Het kwetsbare midden

door lievendebrouwere

Op hetzelfde moment dat in Europa de redactie van Charlie Hebdo werd ‘terechtgesteld’ omdat ze de islam beledigd had, werd in Saudi Arabië een blogger om dezelfde reden in het openbaar gegeseld.
Iedere week krijgt hij 50 zweepslagen tot hij de 1000 volgemaakt heeft waartoe hij veroordeeld is.
God mag weten of de arme man dat overleeft, want hij heeft er ook nog eens 10 jaar gevangenisstraf bij gekregen.
Dat is dus wat de islam bedoelt met ‘vrede’: iedereen houdt zijn mond of hij gaat eraan.
Wij hier in het Westen vinden dat barbaars.
Wij vinden dat iedereen moet kunnen zeggen wat hij wil, zonder dat hij doodgeschoten, gemarteld of op een andere manier wordt lastiggevallen.
Dat heet vrijheid van meningsuiting en het vormt het verschil tussen een vrije samenleving zoals de onze en een onvrije samenleving zoals de islamitische.
De massale solidariteit met Charlie Hebdo was dus terecht.
De moord op de cartoonisten was een aanslag op de vrije samenleving en zo hebben we dat ook begrepen.
We kwamen niet op straat omdat we Charlie Hebdo zo sympathiek vonden, we kwamen op straat voor de vrije samenleving.
Die spontane en massale reactie was hartverwarmend: ze toont aan dat we de vrijheid diep in ons hart dragen.

Maar het hart is één ding, het verstand is een ander.

Wat al die Charlie-demonstranten deden, was in wezen precies hetzelfde wat de Pegida-betogers in Duitsland doen: ze kwamen op voor de vrije samenleving en verzetten zich tegen de dreiging van een onvrije, islamitische samenleving.
Want het is het een of het ander, een vrije islamitische samenleving bestaat niet.
Dat begrijpen al die betogers heel goed.
Tenminste in hun hart.
Want met hun verstand begrijpen ze het niet.
Hoeveel van die Charlie-betogers zouden zich solidair verklaren met de Pegida-betogers?
Hoeveel zouden er beseffen dat ze allebei hetzelfde willen?
Niet veel, denk ik.
Want Charlie is links en Pegida is rechts, en die twee willen al even weinig met elkaar te maken hebben als soennieten en sjiieten.
Het verstand onderscheidt, het deelt de wereld in twee.
Het verstoort de eensgezindheid van het hart.
Zolang de Charlie-demonstranten zich – onder de indruk van de feiten – in hun gevoel bevinden, zijn ze solidair: allemaal mensen die de vrije samenleving in het hart dragen.
Maar van zodra ze dat gevoelsgebied weer verlaten, is het afgelopen met de solidariteit.
Dan zijn de meningen weer verdeeld en heeft iedereen de grootste moeite met andermans vrijheid.

We dragen de vrijheid van meningsuiting in ons hart, maar in ons hoofd bestrijden we ze.
Racisten, islamofoben, holocaustontkenners, neo-nazi’s, klimaatsceptici, antisemieten, extreem-rechtsen, Vlaams-nationalisten, noem maar op: het zijn allemaal mensen met een ‘andere’ mening en toch proberen we ze op alle mogelijke manieren de mond te snoeren en zelfs in de gevangenis te werpen.
Nee, ons gedrag is door en door gespleten.
Ons hoofd en ons hart spreken een totaal andere taal.
Daarin zijn we ironisch genoeg allemaal gelijk, Westerlingen én moslims.
Want ook de moslims zijn gespleten.
De islam is vrede, roepen ze, maar overal ter wereld gaan ze zich te buiten aan geweld.
Ze hebben de aanslag op Charlie Hebdo streng veroordeeld, maar betekent dat nu dat ze zich bekeerd hebben tot de vrije samenleving en de vrije meningsuiting erkennen?
Natuurlijk niet.
Moslims dragen de islamitische samenleving in hun hart zoals Westerlingen de vrije samenleving in hun hart dragen.
Met hun verstand kunnen ze dat wel relativeren of zelfs ontkennen, maar als puntje bij paaltje komt en de maskers afvallen, komt hun ware (gevoels)aard naar boven.
Moslims zijn even diep doordrongen van de islamitische principes als Westerlingen zijn van de … christelijke principes.

