Iemand een poot uitdraaien

door lievendebrouwere

De regeringsonderhandelingen kunnen me maar matig boeien.
Zeg maar: helemaal niet.
De overwinning van Bart De Wever was niet groot genoeg om spijkers met koppen te kunnen slaan. Dus is men weer begonnen met het eeuwige Belgische getouwtrek waarbij altijd weer dezelfden aan het langste eind trekken.
Ik wil er me, om gevoelshygiënische redenen, niet druk over maken.

20140819-185110.jpg

Zijdelings heb ik vernomen dat De Wever geen nieuwe belastingen wil.
Hij wil alleen besparen door te snoeien in de overheidsuitgaven.
Dat kan ik alleen maar toejuichen want ik heb soms de indruk dat de helft van de Belgen betaald worden om de andere helft te controleren en het leven zuur te maken.
Zo lag er na ons weekendje Ardennen – wij houden de zaken graag in evenwicht – een brief van de RVA te wachten.
Ik moet mijn recht op een uitkering gaan verdedigen omdat ik bij een controle in Brugge (die merkwaardig genoeg alleen beide Gentenaars op de markt trof) geen ‘controlekaart’ (newspeak voor stempelkaart) kon voorleggen.
Maar ik ben al bijna twee jaar vrijgesteld van controle (wegens te oud).
Kennen ze dan hun eigen regels niet?
Of zijn er zoveel regels dat ze je altijd wel op iets kunnen pakken?
Blijkt dat ik verzuimd heb formulier C99 in te dienen waarin de RVA op de hoogte breng van mijn bijberoep.
Maar dat bijberoep oefen ik al 25 jaar uit, zij het zo sporadisch dat ‘beroep’ een tamelijk lachwekkende term is.
Ik heb het statuut echter nooit opgegeven voor-het-geval-dat.
Heel verstandig van me, want toen kwam het geval Brugge.
Snel gecontroleerd hoeveel ik van de RVA mocht bijverdienen, en dat bleek geen probleem: ik kwam niet eens in de buurt.
Maar blijkbaar had ik meer moeten doen dan alleen controleren.
Ik had de RVA middels één van haar honderden formulieren op de hoogte moeten brengen.
Ik had eerst toestemming moeten vragen en krijgen via een brief vol stempels en handtekeningen.
Ik had wellicht nog méér moeten doen.
Want nu is Big Brother watching me.

Zolang ik geen enkel initiatief toonde, heeft de RVA me nooit lastiggevallen.
Maar nu ik iets wil ondernemen, trekt ze haar kast met formulieren open en dien ik schriftelijk te getuigen, te bevestigen en te verklaren dat ik een oprecht en eerzaam burger ben, en geen crimineel die de Belgische Staat wil oplichten.
Ik takes one to know one, zegt men in het Engels.
De Belgische Staat is een oplichtersbende geworden die overal oplichters en bedriegers ziet.
Ik heb haar controleurs aan het werk gezien in Brugge.
Het was een beschamende vertoning.
En met dat soort mensen – die zich persoonlijk beledigd voelen als ze zelfs maar vermoeden dat je niet helemaal in orde bent met je papieren – moet ik volgende week een gesprek hebben.
Zucht.
Ik zal weer m’n trukendoos moeten bovenhalen waarmee ik destijds in Leuven een heus diploma heb behaald.

