Spread our love to the world (2)

door lievendebrouwere

Het valt me nu pas in hoe de vork waarschijnlijk in de steel zit.
De Brusselse school waar David Degreef solliciteerde, telt ongetwijfeld een meer of minder groot aantal moslimleerlingen.
Zoals bekend hebben moslims het niet zo begrepen op homo’s.
Zoals bekend is er ook een tekort aan leerkrachten in het onderwijs.
Het ligt dus voor de hand dat de directrice enerzijds blij was een leraar gevonden te hebben, maar anderzijds ook problemen wilde vermijden met moslimouders en daarom Degreef vroeg om een beetje discreet te blijven over zijn sexuele geaardheid.
Misschien heeft zij hem ook uitgelegd waaróm ze hem dat vroeg, en indien niet, dan had Degreef het moeten weten, want zou er in dit land één homo zijn die NIET weet dat hij moet uitkijken als er moslims in de buurt zijn?
Toch heeft Degreef de kat de bel aangebonden, wel wetende dat hij de directrice daarmee tussen twee vuren plaatste.
Waarom?

20140820-145141.jpg

Bovenstaande redenering is natuurlijk alleen geldig als er inderdaad moslimleerlingen zijn op de school in kwestie.
Maar hoe groot is de kans dat dat niet zo is?
Een Brusselse school zonder moslimleerlingen?
Een en ander bevestigt mijn vermoeden dat hier politiek in het spel is.
Die politiek bestaat erin de moslimbevolking de hand boven het hoofd te houden no matter what.
Moslims maken joden het leven in dit land zodanig zuur dat sommigen overwegen te emigreren.
Het roept wansmakelijke herinneringen op.
Er wordt in de kranten dan ook (terecht) misbaar gemaakt over het groeiende antisemitisme in Europa.
Maar dat antisemitisme wordt (volkomen onterecht) zoveel mogelijk op rekening van de autochtone Europeanen geschreven.
Hetzelfde gebeurt met het ‘antihomoïsme’.
Homo’s hebben in dit land eigenlijk maar één echt probleem, en dat zijn de moslims.
Door de eigen bevolking worden ze nagenoeg volkomen geaccepteerd.
Toch reppen zij nauwelijks over de rol die moslims spelen in gevallen van geweld of discriminatie.
Zo ook in het geval Degreef.
Waarom?

Holebi’s hebben er – althans bij monde van hun woordvoerders – voor gekozen om op de politiek-correcte kar te springen.
Dat levert hen allerlei voordelen en rechten op, want ze worden opgevoerd als boegbeeld of symbool van progressiviteit en verdraagzaamheid.
Ze betalen daar echter ook een prijs voor: ze moeten hun mond houden over de moslims.
Als zij weer eens in elkaar worden geslagen door een groepje ‘jongeren’ dan weten ze dat ze het geweld alleen in algemene zin mogen aanklagen.
Lees: ze moeten de hele bevolking aanklagen.
Ze mogen met andere woorden niet … discrimineren.

Ik kan me niet voorstellen dat een verstandige homo een dergelijke ruil zou accepteren.
Maar blijkbaar doen homo’s dat wel als groep.
Het bewijst nog maar eens hoe nefast de onderschikking van de individuele mens aan ‘de groep’ is.
Want ik kan het groepsgedrag van holebi’s niet anders dan als zelfvernietigend zien.

20140820-145437.jpg

Toen ik hoorde van dat verre homo-familielid dat door de security van Tomorrowland het ziekenhuis was in geslagen, dacht ik meteen: dat zullen moslims geweest zijn!
Dat bleek echter niet zo te zijn.
Het waren gewoon blanke-jongens-van-alhier.
Toch was ik niet echt verrast.
Het is een volkomen logische evolutie.

Homosexualiteit wordt in onze gewesten grotendeels aanvaard. Er zijn nog wel wat restanten van de oude onverdraagzaamheid, maar die zullen vanzelf wel verdwijnen. Dat ligt in de lijn van de evolutie: de moderne mens ziet zichzelf in toenemende mate als een zelfstandig individu en niet langer als lid van een groep die wordt samengehouden door bloedbanden, religie, nationaliteit, sexuele geaardheid of wat dan ook.
Die groepsvormende factoren hebben hun rol gespeeld en moeten nu vervangen worden door een vrije gemeenschapsvorming die van het individu uitgaat. Gebeurt dat niet, dan worden ze kwaadaardig, zoals alles wat zijn tijd heeft gehad en toch blijft bestaan.

