De remedie tegen het terrorisme

door lievendebrouwere

Mijn zuster geeft les in het Bijzonder Onderwijs en heeft daar nogal wat moslimleerlingen.
Toen ze een van die leerlingen tijdens een grote vakantie tegenkwam, zei ze: dag Mohamed, hoe gaat het met je?
Mohamed antwoordde: ik heb niks gedaan juf, ik heb niks gedaan!
Nu zou men kunnen denken dat mijn zuster de schrik is van de moslimleerlingen op haar school, maar wie in het onderwijs staat weet wel beter: de situatie is veelal omgekeerd.
De anekdote is dan ook tekenend voor de mentaliteit van de moslims.
Ze hoeven er niet over na te denken, ze hebben nooit iets gedaan.
Wat er ook gebeurt, het is de schuld van de anderen.
Als doden konden spreken, zouden de moordenaars van Charlie Hebdo ongetwijfeld zeggen: het was de schuld van de cartoonisten! Hadden ze de Profeet maar niet moeten beledigen!
Zij worden daarin trouwens bijgetreden door de politiek correcte Westerse intelligentsia.
Ook vandaag weer in de krant: we moeten ophouden te spreken over moslimterrorisme want moslims zijn in de eerste plaats slachtoffers.

Dit omkeren van de rol van dader en slachtoffer begint groteske afmetingen aan te nemen.
Hoe gewelddadiger de moslims zich gedragen, des te meer worden ze als slachtoffers afgeschilderd.
En hoe verdraagzamer de Europeanen zich tonen, des te meer worden ze als daders bestempeld.
Moslims hebben nooit iets gedaan.
Europeanen zijn de schuld van alles.
Was dat ook niet wat de nazi’s zeiden over de joden?
Wat ze de joden ook aandeden, het was hun eigen schuld.
Hoe onmenselijker ze de joden behandelden, des te meer gingen ze hen haten, want het waren de joden die hen verplichtten zulke afschuwelijke dingen te doen.

Het is dezelfde redenering die ook IS volgt.
In haar propaganda maant ze de moslims overal ter wereld aan om de islam (het goede) te verdedigen tegen het Westen (het kwaad).
Het loutere bestaan van het ongelovige Westen wordt gezien als een aanval op het ware geloof, en die aanval moet worden afgeslagen.
Moslimterreur wordt dus voorgesteld als wettige zelfverdediging.
Moslims mogen toch hun godsdienst belijden?
Dus mogen ze ook hun godsdienst verdedigen als die wordt aangevallen.
Dus mogen ze het Westen aanvallen.

Paradoxaal genoeg is dat ook de redenering van het Westen zelf, in casu Amerika.
Het ziet de moslimlanden van het Midden-Oosten als ‘de As van het Kwaad’ en dat Kwaad wil het vernietigen omdat het een bedreiging vormt voor het Goede (dat uiteraard vertegenwoordigd wordt door Amerika).
Nu kan men natuurlijk zeggen dat de oorlog die Amerika in het Midden-Oosten voert geen religieuze maar een economische oorlog is.
Het gaat om de olie, en wellicht zelfs om de macht in de wereld.
Maar datzelfde kan natuurlijk ook gezegd worden van de moslimterroristen.
Is het hen werkelijk te doen om het verdedigen van hun religie?
Dat lijkt weinig waarschijnlijk want het grootste deel van de moslimterreur speelt zich af in het Midden-Oosten en men kan moeilijk zeggen dat de islam daar bedreigd wordt.
Nee, het ligt dichter bij de waarheid te zeggen dat het hier gaat om twee machtshaarden – een Oosterse en een Westerse – die om wereldsuprematie vechten en daarvoor de religie gebruiken.

En tussen die twee machtshaarden ligt Europa geklemd.
Tot nog toe speelde de strijd om de wereldmacht zich over haar hoofd af maar nu lijkt hij zich ook naar het ‘midden’ te verplaatsen.
Dat is natuurlijk een materialistische voorstelling van zaken, alsof de strijd tussen Oost en West zich alleen afspeelt door middel van fysieke terreur gesteund door religieuze overtuigingen.
In Europa kennen we al sinds jaar en dag een ander soort terreur, een terreur die het midden houdt tussen de uitersten en een soort mengvorm is van beide.
Enerzijds is er de Amerikaanse ‘terreur’ die economisch en cultureel van aard is.
Anderzijds is er ‘moslimterreur’ die bestaat uit fysieke en mentale pesterijen.
Beide vormen van terreur zijn veel minder uitgesproken dan wat we in Amerika en het Midden-Oosten zien, maar ze zijn wel grootschaliger en ze hebben een ‘sluipend’ karakter.

