Heeft terrorisme niks te maken met de islam?

door lievendebrouwere

In hartje Parijs worden 12 mensen op klaarlichte dag geëxecuteerd door 2 moslimterroristen, en de Franse president haast zich om te zeggen dat terrorisme niets te maken heeft met de islam.
Hoeveel keer zouden we dat intussen al niet gehoord hebben?
Er gaat geen week voorbij of we krijgen in de media beelden te zien van het meest brutale terrorisme: mensen worden opgeblazen, onthoofd, gekruisigd, gemarteld, verkracht, opgehangen, noem maar op.
En dat gebeurt allemaal door moslims die ‘Allahu Akbar‘ schreeuwen.
Maar, roepen politici, journalisten, intellectuelen en moslims in koor: dat heeft allemaal niks te maken met de islam!

We begrijpen wel waarom dat gezegd wordt.
Het is slechts een kleine minderheid van moslims die zich schuldig maakt aan terreur, en door naar de islam te wijzen, maak je alle moslims verdacht.
Maar de grote meerderheid van de moslims is helemaal niet gewelddadig, evenmin als de grote meerderheid van de christenen, de joden, de boeddhisten, de hindoeïsten, enzovoort.
Je kan mensen die tot een bepaald geloof behoren niet verantwoordelijk stellen voor de misdaden die (door enkelingen) in naam van dat geloof worden gepleegd.
Het heeft dan ook geen zin om van moslims te vragen dat ze zich distantiëren van deze misdaden.
Dat zou trouwens wel eens averechts kunnen uitdraaien.
Als moslimjongeren, die het in het Westen sowieso al moeilijk hebben, ook nog eens in verband worden gebracht met terrorisme, zouden ze best wel eens kunnen gaan denken: als ze ons toch als terroristen beschouwen, kunnen we net zo goed terroristen worden!

Bovendien zijn er niet alleen moslimterroristen.
Er zijn ook christelijke terroristen, er zijn communistische terroristen, er zijn extreem-rechtse terroristen, er zijn ETA-terroristen, er zijn IRA-terroristen, er zijn kortom alle soorten terroristen.
Het gaat dus niet op om telkens weer naar de islam te wijzen als het over terreur gaat, alsof die twee synoniemen zijn.
We zouden nog verder kunnen gaan, en ons afvragen in hoeverre het Westen niet verantwoordelijk is voor de afschuwelijke situatie in het Midden-Oosten.
Door bijvoorbeeld Irak terug te bombarderen naar de middeleeuwen heeft Amerika er een broedplaats voor terroristen van gemaakt, en dan zwijgen we nog van de andere landen die het grondig gedestabiliseerd heeft, allemaal om de macht (en de olie) in die regio te behouden.

Nee, het is echt niet moeilijk om te begrijpen waarom gezegd wordt dat de islam niets met terrorisme te maken heeft.
De mensen die ons daar telkens weer op wijzen, doen dat wellicht met de beste bedoelingen.
Ze willen voorkomen dat hele bevolkingsgroepen gestigmatiseerd worden, dat gewone moslims het leven lastig wordt gemaakt, dat jongeren radicaliseren.

Maar.

Goede bedoelingen zijn één zaak, de waarheid is een andere.

De waarheid kunnen we nagaan, goede bedoelingen niet.
Kunnen we zeggen dat Hitler slechte bedoelingen had?
Kunnen we zeggen dat de uitvinders van de atoombom slechte bedoelingen hadden?
Er is in de wereld onvoorstelbaar veel kwaad aangericht met de beste bedoelingen.
Als we alleen naar die bedoelingen kijken, weten we eigenlijk niks.
Hoe kunnen we bijvoorbeeld weten waarom mensen zeggen dat de islam niks met terrorisme te maken heeft?
Misschien doen ze dat met de beste bedoelingen.
Misschien ook niet.
Misschien hebben ze een verborgen agenda.
Misschien willen ze de terroristen wel een hand boven het hoofd houden zodat ze er zelf kunnen van profiteren.
De Franse president heeft van de aanslagen alvast geprofiteerd om een beetje Louis XIV uit te hangen.
Nee, wanneer mensen zeggen dat de islam niks te maken heeft met terrorisme dan heeft geen zin om te kijken naar hun bedoelingen.
De enige vraag die telt is: klopt het wat ze zeggen?
Is het waar dat de islam niks te maken heeft met terrorisme?

