Rotherham

door lievendebrouwere

Verleden week konden we in de krant lezen dat officieel bevestigd zou worden wat iedereen al lang wist of vermoedde: dat de kleuterjuffen van De Blokkendoos onterecht beschuldigd zijn van kindermisbruik.
Deze week lazen we dan weer in de krant dat in het Engelse Rotherham de afgelopen jaren niet minder dan 1400 kinderen sexueel misbruikt werden zonder dat er iets tegen werd ondernomen.

Wat hebben deze twee berichten gemeen?
1. Kindermisbruik
2. Moslims.
3. Politieke correctheid.

In beide gevallen waren de daders moslims.
In beide gevallen konden ze vrij hun gang gaan dankzij de politieke correctheid.
In beide gevallen wordt hen nog altijd de hand boven het hoofd gehouden.
Want ofschoon iedereen weet dat het om moslims gaat, wordt dat in de kranten nergens vermeld.
Het valt me trouwens op dat die kranten vandaag helemaal niks meer over het Rotherham-schandaal zeggen.
Dat was met Roger Vangheluwe wel even anders.
Maar ja, dat was geen moslim.
Dat was een christen.

20140828-142656.jpg

Deze journalistieke stilte kan twee dingen betekenen.
1. De politieke correctheid is tot inzicht gekomen en weet, verpletterd door schuldgevoel, niet meer wat te zeggen.
2. De politieke correctheid geeft geen krimp en gaat gewoon door met het verzwijgen, relativeren en zelfs goedpraten van moslim-misdaden.

Toen ik Yves Desmets editoriaal aangekondigd zag met de woorden ‘ooit duikt de vraag op waarom onze generatie nooit haar verantwoordelijkheid genomen heeft’ rees even de hoop dat het lijden van de 1400 kinderen voor een kentering zou zorgen, maar ik werd al vlug uit m’n droom geholpen.
Desmet had het over de opwarming van de aarde, een politiek correct item eerste klas.
Business as usual dus.
Vooral zijn slotzin maakte duidelijk dat er niks zou veranderen: ‘Struisvogels zijn en blijven we, blind voor wat ons in het gezicht staart.’
Een waarheid als een koe, die de kern van de zaak raakt, maar die natuurlijk betrekking heeft op iedereen BEHALVE de politiek correcten.

Iemand als Yves Desmet ziet al een kwarteeuw wat moslims aanrichten in de wereld, maar hij weigert zijn ogen te geloven, hij steekt zijn kop in het zand.
Deze week bereikte de jihad een nieuw hoogtepunt: in het Oosten werden onschuldige volwassenen onthoofd, in het Westen werden onschuldige kinderen sexueel misbruikt.
Maar nóg trekken de politiek correcte struisvogels hun ogen niet open.
De vraag is of ze dat nog wel kúnnen.
Is het voor mensen als Yves Desmet überhaupt nog mogelijk om de kop uit het zand te trekken?
Kunnen ze de schuld onder ogen zien waaraan ze als overtuigde poco’s deel hebben?
Want de Desmets dezer wereld zijn medeschuldig aan zowel het misbruiken van 1400 kinderen als het valselijk beschuldigen van twee kinderleidsters.
En dat zijn maar enkele druppels in een zee van moslimgeweld.

20140828-142920.jpg

Is een mens in staat een schuld van een dergelijke omvang te dragen?

Met die vraag raken we de kern van de zaak.
Want de politieke correctheid is uit schuldgevoel geboren.
De moderne mens – en dat is in de eerste plaats de Westerse/Europese intellectueel – heeft een nieuw zelfbewustzijn ontwikkeld, een zelfbewustzijn dat hem confronteert met zijn dubbelganger, met de schuld dus die hij in het verleden op zich heeft geladen.
Voor die schuld deinst hij verschrikt terug.
Hij kan ze niet onder ogen zien, en hij wentelt ze van zich af, op de schouders van anderen.

