Klimaatwijziging

door lievendebrouwere

Elf Bekende Vlamingen – zo worden ze tenminste voorgesteld, want van de meesten heb ik nog nooit gehoord – dagen de overheid voor de rechter omdat er niet voldoende maatregelen worden genomen tegen de ‘klimaatwijziging’.
Vroeger, toen het nog veel frisser was op aarde, spraken we van Global Warming, maar ons taalgebruik verandert nog sneller dan het klimaat en intussen zijn we al aan klimaatwijziging toe.
We dachten eerst dat het warmer werd op aarde, maar dat bleek niet zo te zijn: er is de laatste vijftien jaar geen opwarming meer gemeten.
Toen zijn we overgestapt op klimaatverandering, want iedereen vond dat het geen zomers (of winters) meer waren als vroeger.
Die verandering werd toegeschreven aan de toename van CO2 in de lucht, waarbij in het midden werd gelaten of die CO2 nu afkomstig was van fabrieken, koeien of kolenkachels.
Maar het werd al vlug duidelijk welke richting het uitging: die van de mens.
Hij was de grote CO2-producent en dus de grote schuldige.

Maar nu zijn we dus toe aan klimaatwijziging, een taalwijziging die wijst op een klimaatwijziger.
Toeval of niet, de laatste tijd wordt er geen onderscheid meer gemaakt tussen veranderen en wijzigen.
Je leest steeds vaker zinnen als: het weer wijzigde, of het uur wijzigde, of de uitslag wijzigde.
Het zijn evenzovele taalfouten.
Wijzigen is namelijk een transitief of overgankelijk werkwoord.
Het heeft een lijdend voorwerp nodig: je wijzigt IETS.
Wijzigen zonder meer – zoals in: het weer wijzigt – kan niet.
Daarvoor gebruik je het werkwoord ‘veranderen’: het weer verandert.
Wie klimaatverandering dus vervangt door klimaatwijziging impliceert dat IEMAND het weer veranderd heeft.
Maar dat is niet alles.
Wijzigen veronderstelt niet alleen een lijdend voorwerp, het veronderstelt ook een intentie of een bedoeling: wijzigen doe je bewust en opzettelijk.
Je wijzigt niet per ongeluk iets.
In dat geval gebruik je weer ‘veranderen’: ik heb per ongeluk het uur veranderd.

Nu gaat het al behoorlijk ver om te beweren dat de mens het klimaat veranderd heeft.
Het klimaat is zo ongelooflijk complex dat wetenschappelijk niet bewezen kan worden dat de mens verantwoordelijk is voor de veranderingen die vastgesteld worden.
Het wordt vermoed en het wordt algemeen aangenomen, maar absoluut zeker is men er helemaal niet van.
Dat is één.
Twee gaat nog veel verder.
Beweren dat de mens het klimaat opzettelijk gewijzigd heeft, impliceert kwaad opzet.
Alsof de mens geen fabrieken bouwt, om dingen te produceren.
Alsof hij niet met de auto rijdt om zich te verplaatsen.
Alsof hij geen kolen stookt om zich te verwarmen.
Alsof hij dat allemaal alleen maar doet om het klimaat te wijzigen.
Ja maar, zal men zeggen, dat is helemaal niet wat men bedoelt!
Men wil alleen maar zeggen dat het klimaat veranderd is.
Je moet geen bedoelingen gaan zoeken waar er geen zijn!
Dat is stemmingmakerij!

Maar wacht eens even!
Wie bezondigt zich hier aan stemmingmakerij?
Ik of degenen die de klimaatwijziging aanklagen?

Beweren dat de mens verantwoordelijk is voor de veranderingen in het klimaat is in mijn ogen al een vorm van stemmingmakerij.
En de manier waarop dat gebeurt is dat zeker.
Er gaat bijna geen dag voorbij of er verschijnt wel een onheilspellend bericht of een angstaanjagende voorspelling in de media.
Een wetenschappelijk debat is er al lang niet meer, critici worden agressief aangepakt en monddood gemaakt.
Opvallend is ook dat er – alweer – met een beschuldigende vinger wordt gewezen naar het blanke Westen.
Alsof de blanken niet alleen verantwoordelijk zijn voor de klimaatverandering maar die ook opzettelijk hebben veroorzaakt om niet-blanken in de ellende te dompelen.
Er worden met andere woorden precies dezelfde technieken gebruikt als in de War on Racism.
Racisme wordt immers al lang niet meer gezien als een betreurenswaardige eigenschap van het menselijk ras, maar als een bewust opzet van het blanke ras.
En dit opzettelijke racisme wordt voorgesteld als een feit dat al lang bewezen is.
Iedere poging om het te ontkennen wordt gezien als een vorm van negationisme.
Beweren dat blanken NIET racistisch zijn, is nog net niet strafbaar.

Hetzelfde zien we ook opduiken in de klimaathysterie: mensen die zich vragen stellen over de hele zaak worden voorgesteld als negationisten die eigenlijk achter de tralies horen.
En dat zou geen stemmingmakerij zijn?
Ik heb dan nog niets gezegd over het gebruik van het woordje ‘klimaatwijziging’.
Dat wijst in precies dezelfde richting: misdaad, maar dan op zo’n grote schaal – het opzettelijk veranderen van het klimaat – dat je verstand erbij stilstaat.
En dat zou nog altijd geen stemmingmakerij zijn?
De stemmingmakerij zou in het omgekeerde liggen?
In het bekritiseren van dit soort praktijken?
De dames en heren van de Klimaat-Elf mogen het me niet kwalijk nemen, maar dat is zodanig van de pot gerukt dat ik ga twijfelen aan hun verstandelijke vermogens.