Dat is uiteindelijk de kern van het Charlie-Hebdoverhaal: het is een botsing tussen de islam en het christendom.
De aanslag was een voortzetting van de talloze aanslagen die de islam in de loop van de geschiedenis op het christelijke Europa heeft gepleegd.
In feite is de hele moslim-immigratiegolf een herhaling van de oude pogingen van de islam om Europa te veroveren.
De Pegida-demonstranten voelen dat heel goed aan en ook de Charlie-demonstranten zijn zich – even – bewust geworden van de oude vijand die hun christelijke wortels en waarden bedreigt.
Door de schok van de aanslag zijn ze in een diepere bewustzijnslaag terechtgekomen en hebben ze intuïtief begrepen hoe de zaken ervoor staan.
Maar lang zal dat niet duren.
Na hun duik in de diepten van het gevoel zullen ze naar adem happend weer aan de oppervlakte komen.
En daar heerst de verwarring van het verstand.
Daar heerst de politieke correcte propaganda die hen voorhoudt dat de islam een verrijking is voor de vrije samenleving en dat het christendom eigenlijk de wortel is van alle kwaad.
Daar, in de wereld van het verstand, heeft de islam het voor het zeggen.

De aanslag op Charlie Hebdo heeft door zijn emotionele impact het verstand even het zwijgen opgelegd. Maar meer dan een korreltje zand in die intellectuele machine was het niet.
Ze draait alweer op volle toeren.
De islam heeft niks te maken met deze aanslagen.
Terroristen zijn geen moslims.
De profeet heeft nooit met geweld gereageerd.
Radicalisering is het resultaat van achterstelling en discriminatie.
De moordenaars waren geïsoleerde enkelingen.
Islam en democratie gaan perfect samen.
De islam vormt geen bedreiging voor onze waarden.
Enzovoort, enzovoort.
De dagelijkse bombardementen met leugens en propaganda gaan na een korte onderbreking gewoon door, alsof er niks gebeurd is.
En het hart kruipt weer in zijn schulp.
De ontroerende solidariteit waarin het even open bloeide en Alle Menschen Brüder werden, verdwijnt opnieuw in een poel van angst, verlamming, wantrouwen en bitterheid.

Het klinkt cynisch, maar maar het beste wat de vrije samenleving kan overkomen, is … méér terroristische aanslagen.
Want de vijand komt niet van buitenaf, hij komt van binnenuit.
De grote vijand van de vrije samenleving is niet de fysieke islam met haar terroristische aanslagen.
De echte vijand is de mentale islam die het moderne verstand in zijn politiek correcte greep houdt en ons hart onafgebroken terroriseert.
Vormen aanslagen zoals die op Charlie Hebdo een bedreiging voor onze samenleving?
Natuurlijk niet.
Er vallen een paar doden, maar in het verkeer vallen er veel meer.
De echte terreur gaat uit van de manier waarop gereageerd wordt op de aanslagen.
President Hollande die verklaart dat de aanslagen niks te maken hebben met de islam: dát is pas terreur!
Want iedereen weet dat terrorisme wel degelijk een islamitische aangelegenheid is en dat het Franse staatshoofd dus eigenlijk verklaart dat hij de terroristen geen strobreed in de weg zal leggen.
Als ze hun aanslagen gepleegd hebben, treedt hij weliswaar met groot machtsvertoon op, maar hij doet niets om de islamitische geest te bestrijden, wel integendeel.
Al wie iets negatiefs durft te zeggen over de islam wordt hard aangepakt.
Op die manier worden Europeanen nu al tientallen jaren geterroriseerd door staatshoofden, politici en intellectuelen die zich gedragen als moslims en uiterst vijandig staan tegenover alles wat christelijk of vrij is.