Daardoor gebeuren er twee dingen.
1. Hij maakt zijn schuld nog groter, want hij doet precies wat de machthebbers altijd gedaan hebben: de schulden die ze maakten, afwentelen op de schouders van het volk.
2. Hij creëert een geestelijk vacuüm dat opgevuld wordt door moslims, die precies hetzelfde doen wat hij doet: de schuld op anderen afwentelen.

Geen van beiden zijn ze in staat de schuld onder ogen te zien van het geweld dat in hun naam gepleegd is, het Westerse geweld en het moslimgeweld.
Politieke correctheid en islam zijn dan ook twee handen op één buik.
Ze weerspiegelen elkaar, en geen van beide durft in die spiegel te kijken.
Ik wacht nog altijd op de eerste politieke correcteling die schuld bekent, net zoals ik nog altijd wacht op de eerste moslim die dat doet.
Allebei zingen ze nu al 25 jaar ononderbroken hetzelfde liedje: het is de schuld van de anderen.
Die ‘anderen’ zijn dat liedje intussen kotsbeu en beginnen de beschuldigingen terug te kaatsen: het is allemaal de schuld van politiek correcten en de moslims.
Zo ontstaat de vicieuze cirkel waarin de hele wereld vandaag gevangen zit.
Iedereen beschuldigt iedereen.

20140828-145112.jpg

De strijd van allen tegen allen, die Rudolf Steiner voorspelde, wordt steeds meer een realiteit.
Het wordt ook steeds duidelijker wie de grootste slachtoffers van die blinde strijd zijn: kinderen.
Zij dragen de schuld die de volwassenen niet onder ogen kunnen zien.
En het gaat niet alleen om fysieke kinderen.
In het centrum van al dat geweld staat het ‘innerlijke kind’, het diepste wezen van de mens.
En achter dat kind staat Christus, het mensheidskind qui tollis peccata mundi.

Het geestelijke vacuüm dat in het Westen is ontstaan en dat gevuld wordt met islamisme, bestaat in feite uit onbegrip voor Christus.
De schuld die het Westen op zich heeft geladen bij de ontwikkeling van zijn (christelijke) beschaving is inderdaad verpletterend.
Maar de moderne Westerling hoeft die schuld niet te dragen.
Christus doet dat voor hem.
De enige schuld die hij hoeft te dragen, is zijn persoonlijke schuld, de schuld die hij in zijn huidige leven te vereffenen krijgt.
In hoeverre die persoonlijke schuld vermengd is met de algemene beschavingsschuld kan hij niet weten en hoeft hij ook niet te weten.
Misschien was hij in een vorig leven wel een moslim, of een jood, of een indiaan, of een ander slachtoffer van de Westerse beschavingsdrang.
Misschien is het zelfs voor de eerste keer dat hij in het rijke Westen geboren wordt en heeft hij helemaal geen deel aan de verpletterende schuld die hij meent te torsen.
Hij kan onmogelijk weten welke schuld hem treft, tenzij hij zich beperkt tot zijn persoonlijke leven, want daarin betaalt hij terug wat hij werkelijk schuldig is.

Christus draagt niet alleen de algemene schuld van de mensheid, hij regelt – als ‘heer van het karma’ – ook de persoonlijke schuld van de mens.
Wie dus meent zich schuldig te moeten voelen aan de misdaden die de Westerse (eigenlijk Europese) beschaving op haar actief heeft, verloochent Christus.
Hij doet dat natuurlijk zonder het te weten, en in die onwetendheid ligt zijn ware schuld.
Want de Westerse (eigenlijk Europese) intellectueel beschikt over de vermogens om Christus te leren kennen, niet als naam, maar als werkelijkheid.
Het gaat er dus niet om dat hij zich bekent tot het christendom.
Atheïsme kan veel christelijker zijn dan overtuigde gelovigheid, denk maar aan Roger Vangheluwe.
Nee, het gaat om Christus als een hedendaagse realiteit.
En die is toegankelijk voor de moderne mens.