Ik ga zelfs aan méér twijfelen.

Is het geen merkwaardig toeval dat deze jongens en meisjes – want oud zijn ze allemaal niet – de overheid in dit land aanklagen uitgerekend op het moment dat die overheid door zowat iedereen aangeklaagd wordt?
Alhoewel, iedereen?
Als we de kranten lezen, lijkt het inderdaad alsof heel het land in het verzet komt tegen de nieuwe overheid.
Maar als we kijken naar de peilingen dan blijkt dat het grootste deel van de bevolking achter de regering blijft staan.
Het is dus maar een klein deel dat zoveel heisa maakt.
Kijken we naar de rol van de vakbonden, dan wordt dat deel nog kleiner.
Kijken we vervolgens naar de grootste vakbond – het ACV – dan rijst het sterke vermoeden dat dat deze organisatie er alleen op uit is om haar eigen macht en rijkdom veilig te stellen.
Als zelfs de grenzeloze ambitie van Kris Peeters daarvoor moet wijken, wordt duidelijk dat er zeer grote belangen op het spel staan.
En dat zijn NIET de belangen van de vakbondsleden, dat heeft het Arco-schandaal wel uitgewezen.

Ik durf er dus aan twijfelen dat de twaalf (grotendeels) Onbekende Bekende Vlamingen op eigen spontaan initiatief de regering voor de rechter hebben gedaagd.
Ik denk dat ze zich voor de kar hebben laten spannen van enkele zeer rijke en machtige figuren.
Wie die figuren-achter-de-schermen zijn, weet ik niet.
Maar ik weet één ding: ik zou er – als bekende of onbekende Vlaming – niks mee te maken willen hebben.

Want er rijst een akelig vermoeden in mijn brein.

Ik kan me steeds minder van de indruk ontdoen dat de Grote Beschuldigers – al die mensen die de kranten en de media vullen met hun aanklachten en beschuldigingen – het in werkelijkheid over … zichzelf hebben.
Ik lees de kranten steeds meer met de instelling: laten we eens kijken wat al deze ‘verontwaardigden’ over zichzelf te zeggen hebben!
Als ik bijvoorbeeld in een interview de vraag lees ‘waaraan erger je je het meest?’ dan weet ik dat de geïnterviewde het over zichzelf zal hebben, uiteraard zonder dat hij dat beseft.
Aangezien het meestal om Bekende Vlamingen gaat, geldt hun ergernis vaak mensen die arrogant en hoogmoedig zijn.
Wat nogal voor de hand ligt, want nederigheid brengt mensen niet voor de schijnwerpers.

Maar dit zijn nog relatief onschuldige ‘bekentenissen’.
Veel erger wordt het als Bekende Vlamingen klacht indienen tegen de regering wegens ‘immorele nalatigheid’.
Want dat is inderdaad iets wat je de intellectuele en culturele wereld kunt aanwrijven.
Ze laat namelijk na de bevolking waartoe ze behoort een stem te geven.
Ze spreekt niet in naam van mensen die zelf geen stem hebben, ze spreekt alleen ‘in eigen naam’.
En dat is een trahison des clercs.
Neem nu de nieuwe regering waartegen ‘onze’ intelligentsia zo eendrachtig tekeer gaat.
Dat is een regering die even democratisch gekozen is als de vorige.
Ja, in zekere zin is ze een stuk democratischer gekozen omdat ze aan de macht is gekomen dankzij een bevolking die het beu was dat er zo weinig rekening met haar werd gehouden.
Welnu, deze bevolking die gehoord wil worden, wordt – via de regering die ze gekozen heeft – door de intellectuele en culturele wereld van dit land verketterd en als onmenselijk afgeschilderd.
Dat is zelfs nog erger dan ‘immorele nalatigheid’.

Maar helemaal erg wordt het wanneer deze Bekende Vlamingen gaan spreken over ‘klimaatwijziging’.
Want dan spreken ze over een misdaad tegen de mensheid, over het bewust wijzigen van het klimaat om meer macht en geld te verwerven ten koste van onafzienbare menselijke ellende.
Van zo’n perfide kwaadaardigheid beschuldigen ze dus (onbewust) zichzelf.
Nu geloof ik nooit dat deze elf BV’s zo duivels van inborst zijn.
Ik zie ze als idealistische jonge mensen die zich laten misleiden.
Ik zie ze als de (naïeve) spreekbuis van de intellectuele wereld die, zoals we weten, in hoge mate ahrimanisch geïnspireerd is.
Maar zelfs die wereld acht ik niet in staat tot het soort kwaadaardigheid waarvan ze anderen beschuldigt door middel van het woordje ‘klimaatwijziging’.
Nee, ook die wereld wordt gemanipuleerd, en hoogstwaarschijnlijk door kleine maar machtige kringen waarvan ze het bestaan niet eens vermoedt.

Wie in staat is een wereldwijde hysterie te ontketenen die regeringen dwingt om enorme sommen geld uit te geven aan ‘klimaatbescherming’ – jaarlijks 340 á 650 miljard dollar – heeft veel macht, angstwekkend veel macht.
En weinig scrupules, angstwekkend weinig scrupules.
Het gelijk van de elf klimaat-BV’s is groot, angstwekkend groot.
Tenminste wanneer men hun woorden interpreteert als een (onbewuste) zelfbeschuldiging.
Maar dat is natuurlijk immorele stemmingmakerij …

Advertenties