Dat holebi’s zich nu verenigen, niet als individuen, maar op grond van louter fysieke of genetische kenmerken, is mijns inziens een kapitale vergissing die de klok terugdraait.
Iedereen weet wat de gevolgen zijn van een dergelijke terugkeer in de tijd.
De bewustzijnsontwikkeling van de mens kan niet worden omgekeerd zonder grote ellende te veroorzaken.
De massale ‘groepsvormingen’ in de 20ste eeuw hebben dat afdoend bewezen: nazisme en communisme hebben een nooit gezien bloedbad aangericht.
Vandaag is het de groeiende invloed van de islam die de klok terugdraait en overal terreur zaait.
Geweld tegen homo’s wordt oogluikend toegestaan in naam van een godsdienstvrijheid die in werkelijkheid een terugkeer is naar achterhaalde bewustzijnsniveau’s.

20140820-145855.jpg

Deze terugkeer doet ook de restanten van de oude Westerse onverdraagzaamheid jegens homo’s weer opschieten.
De autochtonen die nog op dit oude bewustzijnsniveau staan (dat vanzelf verdwenen zou zijn als er geen reactionaire krachten vanuit het Oosten waren binnengedrongen) stellen vast dat moslims ongestraft homo’s in elkaar kunnen slaan, en denken: als zij dat mogen, waarom wij dan niet?
Dus zien zij hun kans schoon op een evenement als Tomorrowland waar, neem ik aan, allerhande remmen losgaan.
Waarschijnlijk komen ze er nog mee weg ook, want een organisatie als Tomorrowland kan zich met haar regenboogkleuren geen geweld tegen homo’s permitteren.
En zo ontstaat er een nieuwe generatie blanke jongeren naar het model van de moslimjongeren.
Beide bevechten elkaar wellicht, maar in hun ‘strijd’ tegen de homo’s zullen ze de handen in elkaar slaan.

Op het ogenblik dat ik dit schrijf, lees ik in DS een opiniestuk van Rik Torfs over de zaak Degreef.
Als vanouds jongleert hij zo virtuoos met woorden en gedachten dat je niet meer weet wat hij nu precies wil zeggen of waar hij precies staat.
Wat dit keer opvalt, zijn de bijzonder sterke bewoordingen waarmee hij de houding van de ‘topman’ van het Brusselse onderwijs laakt.
Torfs gebruikt woorden als: onnozel, gevaarlijk, onduldbaar, onmenselijk, laf en gruwelijk (2x).
Dat alles om iemand aan de kaak te stellen die ‘zijn’ directrice in bescherming had genomen tegen de buitensporige reacties op haar verzoek aan David Degreef om de moslimouders niet voor het hoofd te stoten.
Dit artikel ruikt – alweer – sterk naar politiek.
Torfs hekelt hier (volkomen terecht overigens) de toegeeflijkheid ten aanzien van moslims.
Maar in plaats van die toegeeflijkheid een beschavingsziekte te noemen waar zowat de hele Westerse intelligentsia aan lijdt, maakt hij één enkel iemand tot kop van jut, een collega dan nog wel, want zelf is Torfs, als universiteitsrector, ook een ‘topman’ uit het onderwijs.
Het vermoeden rijst dan ook dat hij een rekening vereffent, en het ‘geval Degreef’ gebruikt om een politiek spelletje te spelen.

20140820-145941.jpg

Zeer persoonlijke en particuliere zaken worden hier dus vermengd met zeer algemene en bovenpersoonlijke zaken.
En is dat uiteindelijk niet de kern van het hele probleem?
Homosexualiteit is vandaag uitgegroeid tot een maatschappelijke strijdvraag terwijl het in feite een non-issue zou moeten zijn.
Naarmate de mens zelfbewuster wordt, bevrijdt hij zich van groepsbanden, die in feite fysieke banden zijn. Religieuze overtuigingen bijvoorbeeld zijn meestal het gevolg van de plaats waar men geboren is, niet van een vrije keuze.
In ‘normale’ omstandigheden zou de moderne mens steeds vrijer komen te staan tegenover zijn lichaam en zou het steeds minder belangrijk worden tot welk ras of volk dat lichaam behoort, welke sexuele geaardheid het heeft of welke andere bijzonderheden het vertoont.
Maar de omstandigheden zijn niet normaal.
Er zijn enorme reactionaire krachten ontketend die de mens weer willen binden aan zijn lichaam en aan de materie in het algemeen.
Daardoor is met name de homosexualiteit uitgegroeid tot een veel groter probleem dan het had moeten of kunnen zijn.

