Selattin Kocak

door lievendebrouwere

In een interview in De Zondag maakt Selahattin Koçak, auteur en oud-politicus, een analyse van wat er fout loopt in onze westerse samenleving.
‘Om te beginnen voelen wij, moslims, ons nog altijd niet gelijkwaardig behandeld’, zegt hij.
‘Dat kan leiden tot radicalisme.’
Koçak schreef twee bestsellers over migratie en de islam.
Hij weet dus waarover hij het heeft, wanneer hij zegt dat er nog veel schort bij de integratie van moslims.
‘We hebben niet het gevoel dat we aanvaard worden’, zegt hij daarover in De Zondag.
‘Partijen als Vlaams Belang maken ons telkens weer duidelijk dat we hier niet thuishoren. We voelen ons als een kreeft in een viswinkel: niet veilig, want ooit wordt die gepakt.’

Daarnaast vindt Koçak dat de multiculturele samenleving niet goed geleid wordt.
Zo moet het onderwijs volgens hem betere duiding geven over migratie.

Maar, zo zegt Koçak, moslims moeten ook de hand in eigen boezem durven steken.
‘Een moslim die verzoening predikt, wordt door anderen afgemaakt.
Ik word als een verrader gezien als ik niet-gelovigen als gewone medemensen beschouw.
Neem Sharia4Belgium. In een poging jonge mensen die worstelen met hun identiteit te verleiden, zeggen ze krak hetzelfde als Vlaams Belang.
De politiek, het middenveld, maar ook de media, moeten de moslims die in het midden staan, beter ondersteunen.’

Tot zover het bericht in de krant.

‘Wel, zou paus Franciscus zeggen, geef die gast een klap voor zijn kop.’
Want zo doen ze dat blijkbaar in Argentinië.
Soms – nogal vaak eigenlijk – zou ik willen dat Vlamingen wat meer hadden van Argentijnen.
Die Kocak verdient een goede, ouderwetse aframmeling.

Stel, zijn moeder sterft, de hele familie Kocak is in rouw, en ik kom doodleuk zeggen dat ik me nog altijd geaffronteerd voel door moslimvrouwen die hoofddoeken dragen.
Wat zou Selattin dáárvan vinden?
Hij zou het waarschijnlijk kwetsend, grof en ongemanierd vinden.
Hij zou me beschouwen als een boerenpummel zonder enige beschaving.
En hij zou overschot van gelijk hebben, want als je ook maar een greintje inlevingsvermogen in je lijf (of waar dan ook hebt) dan doe je zoiets niet.
En toch is het precies wat Kocak doet.
Moslims hebben op een brutale manier 12 kunstenaars vermoord in hartje Parijs.
Heel Europa is in shock.
Ieder weldenkend mens is vervuld van afschuw.
En wat komt Kocak zeggen?
Wij voelen diep met u mee?
Wij delen uw afschuw voor dit geweld?
Wij distantiëren ons als moslim nadrukkelijk van deze wandaad?
Wij vinden de cartoons van Charlie Hebdo niet leuk maar wij verdedigen hun recht op vrije meningsuiting?
Nee, dat zegt Kocak allemaal niet.
Er komt geen woord van medeleven of begrip over zijn lippen.
In plaats daarvan zegt hij:
‘Wij moslims voelen ons nog altijd niet gelijkwaardig behandeld.’
‘Wij moslims voelen ons als kreeften in een viswinkel.’
‘Wij moslims voelen ons niet aanvaard.’
‘Wij moslims voelen ons niet veilig.’

Maar hij heeft het niet alleen over de moslims.
Hij heeft het ook over ons:
‘Jullie leiden de multiculturele samenleving niet goed.’
‘Jullie onderwijs moet beter.’
‘Jullie moeten de moslims beter ondersteunen.’

Moslims hebben net 12 Fransen vermoord en wat doet Kocak?
Hij zegt dat moslims slachtoffers zijn.
Hij vertelt ons wat we allemaal verkeerd doen.

Nu zou je kunnen zeggen: ach, in iedere mand zit wel een rotte appel!
Tenslotte hebben wij ook onze punkers, neo-nazi’s, en skinheads: figuren die je niet op een begrafenis wilt zien opduiken.
Maar Selattin Kocak is geen rotte appel, hij is precies het tegenovergestelde.
Hij is een schrijver van twee bestsellers.
Hij is een oud-politicus.
Hij is een Bekende Vlaming.
Hij is met andere woorden een model-moslim, een uitzondering op de regel.
Die regel ziet er heel anders uit.
Daar heeft hij het trouwens ook over.
‘Moslims die verzoening prediken, worden afgemaakt.’
‘Moslims die niet-moslims als medemensen zien, worden als verraders behandeld.’
Moslims zoals Kocak worden met andere woorden niet als moslims beschouwd.

Een mens begint na te denken als hij zoiets leest.
Als Kocak al een ongemanierde, van alle empathie gespeende narcist is, hoe moet het dan niet met de doorsnee moslim gesteld zijn?

Op één punt heeft hij alleszins gelijk: moslims worden nog altijd niet gelijkwaardig behandeld.
Ze worden behandeld als meesters, als Ubermenschen.
Ze komen ons land binnenvallen, ze vermoorden mensen die tekeningen maken, ze hebben geen goed woord over voor ons of onze cultuur, en wat doen wij?
We verontschuldigen ze. Ach, terrorisme heeft niets met de islam te maken!
We verontschuldigen ons. Ja, we zijn racisten!
We proberen hen zo weinig mogelijk te ergeren.
We geven hen alles wat ze eisen.
We gedragen ons kortom als slaven.

En dat leidt tot radicalisme.
Daarin heeft Kocak ook gelijk, vrees ik.

Advertenties