Wat schiet er als gevolg van die ‘gemengde’ terreur nog over van de Europese geest?
Na de oorlog werd Europa verdeeld in een Amerikaans en een Russisch gedeelte.
Dwars door Europa liep het Ijzeren Gordijn, en in het hart van Europa liep de Berlijnse muur.
Wie Stefan Zweigs ‘De Wereld van Gisteren’ leest, beseft dat er van het oude Europa nagenoeg niets meer overblijft.
Het is één groot museum geworden dat iedere zomer overspoeld wordt door toeristen.
Op cultureel vlak is Europa volkomen geamerikaniseerd: zingen gebeurt als vanzelfsprekend in het Engels en eigenlijk wordt de hele hedendaagse kunstpraktijk gedicteerd door Amerika.
Op geestelijk vlak is Europa volkomen ‘veroosterd’: de politiek is als vanzelfsprekend links, het christendom is grotendeels vervangen door allerlei Oosterse religies, en het ‘correcte’ denken rolt de rode loper uit voor de islam.

Europa is het terrein waar Oost en West in elkaar doordringen.
Om het op z’n Charlies uit te drukken: het is de plek waar ‘the fuck of the century’ plaatsvindt.
Zelf speelt Europa de rol van machteloze toeschouwer.
Het heeft geen stem meer in het kapittel.
Eigenlijk is Europa het slachtoffer van die mondiale machtsstrijd.
Maar tegelijk voelt het zich schuldig aan die strijd, want is die niet uitgebroken in Europa?
Het is van dat schuldgevoel dat Amerika gebruik heeft gemaakt om hier baas te komen spelen, en het is datzelfde schuldgevoel dat de islam nu bespeelt om Europa te ‘veroveren’.
De techniek die daarbij gebruikt wordt – het omkeren van de rol van dader en slachtoffer – zou geen schijn van kans maken zonder dat diepgewortelde schuldgevoel van de Europeaan.
Het is werkelijk onwaarschijnlijk hoe Europa zich vandaag laat ringeloren door de moslims.
Hoe meer klappen het krijgt, des te dieper buigt het het hoofd en zegt: mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa.

We worden dus geconfronteerd met twee ‘ziekten van de ziel’: het ziekelijke schuldgevoel van de Europeaan en het ziekelijke gebrek aan schuldgevoel van de moslim.
Wat er ook gebeurt het is altijd de schuld van de Europeaan.
Wat er ook gebeurt het is nooit de schuld van de moslim.
Die twee houdingen zijn zo extreem dat ze elkaar raken.
Ze zijn onmiskenbaar met elkaar verbonden.
De moslim zou nooit wegkomen met zijn ziekelijke egocentrisme als de Europeaan het niet mogelijk maakte door zijn al even ziekelijke schuldgevoel.
Beide ziekelijkheden trekken elkaar aan, maken elkaar groter en creëren een vicieuze cirkel.
Voor de islam is dat de gedroomde kans om te ontsnappen aan de armoede en de machteloosheid: het hoeft alleen maar op het Europese schuldgevoel te blijven hameren.
Men zegt vaak dat de islam geen monoliet is en dat moslims een eindeloze verscheidenheid vormen, maar op één punt gedragen ze zich wel degelijk als één blok, en dat is wanneer ze de schuld geven aan de Europeanen.
Van de geleerdste intellectueel tot het kleinste kind in het Bijzonder Onderwijs, ze zeggen allemaal hetzelfde: we hebben niks gedaan, het waren de anderen.

Deze vicieuze cirkel, die Europa alsmaar zwakker en weerlozer maakt, zal maar doorbroken kunnen worden als men zich ervan bewust wordt.
En die bewustwording zal van de Europeanen moeten komen, want de moslims hebben alleen maar voordeel bij die vicieuze cirkel. Zij zullen hem nooit uit eigen beweging doen stoppen, dat kunnen alleen de Europeanen.
Daarin ligt dan ook hun grote opgave.
Daarin ligt de uitweg uit hun machteloosheid.
Zij moeten hun ziekelijke schuldgevoel onder ogen zien, anders zal er nooit een eind komen aan de beschuldigingen van zowel moslims als Westerse intellectuelen.
Integendeel, het zal alsmaar erger worden, tot Europa uiteindelijk aan het kruis wordt gespijkerd door de moderne joden (de moslims) en de moderne Romeinen (de Amerikanen).
De enige manier om daaraan te ontkomen, is door dat kruis vrijwillig op zich te nemen.
Want er is een groot verschil tussen schuld en schuldgevoel.
Mensen zwelgen in schuldgevoel om hun schuld niet onder ogen te hoeven zien.
Europa zit op zijn knieën ‘mea culpa’ te roepen omdat het niet durft kijken naar zijn reële schuld.
Als het dat wél deed, zou dat het begin van verlossing en wederopstanding zijn.
De paradox is dat Europa pas weer overeind zal kunnen komen als het ophoudt zich schuldig te voelen en als het begint na te denken over zijn schuld.