Deze trahison des clercs vormt de grootste bedreiging voor de vrije samenleving en in de strijd tegen deze geestelijke terroristen zijn de fysieke terroristen paradoxaal genoeg onze grootste bondgenoten.
Hun aanslagen bewerkstelligen namelijk een heropleving van het christelijke, geweldloze gevoel, zelfs bij moslims.
De tragiek is natuurlijk dat we deze heropleving niet zelf tot stand kunnen brengen, dat we er met geweld toe gedwongen moeten worden.
De tragiek is dat de moslimterroristen in feite ONZE strijd voeren.
Zij vechten op fysiek vlak de strijd uit die wij op geestelijk vlak NIET voeren, omdat het ons ontbreekt aan moed, aan bezieling, aan inzicht.
Zij houden ons een spiegel voor.
Maar in plaats van in die spiegel te kijken, slaan we hem kapot en denken: opgeruimd staat netjes.
Meteen na de aanslag in Parijs verscheen in de straten een leger van zwaarbewapende gemaskerde mannen die als twee druppels water leken op de moslimterroristen.
Na een verwoede jacht heeft dat leger de drie terroristen doodgeschoten.
Daarbij zijn vier gijzelaars om het leven gekomen, maar dat is geen bezwaar want de spiegel ligt aan scherven, en dat is het belangrijkste.
Die dode terroristen zijn echter als de klassieke draak uit de mythen en legenden: sla hun hoofd eraf en er verschijnen er meteen twee nieuwe.
Zolang we niet in de spiegel durven kijken, zolang we niet ten strijde trekken tegen de geestelijke islam, zullen er steeds meer moslimterroristen verschijnen.
Want in de grond willen zij precies hetzelfde als wij: verlost worden van die dwingende islamitische geest en deel hebben aan de vrije christelijke geest.
Daarom komen ze ook zo massaal naar Europa, gedreven door wat er diep in hun hart leeft.
Ze weten het alleen niet, want hun verstand begrijpt het niet, evenmin als het onze.

De Kouachi-broers hebben op klaarlichte dag de hele redactie van Charlie Hebdo ‘terechtgesteld’.
Hoe kan zo’n wandaad een spiegel zijn?
Hoe kunnen wij daarin herkennen wat we zelf zouden moeten doen?

Charlie Hebdo is een satirisch blad dat vooral bekend is voor zijn cartoonisten.
Hun spotprenten zijn van het soort dat we inmiddels goed kennen: bijtend, cynisch en grof.
Dat moet kunnen in een vrije samenleving: het recht om (gevoelens) te kwetsen maakt deel uit van de vrijheid van meningsuiting.
Als je daar grenzen gaat aan stellen, komt de hele vrije samenleving op de helling te staan.
Over dat principe kan dus geen discussie bestaan voor wie in zo’n samenleving wil leven.
Het probleem is echter dat niet iedereen dat wil.
Moslims bijvoorbeeld willen niet gekwetst worden in hun (religieuze) gevoelens.
Dat vinden ze belangrijker dan een vrije samenleving.
Met hun hoofd kunnen ze dat wel ontkennen, maar in hun hart maken ze een fundamenteel andere keuze dan wij.
In een vrije samenleving kunnen we hen die keuze niet betwisten zonder zelf afbreuk te doen aan die samenleving. En dus staan we voor het feit dat we samenleven met een groeiend aantal mensen die NIET kiezen voor de vrije samenleving.
Als die mensen talrijk genoeg worden, kunnen ze de vrije samenleving afschaffen zonder dat we daar iets kunnen aan doen.
Dat is de realiteit waarin we vandaag leven.

