzijn nu reeds een vaste vorm kreeg, zou dat de vernietiging van die mogelijkheid zijn.

Het is een veeg teken dat er uitgerekend op de dag vóór de verkiezingen een aanslag wordt gepleegd in een joods museum in Brussel.
Het roept onwillekeurig herinneringen op aan de jaren ’30 in Duitsland.
Die onheilsjaren zijn al ten overvloede in verband gebracht met Bart De Wever.
Sommigen hadden zelfs visioenen van fakkeltochten en bruinhemden.
Gloeiende onzin natuurlijk.
Maar toch hadden die waanbeelden wel degelijk een grond.
Want op geestelijk vlak is de huidige situatie in Vlaanderen vergelijkbaar met de situatie in Duitsland 100 jaar geleden.
Volgens Rudolf Steiner was Duitsland geroepen om een nieuw bewustzijn te ontwikkelen, een Ik-bewustzijn. Via hun Duitse volksziel (die tot uitdrukking kwam in buitengewoon grote geesten als Goethe, Bach en Steiner) hadden de Duitsers contact kunnen maken met de ‘wereldziel’.
Ze hadden zich kunnen verheffen tot een ‘wereldbewustzijn’ en in die zin een führerworden voor alle andere volkeren.
In plaats daarvan tuimelden ze diep naar beneden en kwamen terecht in het tegenovergestelde: het in zuiver materialistische en nationalistische zin gedachte Deutschland über Alles.

20140527-180104.jpg

Het idee dat een dergelijk nationalisme zou kunnen ontstaan in Vlaanderen, waardoor het een bedreiging zou worden voor de wereldvrede, is te gek voor woorden.
Maar het gevaar dat Vlaanderen er, net als Duitsland, niet in slaagt een nieuw bewustzijn te veroveren en in plaats daarvan een materialistische karikatuur ontwikkelt, is des te reëler.

Waarom heeft de N-VA de verkiezingen gewonnen?
In oorsprong was dat de bewustwording van de vernederende ‘dienstbaarheid’ waarin de Vlamingen nu al zolang gevangen zitten.
De N-VA is groot geworden door zijn Vlaamse karakter, doordat het zich opwierp als de spreekbuis van de naar bevrijding en erkenning hunkerende Vlaamse volksziel.
Maar daarover werd de laatste maanden met geen woord meer gerept.
Het ging nog slechts over één ding: geld.
Mijn trieste vermoeden is dan ook dat de Vlamingen niet voor verandering gestemd hebben vanuit hun heroplevend zelfbewustzijn, maar omdat hun portemonnee in gevaar was.
Geld, materie: dat lijkt nog het enige te zijn wat de Vlamingen in beweging kan krijgen.

Het doet me denken aan mijn verkiezingszondag.
Ik twijfel er niet aan dat Henk ‘verklikt’ werd bij de arbeidsinspectie, hoogstwaarschijnlijk door één van zijn ‘collega’s’.
Gebeurde dat om principiële redenen?
Omdat het niet juist is om illegalen tewerk te stellen?
Omdat de wet nu eenmaal gerespecteerd moet worden?
De vraag stellen, is ze beantwoorden.
Nee, tien tegen één ging het om geld.
Henk verkoopt goed en dat is sommigen een doorn in het oog.
Maar toch gaat het niet alleen om geld.
Van al degenen die daar in Brugge op de markt staan, is hij degene die het hardst werkt en waarschijnlijk ook het eenvoudigst leeft.
Wat hij verkoopt, maakt hij zelf.
Zijn handel is dus eerlijk, wat niet gezegd kan worden van degenen die hun spullen/prullen uit China betrekken.
Door zijn fair trade is Henk een spiegel van hun eigen unfair trade.
En dat steekt.
In feite belazeren zij de kluit en ze kunnen niet verdragen dat er iemand is die niet met hen meedoet en hen aldus verhindert om hun slechte geweten te vergeten.
En dus hebben ze Henk verraden.
Voor een handvol zilverlingen.