20140828-151520.jpg

Iemand als Yves Desmet beschikt over genoeg intelligentie om te begrijpen dat moslims en christenen niet gelijk behandeld worden in de pers.
Roger Vangheluwe bekende dat hij zich lang geleden vergrepen had aan een jongetje.
Meteen stond de pers in vuur en vlam.
Ze schreeuwde haar verontwaardiging uit.
Dat de feiten dateerden uit de tijd toen ze zelf niet zwaar tilde aan sex met kinderen (het was een vorm van vrije liefde) werd gemakshalve vergeten.
Ook het argument dat altijd wordt bovengehaald als de islam in het spel is, namelijk dat men het geheel niet verantwoordelijk mag stellen voor de fouten van een deel, werd nu zorgvuldig weggeborgen. De hele kerk, ja het christendom zelve was schuldig.
Iedereen met een beetje gezond verstand kon zien dat er met twee maten gemeten werd.
Iedereen kon ook voelen dat de berichtgeving buiten alle proporties was.

Ook vandaag weer kan men dat weer zien en voelen.
De Rotherham-affaire is een veel groter schandaal dan de affaire Vangheluwe en toch wordt ze als een veel kleiner schandaal behandeld.
De daders zijn moslims, maar dat wordt niet eens vermeld, laat staan dat de islam met de vinger wordt gewezen.
Het is zonneklaar dat christendom en islam totaal anders worden benaderd.
Het is ook zonneklaar hoe wraakroepend dat is, want overal ter wereld zijn het moslims die christenen onderdrukken, vervolgen en vermoorden.
Het omgekeerde gebeurt hoogst zelden en dan nog alleen in reactie op buitensporig moslimgeweld.
Yves Desmet beschikt over (meer dan) genoeg verstand én rechtvaardigheidsgevoel om de waarheid te erkennen die hem recht in het gezicht kijkt.
Maar hij doet dat niet.
Hij steekt zijn kop in het zand.
En wie dat niet doet, noemt hij een … struisvogel.

20140828-152458.jpg

Waarom?
Waarom doet zo’n verstandige en gevoelige man dat?
Waarom verloochent hij de waarheid?
Waarom verloochent hij de rechtvaardigheid?
Waarom verloochent hij Christus?

Hier duikt één van die christelijke beelden op waar we altijd weer bij uitkomen als we een actuele situatie herleiden tot zijn essentie: de verloochening van Petrus.
Waarom verloochende Petrus Christus?
Drie jaar lang had hij met hem samengeleefd en de meest ongelooflijke dingen beleefd.
Nu Christus gevangengenomen was, viel hij weer terug op zichzelf.
Hij was alleen, hij had het koud en hij was bang.
Hij was omringd door louter vijanden.
En hij bezweek.
Ik ken die man niet, zei hij.

20140828-152929.jpg

De Europese/Westerse intellectueel heeft eeuwenlang in een christelijke beschaving geleefd waar hij ongelooflijke dingen gezien en beleefd heeft.
Maar nu is de christelijke inspiratie van die beschaving verdwenen, en de Westerse mens wordt op zichzelf teruggeworpen.
Hij voelt zich alleen, de wereld is koud geworden en hij is bang.
Hij is omringd door louter vijanden.
Aan de ene kant staan de moderne Romeinen, de Amerikanen, die hem in hun macht willen krijgen.
Aan de andere kant staan de moderne joden, de moslims, die willen dat hij hen eert als het uitverkoren volk.
Allebei ontkennen ze Christus, de enen letterlijk, de anderen figuurlijk.
En de moderne intellectueel doet net hetzelfde.

Iemand als Yves Desmet – het prototype van de politiek correcte intellectueel – is eigenlijk voor de helft Amerikaan en voor de helft moslim.
Met die twee helften heeft hij deel aan de macht, de materiële én de geestelijke.
Rudolf Steiner zei 100 jaar geleden al: we zijn veel islamitischer dan we denken.
Hij had het over de geestelijke invloed van de islam, waartegen het christelijke Europa zich al zolang verzette.
Dat verzet was in Steiners tijd blijkbaar al duchtig aan het tanen, en vandaag is het zo goed als verdwenen.
Alleen enkelingen verzetten zich nog, maar daarvoor betalen ze een hoge prijs: ze delen het lot van Christus.
Ze worden bespot en gehoond, uitgestoten en vogelvrij verklaard.
Ze worden ‘aan het kruis geslagen’.