Wat we hier aan het werk zien (lees: meestal NIET zien) is een materialisme dat ‘over datum’ is.
Het oude materialisme heeft in de menselijke beschaving een cruciale bevrijdende rol gespeeld.
Het heeft de mens losgemaakt van alle oude banden, zowel fysieke als geestelijke.
De enorme krachten die het (op korte tijd) ontketend heeft, waren in feite geboorteweeën, die het ontstaan van de huidige, vrije individuele mens mogelijk hebben gemaakt.
Maar dezelfde krachten die de mens bevrijd hebben, dreigen hem nu te kluisteren omdat ze weigeren plaats te maken voor geheel nieuwe krachten, krachten die de mens opnieuw verbinden met het ‘moederlichaam’, maar nu op een geheel andere manier.
Het oude materialisme dient vervangen te worden door een nieuw ‘materialisme’, een materialisme dat tegelijk spiritueel is.
En dat lukt niet.

De ‘officiële’ houding tegenover homosexualiteit keert de evolutie weer om.
In plaats van duidelijk onderscheid te maken tussen de homosexuele mens als lichaam en de homosexuele mens als (vrije) geest, worden die twee als identiek gezien.
De mens IS zijn lichaam.
De homosexueel wordt geïdentificeerd met zijn homosexualiteit.
Gelijkwaardigheid onder mensen – het ideaal van Alle Menschen werden Brüder – kan dan ook maar gerealiseerd worden als alle sexuele geaardheden als gelijkwaardig worden beschouwd.
Ook vrijheid kan in deze (gedateerde) materialistische optiek alleen gerealiseerd worden als sexuele en andere fysieke geaardheden ongeremd kunnen beleefd worden.
In plaats dat deze geaardheden dus naar de achtergrond verdwijnen, komen ze juist in het brandpunt van de belangstelling te staan.
En dat leidt tot absurde situaties zoals in het geval Degreef.
In een maatschappij die echt progressief was, zou een verzoek als dat aan David Degreef gezien worden als een overgangsfenomeen: de moslims komen uit een oude cultuur en hebben wat tijd nodig om zich daarvan te bevrijden, en dus vragen we een homosexuele leerkracht om de zaken niet te forceren door de moslims openlijk te confronteren met zijn sexuele geaardheid.
Dat zou allemaal vanzelf moeten spreken.
Daar zouden geen woorden vuil aan moeten worden gemaakt.
Maar we leven niet in een progressieve maatschappij, we leven in een reactionaire maatschappij die met hand en tand vasthoudt aan het oude, achterhaalde materialisme en het bestaan van de geest ontkent.

Daar komt het uiteindelijk allemaal op neer: we raken niet over de drempel.
We slagen er niet in door te dringen tot de werkelijkheid van de geest.
Of beter wellicht: we slagen er niet in het doordringen van de geest in onze werkelijkheid te herkennen en te accepteren.
We interpreteren alles in materiële zin, met eindeloze verwarring tot gevolg.
Ook iemand als Rik Torfs, die nochtans beweert te geloven in een geestelijke realiteit, slaagt er niet in de knoop te ontwarren en na te gaan hoe de geestelijke en de materiële ‘draad’ door elkaar gevlochten zijn.
Het ontbreekt hem ook aan moed om die knoop gewoon door te hakken, want dat is wat de praktijk vraagt.
Torfs is, om zijn eigen woorden te gebruiken, ‘een beetje laf’.
Ik kan daar begrip voor opbrengen, want als rector van de universiteit van Leuven heb je veel te verliezen.
Maar wat ik zeer min vind, is dat hij zijn eigen lafheid projecteert op een collega.
Is dat trouwens ook niet wat de holebi’s doen?
Ze zijn bang voor de moslims, en dat is zeer begrijpelijk.
Maar in plaats van dat toe te geven, wijzen ze met een beschuldigende vinger naar hun collega’s.
Want dat is toch wat hun autochtone, heterosexuele medeburgers zijn?
Heterosexuelen en homosexuelen zijn ‘collega’s’, niet in fysieke maar in geestelijke zin.
Zij delen hetzelfde lot, in die zin dat ze allebei worstelen met de relatie tussen ‘het mannelijke’ en ‘het vrouwelijke’.

Maar dat is iets voor een volgende keer.

20140820-150337.jpg

Advertenties