Lelijke koppen

door lievendebrouwere

Enkele honderden mensen hebben vandaag in Gent deelgenomen aan een stille optocht voor vrede en respect naar aanleiding van de aanslag op de redactie van het Franse magazine Charlie Hebdo. Onder meer burgemeester Termont, bisschop Van Looy, zanger/muzikant Mong Rosseel en leden van de Turkse moskeeverenigingen riepen op tot meer respect en verdraagzaamheid.
Zo stond het vandaag in de (online) krant.
Termont placeerde ook een woordje.
Je bent (bijna) de beste burgemeester ter wereld of je bent het niet.

‘Ik zou hier liever niet zijn samen gekomen, sprak hij de menigte toe, en toch is dit een schoon moment. Dit is een krachtig signaal. We moeten de rangen sluiten. Broederschap is nodig om de vrijheid te ervaren. Wij zijn één en ondeelbaar. Wij willen geen samenleving waarin ‘wij’ worden opgezet tegen ‘zij’. Er zijn geen allochtonen in Gent, enkel Gentenaars! Vrijheid is ons hoogste goed!’

Aldus Daniël die de aanwezigen opriep om de hand van hun buur vast te nemen, en vervolgens Nelson Mandela citeerde: ‘Niemand wordt geboren om te haten. Als een mens kan leren om te haten, dan kan hij ook leren liefhebben.’

Ik moet eerlijk toegeven: ik hoef die Termont niet.
Hij heeft de kop van een maffia-baas en als zo iemand over respect begint, boer let dan op uw ganzen!
Nu hoor ik u zeggen: die mens kan er toch ook niks aan doen dat hij eruitziet als een boef!
Maar Abraham Lincoln dacht daar anders over.
Na zijn veertigste was iedereen volgens hem verantwoordelijk voor zijn eigen gezicht.
Daar valt veel voor te zeggen, vind ik.
Zeker als ik naar Termont kijk.
En luister.
Want ik beoordeel hem heus niet alleen op z’n boevenkop.
Ik herinner me nog goed dat hij Bart De Wever afschilderde als een soort Hitler.
Hij was trouwens niet de enige.
Wel, als ik zo iemand dan hoor spreken over respect en liefde en broederschap, denk ik bij mezelf: Vriend, ga eerst eens naar huis en geef een hand aan Zwarte Piet voor je hier Sinterklaas komt spelen!

Ik ben geen mens die je gauw zult zien meestappen in een optocht.
Dit keer had ik het echter best willen doen, want hoeveel aanslagen moeten die moslims nog plegen voor we hier eindelijk wakker schieten!
Maar ik zou alleen willen opstappen in een optocht zonder woorden, zonder slogans en vooral: zonder politici en andere dikke nekken die ostentatief vooraan lopen.
Want het is altijd hetzelfde liedje: als zo’n massa op straat komt dan gebeurt dat (tenminste als de vakbonden er zich niet mee moeien) vanuit het hart, maar het hoofd is er telkens als de kippen bij om die gevoelsbeweging te kapen en te misbruiken.
Ik wacht dus op een betoging waar lelijke koppen als Termont niet alleen hun mond houden, maar ook achteraan lopen.
Want dat is waar ze thuishoren.
Het hoofd moet het hart dienen, en niet omgekeerd.
Capito, Daniele?

Advertenties