20140819-183618.jpg

Van dat diploma gesproken.
Toen ik in maart van dit jaar – na jaren wachten – een vergunning kreeg om in Brugge op de folkloremarkt te gaan staan, heb ik meteen een leurderskaart aangevraagd, een kaart dus waarmee je op een markt mag gaan staan (niet te verwarren met een marktvergunning).
Welnu, we zijn eind augustus en ik heb die kaart nog altijd niet.
Ik heb ervoor betaald en ik heb er al ettelijke formulieren voor ingevuld, maar m’n dossier is nog altijd niet compleet.
Ik zou dat dossier wel eens willen zien.
Laatst kreeg ik het verzoek om een kopie op te sturen van mijn universiteitsdiploma, anders zou ik een cursus economie moeten volgen.
Een mens houdt het niet voor mogelijk.
Ik had geen idee waar dat diploma zich bevond.
Sinds ik het kreeg, heb ik het nooit meer bovengehaald.
Maar nu heb ik dat diploma dus voor het eerst in m’n leven nodig omdat ik … op een rommelmarkt wil gaan staan.
Fernandel en Bourvil samen hadden het niet kunnen bedenken.
Gelukkig hebben we dat diploma gevonden.
Het zag eruit alsof ik het op … een rommelmarkt had gekocht.
Vlug op de scanner gelegd en doorgemaild.
Zou het de laatste horde zijn?
Nee gij!
Vandaag kreeg ik een mail: de kleine lettertjes op het diploma waren niet goed leesbaar, gelieve een echte kopie op te sturen.
Wat zal het volgende zijn?
Een kopie van mijn kandidatuurstelling voor de Nobelprijs marktonderzoek?

Hoe zou het zijn om in zo’n papieren dienst te werken en mensen dag in dag uit lastig te vallen met formulieren, attesten, getuigschriften, diploma’s, bewijzen, verklaringen, enzovoort?
Beseffen die mensen dat ze eigenlijk beroepspesters zijn en dat ze hun geld verdienen met het sarren van hun medemensen?
U wilt een leurderskaart?
Haha, dan willen wij van u achtereenvolgens …
En dan houdt niet meer op.
Dan ben je een vis aan de haak.

Wát als ik volgende week gecontroleerd word en ik blijk geen leurderskaart te hebben?
Ja maar, meneer de controleur, ik heb die kaart een half jaar geleden al aangevraagd!
En hoe komt het dat u ze niet gekregen hebt?
Dat moet u uw collega’s vragen!
Dat zijn mijn collega’s niet, meneer.
Dan weet ik het ook niet.
Maar u staat hier wel op de markt zonder kaart!
Ja, wat wilt u dat ik doe? Ik heb mijn marktvergunning betaald en ik heb mijn leurderskaart betaald, en nu zou ik hier niet mogen staan omdat ik niet krijg waarvoor ik betaald heb?
Meneer, dat zijn mijn zaken niet. Ik moet alleen nagaan of u in orde bent, en dat bent u niet.
Maar ik ben wél in orde! Het zijn de anderen die niet in orde zijn!
Meneer, met die anderen heb ik niks te maken. Ik heb alleen met u te maken en ik zie mij verplicht om een dossier tegen u te openen.
Doe wat u niet laten kunt, maar doe het liefst even traag als uw collega’s.
Meneer, ik heb het al gezegd, dat zijn mijn collega’s niet.
Vooruit dan, uw soortgenoten.
Wat bedoelt u daarmee?
Is dat een vraag?
Ja.
Wel, ik zal u een formulier opsturen waarop u uw vraag schriftelijk kunt stellen aan mijn bevoegde instanties. Die zullen waarschijnlijk bijkomende inlichtingen willen, dus ik zou mijn diploma’s maar gereed houden.
Drijft u de spot met mij, meneer?
Drijft ú de spot met mij?

Enzovoort.

Ik zal opgelucht zijn als Bart De Wever het mes in die ‘pestdiensten’ zet, want ze hebben de hele bevolking in de tang.
Zij die niet werken, worden gewantrouwd.
Zij die wel werken, worden ook gewantrouwd.
De moderne staat is een monster van wantrouwen.
Het wordt tijd dat het een poot wordt uitgedraaid.
Ik zal met plezier meedraaien.
Maar met draken en monsters moet je natuurlijk voorzichtig zijn.
Ze weten beter dan wie ook hoe ze iemand een poot moeten uitdraaien …

20140819-183951.jpg

Advertenties