Ik hou meer van de Profeet dan van mijn hele familie, zei een eenvoudige taxi-chauffeur onlangs in de krant. Hij vond het verschrikkelijk dat er mensen vermoord waren, maar hij vond het ook verschrikkelijk dat ze de Profeet afgebeeld hadden, en dan nog zo oneerbiedig.
Voor moslims is Mohamed de ideale mens, wiens voorbeeld ze proberen na te volgen, net zoals christenen dat doen met Jezus.
Maar juist die vergelijking maakt duidelijk waarom de islam wel degelijk met terrorisme te maken heeft.
Mohamed was namelijk een terrorist avant la lettre.
Hij was een gewelddadig man die ook anderen aanzette tot geweld.
Alles in naam van Allah.
Dat staat allemaal te lezen in de heilige geschriften van de islam, de geschriften die volgens moslims de enige echte waarheid bevatten.
Het is dan ook tamelijk verbijsterend om te lezen dat men islam-studie wil propageren ter voorkoming van de radicalisering van jongeren.
Zouden er werkelijk veel islam-leraars zijn die hun leerlingen voorhouden dat ze vooral NIET mogen worden zoals de Profeet?
En zo ja, hoeveel effect zou dat hebben op gefrustreerde jongeren die in de heilige teksten opeens ontdekken dat de terroristen niets anders doen dan de Profeet navolgen en dus voorbeeldige moslims zijn?

Daarin ligt dan ook het grote verschil met het christendom.
Als christelijke jongeren in hun heilige teksten ontdekken hoe Jezus was, dan begrijpen ze meteen dat er geen groter verschil bestaat dan tussen een terrorist en Jezus.
Jezus zei: hebt uw vijanden lief.
Mohamed zei: hak ze hun hoofd af.
En beiden voegden de daad bij het woord.
Hun voorbeeld werd heel goed begrepen door hun volgelingen.
De Mohamedanen verspreidden de islam met het zwaard.
De christenen verspreidden hun geloof op volkomen geweldloze wijze.
Het was een verschil van dag en nacht.
Er valt dan ook veel voor te zeggen dat de islam een soort anti-christendom is.

Als terroristen ‘Alahu Akbar’ roepen en een ongelovige het hoofd afsnijden, dan gedragen ze zich als voorbeeldige moslims.
Ze doen precies wat de Profeet hen voorhield en voordeed.
Hoe men het ook draait of keert, een NIET-gewelddadige moslim is iemand die NIET doet wat de Profeet hem opdraagt en die NIET zijn voorbeeld navolgt.
De gewone moslim, die geen vlieg kwaad doet en iedereen met rust laat, is eigenlijk een lauwe moslim, om niet te zeggen een slechte moslim, want hij beperkt zich tot het volgen van een aantal regels en voorschriften terwijl hij de levende kern – het voorbeeld van de Profeet – naast zich neerlegt.
Dat laatste doen christenen ook wanneer ze in het Midden-Oosten hun bommen gaan gooien om het Kwaad te vernietigen: ze schuiven het voorbeeld van Christus aan de kant en vervangen hem door Jahweh, de God van het Oude Testament, want die keurde net als Mohamed geweld wél goed.

