Liefde is blind

door lievendebrouwere

Na een middagje bloggen – mijn bezoek aan het ACV was voor mijn autistische ik een Grote Gebeurtenis die verwerkt moest worden – was ik toe aan wat beweging.
Dus trok ik richting vijver.
Een andere richting is hier trouwens niet.
Aan het metalen bruggetje dat de Schoofmeersstraat verbindt met het Damvalleimeer (de vijver) zat een jonge vrouw op de grond met een hondje in haar armen.
Beginnen ze hier nu ook al te bedelen? was m’n eerste reactie.
Maar ik zag geen bekertje.
Twintig meter verder kwam ik opnieuw een hondje tegen, van het soort dat later heel groot wordt en af en toe bijt.
Het zag er voorlopig nog trillend en onschuldig uit.
Toen ik passeerde, liep het als vanzelfsprekend met me mee.
Achter me hoorde ik de ouders roepen, vergeefs zoals gewoonlijk.
Ik bleef staan, en het beestje keerde terug.
Van zodra ik weer verder ging, was het daar weer.
Ik voelde me niet geroepen de pedagogische taak van de roepende ouders te verlichten en vervolgde mijn weg, met het vierpotertje achter me aan.
Omdat ik ijverig aan het nadenken was over Steiners karmavoordrachten vergat ik het algauw.

20140910-233303.jpg

Een tijdje later passeerde ik een voetbalveld waar de jeugd van Destelbergen opgeleid werd tot Rode Duivel.
Dat was al van ver te horen.
Te midden van een 20-tal jongetjes van een jaar of tien stond een kalende veertiger te bulderen alsof er een familiedrama aan de gang was.
STOP!!! ZIE JE DAN NIET WAT JE DOET!!!
De kleine voetballertjes stonden er als verlamd bij.
ALS JE ZO OP IEMAND AF KOMT STORMEN, KAN HIJ JE GEMAKKELIJK ONTWIJKEN!!!
Hij zou het eens gaan demonstreren en sommeerde een jongetje naar hem toe te komen lopen.
Na enige aarzeling en zonder veel overtuiging deed het ventje dat.
STOP!!!
Hij hield het jongetje bruusk tegen en brulde, alsof het stokdoof was:
NU KUN JE ZIEN WAT IK GA DOEN. NU KUN JE ME VEEL GEMAKKELIJKER TEGENHOUDEN!!!
Een wijze les. Zelfs ik begreep ze.
KIJK ZO!!!
De brulboei ging er met de bal vandoor.
ZIE JE???
Er was helemaal niks te zien geweest.
Het jongetje had geen vin verroerd, laat staan dat het die brullende reus had tegengehouden.
Het dacht waarschijnlijk: ik ben wel jong, maar niet gek.
VOORUIT, VERDER SPELEN!!!
De voetballertjes kwamen aarzelend weer in beweging, bang om iets verkeerds te doen en de boei weer aan het brullen te brengen.
Vergeefs.
STOP!!!
Trainermans zwaaide met zijn armen.
WAT ZIE JE VOOR DE GOAL???
Opeens kreeg ik het gevoel dat de man helemaal geen voetballes gaf.
Hij deed alsof.
Hij speelde voor trainer.
Hij acteerde.
De imaginaire tribunes zaten vol imaginaire toeschouwers die naar hem keken.
Hij deed dus wat zijn pupillen hoorden te doen: spelen.
Hij riep wat kinderen ook altijd roepen: KIJK NAAR MIJ, KIJK NAAR MIJ!
En de kinderen?
Die deden wat volwassenen gewoonlijk doen: als verlamd staan kijken, denkend aan regels die ze niet mogen overtreden.
Het was gewoon de … omgekeerde wereld.

20140910-231228.jpg

Langs de lijn stond een groepje ouders aandachtig te kijken.
Maar ze zagen niets.
Ze zagen niet dat die brullende veertiger zich kinderachtig gedroeg.
Ze zagen niet dat de jongetjes zich als veel-te-vroeg-volwassenen gedroegen.
Ze zagen niet dat de wereld op zijn kop stond.
Blind, Doof en Stom, samen op één voetbalveld.

Ik kon het niet langer aanzien en wandelde verder.
Even later naderde ik weer het metalen bruggetje dat toegang geeft tot de vijver.
Wat was daar aan de hand?
Het leek wel of twee kinderen aan het … boksen waren.
Ik vergiste me.
Het waren twee volwassenen.
Eén van hen was de vrouw die ik op de grond had zien zitten met het hondje in haar armen.
Zij verkocht meppen tegen de grote handschoenen die haar trainer – een knappe jonge kerel – voor zich uit hield.
Was er nu echt geen betere plek om dit te doen dan vlak voor de ingang naar de vijver, op de (kleine) parking waar iedereen moet passeren?
Toen viel mijn frank (het is nog altijd geen euro): dat is net waarom ze het doen!
Net als die brultrainer gaat het hen niet om de training, het gaat hen om het doen alsof, om het acteren, om het bekeken worden.
Het was alweer de omgekeerde wereld.
Vrouwen die boksen? Het leek wel een scène uit een of andere goedkope Amerikaanse serie.

Alsof het allemaal nog niet omgekeerd genoeg was, trippelde rond het duo het hondje dat de vrouw in haar armen had gehad.
Het had een … pamper aan.
Ik moest denken aan het jonge koppel dat ik enkele weken tevoren aan zee het achterste van hun hondje – eveneens van het mormeltype – uitvoerig had zien wassen met … Evian.
Tja, voor onze kleinsten is niets goed genoeg, nietwaar?

Toen ik thuis kwam, zei ik tegen An: het gaat niet goed met de wereld.
Waarom niet? vroeg ze.
Omdat liefde blind is, antwoordde ik.

20140910-232127.jpg