20140527-180506.jpg

Die ‘zilverlingen’ zijn geld, materie.
Maar tegelijk zijn ze een spiegel van geestelijke zaken, morele zaken.
En uiteindelijk gaat het altijd om een combinatie van die twee.
De oorzaak van de verkiezingsoverwinning van de N-VA was niet alleen geld (de Vlaamse portemonnee is in gevaar) maar ook Vlaams bewustzijn (de Vlaamse ziel is in gevaar).
Die twee gaan samen.
Vlaanderen heeft zijn materiële rijkdom te danken aan de (wonderbaarlijke) heropleving van zijn zelfbewustzijn.
Dat geldt trouwens niet alleen voor Vlaanderen, het geldt voor de hele moderne wereld: haar macht en rijkdom zijn een gevolg van het zelfbewustzijn dat het ontwikkeld heeft.
Maar nu heeft die bewustzijnsontwikkeling een grens bereikt en dreigen de zaken omgekeerd te worden: het moderne zelfbewustzijn bezwijkt onder de macht en rijkdom die het zelf voortgebracht heeft.
En dus staat het nu voor de keuze.
Ofwel raakt het helemaal verslaafd aan die macht en rijkdom: de vader onderwerpt zich aan de zoon, en beiden gaan ten onder.
Ofwel gebruikt het die macht en rijkdom als een spiegel om zichzelf (als bron ervan) te leren kennen. De zoon erkent zijn vader dan als zijn reden van bestaan en beiden werken samen aan een macht en rijkdom die niet langer louter materieel zijn, maar de uitdrukking van een geestelijke kracht.

Voor die keuze staat ook Vlaanderen vandaag.
Als het enkel denkt aan macht en rijkdom, dan zal het ten gronde gaan. Het zal tot slaaf worden van zijn eigen materialisme, en die slavenmentaliteit zal de Franstaligen in staat stellen de zweep te blijven hanteren. Wat hen overigens zelf ook duur te staan zal komen als hun slaaf niet meer overeind raakt.
Als Vlaanderen daarentegen de weg van de zelfbewustwording kiest en doordringt tot zijn volksziel, tot zijn scheppende wezen, dan kan het van België het eerste driegelede land ter wereld maken.
Wat nu een kwaad is, kan het dan ten goede keren.
Een waarlijk manicheïstisch ideaal!

20140527-180744.jpg

Het is bekend dat Rudolf Steiner nooit gesproken heeft over de Vlaamse volksziel.
Het is ook bekend dat hij weigerde het woord ‘België’ uit te spreken.
Hij had het over ‘dat landje tussen Nederland en Frankrijk’ of iets van die strekking.
Dat kan twee dingen betekenen.
Ofwel vond Steiner Vlaanderen en België zo onbelangrijk dat hij er geen woorden aan wenste vuil te maken.
Ofwel was er met beide een geheim verbonden waarover hij niet wilde of kon spreken.
Ik ben geneigd het tweede te denken.
Dat kan men natuurlijk toeschrijven aan mijn ‘Vlaams nationalisme’ (een tamelijk contradictoir begrip overigens), maar dat verwijt kreeg Steiner (no comparison intended) ook toen hij over de ‘missie van de Duitse geest’ sprak.
Het lijkt me alleszins een antroposofische opgave van formaat om deze kwestie eens te onderzoeken.
Bruno Skerath heeft daar in zijn allerlaatste boek een belangrijke aanzet toe gegeven.

Wat er ook van zij, ik kan me niet van de indruk ontdoen dat het verre van onbelangrijk is wat er momenteel in Belgenland gebeurt.
Dat wordt onbewust ook aangevoeld, doordat men uitdrukkingen gebruikt als ‘de moeder aller verkiezingen’.
En straks worden de Rode Duivels – what’s in a name wereldkampioen!
Dat wil ook wat zeggen.
De kunst bestaat er natuurlijk in om erachter te komen wát het precies wil zeggen.
Materialistische interpretaties zijn er volop.
Maar geestelijke?

Er is nog veel werk aan de winkel voor de Vlamingen.
En alleen zij kunnen dat werk doen.
Niemand zal het immers in hun plaats doen.

20140527-181604.jpg

Advertenties