20140828-154030.jpg

Met name in Engeland is de politieke correctheid wurgend.
Wie van racisme beschuldigd wordt, verliest er meteen zijn job.
Iedereen is er zo angstvallig ‘correct’ dat moslims in Rotherham jarenlang op grote schaal kinderen konden misbruiken zonder dat iemand iets durfde te ondernemen.
Uiteindelijk is het ook dat wat Yves Desmet ertoe brengt zijn kop in het zand te steken: hij is bang zijn job te verliezen en alles wat ermee samenhangt: zijn reputatie, zijn inkomen, zijn vrienden, kortom zijn hele aangename leven.

Sinds Hannah Arendt kennen we de uitdrukking: ‘de banaliteit van het kwaad’.
Je wordt niet van de ene op de andere dag een politiek correcte coryfee.
Je wordt dat stap voor stap, en de ene stap is waarschijnlijk nog banaler dan de andere.
Een klein voordeel, een bewonderende blik, een uitgelezen etentje, een nieuwe auto, een handdruk van Herman Van Rompuy, dat soort dingen.
Het een leidt tot het ander en uiteindelijk kun je niet meer terug.

Het gaat dus niet alleen om de schuld die mensen als Yves Desmet niet meer onder ogen kunnen zien. Het gaat ook om fysiek en mentaal comfort waar ze niet meer zonder kunnen.
Kan men het zich voorstellen: Yves Desmet die ontslagen wordt bij De Morgen, die uitgespuwd wordt door de hele pers, die al zijn vrienden verliest, die moet gaan stempelen, die spitsroeden moet lopen tussen mensen die hij jarenlang gehoond en verketterd heeft, die ten einde raad werk moet gaan zoeken in de aardbeienpluk, zoals die hoogleraar, hoe heet hij ook alweer?
Kan men zich dat voorstellen?
Neen.
Hij zou het niet overleven. Het zou hem breken.
Want er is niets waar hij echt in gelooft.

De moderne mens, de Europese intellectueel, kan alleen nog in Christus geloven.
Christus is de enige realiteit waarop men kan terugvallen als alles in elkaar stort.
En dat is de keuze waarvoor we staan.
Kiezen we voor Christus of kiezen we voor een wereld die op instorten staat?

20140828-154702.jpg

Hoe die keuze er concreet uitziet, kunnen we aflezen aan de Rotherham-affaire.
Als de verantwoordelijken (de politie, het gerecht, de overheid, de volwassenen) hadden ingegrepen toen de kinderen misbruikt werden, zouden ze beschuldigd zijn van racisme en hun job verloren hebben.
Ze zouden door een hel zijn gegaan, net als de kinderen.
Ze zouden hetzelfde lot gedeeld hebben.
Maar dat hebben ze niet gedaan, ze hebben de kinderen in de steek gelaten en hun eigen hachje gered.
En nu krijgen ze de rekening gepresenteerd.
Ze zullen overladen worden met alle zonden Israëls en de woestijn in gestuurd.
Want de politiek correcte gemeenschap zal geen mea culpa slaan, maar doen wat ze altijd al gedaan heeft: de schuld op andermans schouders laden.

Nadat de zondebokken geofferd zijn, zal de vicieuze cirkel als vanouds draaien.
Er zullen opnieuw kinderen misbruikt worden, volwassenen onthoofd, mensen vernietigd.
Want het kruis is niet te vermijden.
De wederkomst van Christus is een feit.
We kunnen er niets aan veranderen.
We kunnen het alleen accepteren of negeren.
We kunnen Christus volgen of verloochenen.
Dat is de enige keuze die we hebben.
Maar het is dan ook de belangrijkste en beslissendste keuze.

20140828-155347.jpg

Advertenties