Er is bijgevolg maar één manier waarop we de vrije samenleving kunnen redden, en dat is door moslims te overhalen een andere keuze te maken. Tenzij we er natuurlijk voor kiezen om ze allemaal te deporteren zoals Eric Zemmour voorstelt. Maar dat is slechts een boutade die duidelijk wil maken hoe de zaken er werkelijk voor staan.
En het ziet er bepaald niet rooskleurig uit.
Want in plaats dat de Europese moslims hun (gevoelsmatige) gebondenheid aan de islamitische samenleving langzaam loslaten en kiezen voor de vrije samenleving, doen ze precies het tegenovergestelde.
Hoe langer ze in Europa leven, des te meer wenden ze zich tot hun islamitische verleden en des te meer wijzen ze de vrije samenleving af.
Uiterlijk passen ze zich natuurlijk aan, maar innerlijk keren ze zich af.
Dat kunnen we aflezen aan de steeds talrijker wordende hoofddoeken in onze straten.
We kunnen het ook aflezen aan het discours van hun intellectuelen, want hoezeer ze ook lippendienst bewijzen aan de vrije samenleving, ze kunnen hun afkeer niet verbergen.
Nergens lees je bij hen ook maar één teken van oprecht begrip.
Het stuitende van de hele zaak is natuurlijk dat deze moslims wél alle rechten van de vrije samenleving opeisen, maar er niet de prijs voor willen betalen, de prijs van een gekwetst ego.

Maar is dat niet precies wat ook de cartoonisten van Charlie Hebdo deden?
Ze eisten het recht op om de meest grove, kwetsende en schofferende spotprenten te tekenen, en dat recht werd hen in onze vrije samenleving ook gegund.
Maar waren ze ook bereid daarvoor de prijs te betalen, waren ze bereid daarvoor hun ego te laten kwetsen?
Je ego laten kwetsen, betekent in de grond niets anders dan: rekening houden met andere mensen.
Charlie Hebdo deed dat principieel NIET, het hakte in op alles en iedereen.
Het dreef de vrijheid van meningsuiting met andere woorden tot het uiterste.
Maar kun je in een vrije samenleving zo ostentatief je rechten opeisen zonder daar de prijs voor te betalen?
Dat is de vraag waarmee de moslims ons vandaag confronteren.
En eigenlijk luidt die vraag: is een vrije samenleving überhaupt wel mogelijk?
Want wat gebeurt er als iedereen zijn recht op vrije meningsuiting zo absoluut opeist als Charlie Hebdo?
Wat gebeurt er als we elkaar zonder enige remming beginnen te bespotten, te schofferen en te kwetsen?
Hoelang kan een vrije samenleving dan blijven bestaan?
Ontaardt ze dan niet onvermijdelijk in een strijd van allen tegen allen?

We zien die – door Rudolf Steiner voorspelde – strijd nu reeds opduiken in de sociale media: de bloempotten vliegen daar in het rond dat het een aard heeft.
Wie zich in zo’n discussie waagt, wordt gegarandeerd diep gekwetst, tenzij hij de anderen voor is en zelf ongeremd begint te kwetsen.
Want dat is de enige manier om niet gekwetst te worden: zelf zoveel mogelijk kwetsen.
Het is de moderne manier om onkwetsbaar te worden.
Het is de manier van Charlie Hebdo en het is ook de manier van de moslims.
Het enige verschil is dat moslims fysiek kwetsen in plaats van met woorden en beelden, want dat is de enige manier waarop ze ons nog kunnen raken.
Voor de rest zijn we immers immuun.
Het valt dan ook gemakkelijk te voorspellen dat het moslimgeweld zal blijven toenemen zolang we onze immuniteit niet opgeven, zolang we ongeremd blijven bekritiseren, veroordelen, beschuldigen en op andere manieren kwetsen.
Het moslimgeweld is namelijk niets anders dan een spiegel van ons eigen geestelijke geweld, het geweld dat we – zonder het zelfs maar te beseffen – dagelijks plegen, en dat door politici, journalisten en andere intellectuelen voortdurend wordt aangewakkerd.