De gemiddelde christen verschilt in de praktijk niet veel van de gemiddelde moslim.
Allebei schuiven de kern van hun geloof aan de kant: de moslim is lang niet zo gewelddadig als Mohamed, de christen lang niet zo liefdevol als Christus.
Kijken we echter naar de overtuigde gelovigen die hun religieuze voorbeeld werkelijk navolgen, dan kan er geen groter verschil zijn dan tussen de moslim en de christen.
Die moslim is dan immers een terrorist.
En de christen is … zijn slachtoffer.
Is dat trouwens niet altijd zo geweest?
Heeft het christelijke Europa zich niet altijd moeten verweren tegen de agressie van de islam?
Twee keer hebben de moslims geprobeerd Europa onder de voet te lopen.
Het omgekeerde is nooit gebeurd.
Men haalt er graag de kruistochten bij om het tegendeel te beweren, maar vergeet er dan altijd bij te zeggen dat die kruistochten een soort uitbarsting waren van opgekropte woede over bijna 100 jaar van moslimagressie.
Ook vandaag nog worden (de zeldzame) christelijke represailles veel meer in de verf gezet dan de oorspronkelijke moslimagressie.
Niemand spreekt over de talloze christenen die momenteel ongenadig vervolgd worden in de moslimlanden.
Zelfs de (huidige) paus rept daar met geen woord over.
Zijn voorganger was een stuk moediger.
Die stelde (in Regensburg) de vraag wat de islam ons al gebracht heeft buiten moord en doodslag.
Het kostte hem waarschijnlijk zijn paustroon.

Wie beweert dat de islam niks te maken heeft met terrorisme spreekt over een islam zonder Profeet.
Want zolang Mohamed centraal staat in de islam en door moslims gezien wordt als hun grote voorbeeld kan de islam nooit geweldloos zijn.
Bestaat dat echter, een islam zonder Profeet?
Bestaan er werkelijk moslims die de Profeet afwijzen?
Is dat überhaupt denkbaar?
Is het – zeker in de gegeven omstandigheden – geen groteske leugen om te beweren dat de islam niets met terrorisme te maken heeft en dat terroristen geen (echte) moslims kunnen zijn?

Waarom zeggen mensen dat dan?
Doen ze dat werkelijk omdat ze geloven dat het de waarheid is?
Dat is een tamelijk verontrustende gedachte, want de meerderheid van onze intellectuelen houdt ondanks het alsmaar toenemende moslimgeweld niet op te beweren dat terrorisme niks met de islam te maken heeft. Als ze dat werkelijk geloven, dan zitten we opgescheept met een intelligentsia die allesbehalve intelligent is.
Nee, een stuk waarschijnlijker is dat ze het uit angst doen, angst dat de modale moslim ofwel bloot zou komen te staan aan represailles ofwel zelf zou radicaliseren.
Die angst is niet geheel onterecht want de Europeanen staan nu al tientallen jaren bloot, enerzijds aan de pesterijen van moslimjongeren anderzijds aan de politiek correcte propaganda die hen ervan beschuldigt die pesterijen zelf uit te lokken.
De moslims van hun kant staan door hun liefde voor de Profeet bloot aan de invloed van fundamentalisten die hen erop wijzen dat ze geen echte moslims zijn als ze die liefde niet ook in de praktijk brengen.

Uit die angst spreekt een groot wantrouwen, niet alleen jegens de moslimbevolking maar ook – en vooral – jegens de eigen bevolking.
Ofschoon die bevolking al tientallen jaren verbazingwekkend rustig blijft onder het arrogante en agressieve gedrag van moslims (én eigen intellectuelen), en ook na de aanslag in Parijs weer eens getoond heeft hoe verdraagzaam en vergevingsgezind ze is, blijven moslims en intellectuelen verwoed inhakken op die bevolking en haar beschuldigen van racisme, islamofobie, onverdraagzaamheid, haat, en alles wat de duivel maar in de aanbieding heeft.
Wat is het toch dat al dat wantrouwen en al die angst veroorzaakt?
Wat leeft er in de Europese bevolking dat de Europese leiders en intellectuelen meer angst aanjaagt dan al het moslimgeweld?
Wat was er zo angstaanjagend voor hen in die miljoenen mensen die in Parijs vreedzaam opstapten met hun papiertje ‘Je suis Charlie‘ in de hand?
Hoe kan een onschuldig kind – miljoenen keren vermenigvuldigd – machtige, intelligente, volwassen mensen zo de stuipen op het lijf jagen dat ze liever kiezen voor een brutale, gewelddadige misdadiger?
Dat is de vraag die schuilgaat achter de onzinnige bewering dat het terrorisme niks met de islam te maken heeft.

Advertenties