Dat geestelijke, intellectuele geweld dat uitgaat van ons hoofd – letterlijk én figuurlijk – vormt de grootste bedreiging voor de vrije samenleving.
Als we er niet in slagen het te beteugelen zal het een eind maken aan die samenleving.
En dat ‘beteugelen’ kan alleen uit vrije wil, en dus uit inzicht, gebeuren.
Natuurlijk mogen de mensen van Charlie Hebdo verder hun spotprenten blijven maken.
Natuurlijk mag iedereen nu de profeet in zijn hemd zetten en de islam schofferen.
Daar gaat het niet om.
Waar het om gaat, is: zijn we bereid daarvoor de prijs te betalen?
Zijn we bereid de vrije samenleving daaraan op te offeren?
Want dat is de keuze waarvoor we staan: ofwel offeren we de vrije samenleving op, ofwel offeren we ons gepantserde, intellectuele, kwetsende ego op, een ego dat er eigenlijk net zo uitziet als de moslimterroristen en de ‘bottinekes’ die we in Parijs aan het werk hebben gezien.
Want de aanslag op Charlie Hebdo was zowel een spiegel voor het Westerse ahrimanische ego als voor het luciferische moslim-ego. En in die spiegel hebben we kunnen zien dat het verschil tussen beide verwaarloosbaar is geworden.
Samen vormen ze één gigantisch ego dat het christelijke Europa in de pan wil hakken.
En aan dat ego hebben we allemaal deel, zonder uitzondering.

De vraag is nu: hoe doen we dat, ons ego opofferen?
Hoe redden we de vrije samenleving?
Laten we nog eens kijken naar Charlie Hebdo.
Welke prijs hadden deze mensen kunnen betalen voor het recht op vrije meningsuiting dat ze nadrukkelijk opeisten?
Ophouden met cartoons tekenen en satirische stukken schrijven was geen optie.
Maar wat ze wél hadden kunnen doen, is proberen betere cartoons en betere satire te maken.
Het is namelijk gemakkelijk om mensen aan het lachen te brengen met grove, spottende en kwetsende tekeningen of teksten.
Het is echter heel moeilijk om hetzelfde te doen zonder grof, spottend en kwetsend te zijn.
Het eerste is een techniek, het tweede is een kunst.
Iemand als Kamagurka is daar een mooi voorbeeld van.
Hij heeft naam gemaakt met grove, cynische en kwetsende cartoons.
Maar hij is op zijn best als hij juist NIET grof, cynisch en kwetsend is.
Dan toont hij zich, samen met Zak, de beste cartoonist die we hebben.
Hetzelfde geldt voor iemand als Herman Brusselmans.
Ook hij heeft naam gemaakt door een vuile bek op te zetten.
Maar onder dat ahrimanische pantser schuilt een fijngevoelige, poëtische ziel die prachtige stukken kan schrijven. Hij doet het echter al te zelden, want hij kan die kwetsbaarheid niet aan. Hij is eigenlijk doodsbang voor datgene waar hij zo sterk in is: schofferen.

Het zou zonde zijn als Kamagurka en Brusselmans belet zouden worden te doen wat ze doen.
Maar het is net zo goed zonde dat ze zich niet méér inspannen om wat ze doen beter te doen.
Ze laten zich, zoals zovelen, in slaap wiegen door hun succes.
Ze houden op kunstenaar te zijn en worden technici die aan de lopende band kwetsende tekeningen en teksten produceren.
Het zijn deze ‘technici’ die luidkeels hun recht op vrije meningsuiting opeisen.
Maar het zijn de kunstenaars die voor dat recht betalen.
Want kunst wordt niet door een ego gemaakt.
Het wordt gemaakt door mensen die in staat zijn hun ego op te offeren.
En dat is uiteindelijk het enige wat onze vrije samenleving kan redden.
Het heeft dus geen zin dat Charlie Hebdo op dezelfde manier verder doet.
Dan staan er binnenkort weer een paar gemaskerde bezoekers voor de deur.
Wie na twee keer zijn les nog niet geleerd heeft, moet er een derde keer aan geloven.
Je hoeft geen moslimterrorist te zijn om dat te begrijpen.

Ik kan dus alleen maar hopen dat de cartoonisten dezer wereld niet aan zelfcensuur gaan doen uit angst voor represailles, maar dat ze uit liefde voor de vrije mens de kunst leren om te zeggen wat gezegd moet worden zonder nodeloos te kwetsen.
Een mooi voorbeeld vond ik bij Hans Teeuwen die in zijn nieuwe show een liedje zingt: islaam, islaam, jou treft geen blaam.
Teeuwen is een notoire vuile bek, maar dit doet hij prachtig.
Het is dansen op een slappe koord, maar gaat het daar in de kunst niet altijd om: het zoeken van dat zo kwetsbare midden?

Advertenties