Dat is trouwens ook waar de moslims zitten op te wachten.
Want hun grote opgave bestaat erin hun woede en gewelddadigheid onder ogen te zien.
Dat is ook wat Abdelkader Benali schrijft in een zeer interessant stuk in de New York Times.
Hij vertelt wat hem als 13-jarige jongen overkwam toen er in de klas gesproken werd over de fatwa tegen Salman Rushdie.
Voor hij wist wat hij deed, stond hij in de klas te schreeuwen van woede, terwijl iedereen hem verbluft aanstaarde.
Voor het eerst in zijn leven voelde hij wat het betekende een moslim te zijn.
En hij wilde dat niet voelen, hij wilde normaal zijn, zoals iedereen.
Wat hem bevrijdde van zijn woede was de vrijheid om te twijfelen, om geen partij te moeten kiezen, om zich in te leven in mensen waarmee hij het niet eens was.
Hij besluit dan ook met te zeggen dat moslims hun woede alleen maar kunnen overwinnen als ze begrijpen waar de wortels ervan liggen.
En die wortels liggen in de strijd die ze moeten voeren om hun gelovige achtergrond te verzoenen met de seculiere maatschappij waarin ze (moeten) leven, een strijd die er niet gemakkelijker wordt op gemaakt doordat hij in Europa als gestreden wordt beschouwd.

En daarmee raakt Abdelkader Benali de kern van de zaak.

De oorzaak van de woede van de moslims ligt in de strijd die ze moeten voeren om hun geloof te verzoenen met het Europese ongeloof, een strijd waarbij ze zich in de steek gelaten voelen door Europa dat deze strijd als gestreden beschouwt.
Daarin ligt inderdaad de schuld van Europa, de schuld die het niet onder ogen durft te zien en waardoor het zich wentelt in schuldgevoel en zich gedraagt als een oude kwezel.
Europa maakt zich schuldig doordat het de (verzoenende) strijd niet voert tussen het Westerse materialisme en de Oosterse religiositeit.
Europa maakt zich schuldig doordat het die strijd als gestreden beschouwt.
Want in werkelijk begint hij pas.
Europa heeft zich losgemaakt van haar religieuze verleden.
Het kind van de vrijheid is geboren, het heeft het religieuze moederlichaam verlaten en zich bevrijd van haar beklemmende dogma’s.
Maar nu komt de volgende stap: het kind moet zich weer verbinden met de moeder.
Het vrije denken moet weer een relatie aangaan met de geest.

En daarin faalt Europa.

Dat is de strijd die het niet wil voeren, de strijd die het als beslecht beschouwt.
Het denkt: ik ben geboren, ik ben eindelijk vrij, verlost van mijn verstikkende ‘moeder’!
Maar dat is natuurlijk een illusie: alsof een pasgeboren kind op eigen kracht zou kunnen overleven.
De kinderlijk-naïeve overmoed van de Europese ‘borelingen’ – de wetenschappelijke materialisten – wordt gevoed door de religieuze reserves waarover ze nog beschikken en waarvan ze zich niet bewust zijn.
Van zodra die opgebruikt zijn, zal duidelijk worden hoe hulpeloos ze zijn.
Die hulpeloosheid wordt trouwens overal reeds zichtbaar: de moderne Europeaan raakt opgebrand.
Het grootste probleem van jonge mensen is vandaag de dreiging van een burn-out.
Het moderne leven wordt steeds ingewikkelder, steeds hectischer en ze trekken het niet meer omdat de bezieling van de geest ontbreekt.
En omdat Europa niet meer kan geloven in het bestaan van de geest, ‘bekeert’ het zich zonder het te beseffen tot de islam, waar die zo noodzakelijke bezieling nog wel aanwezig is.
Het is die onbewuste nood aan de geest die Europa op de knieën dwingt voor de islam.

En het is die knieval die de moslims zo woedend maakt.
Zij zijn niet naar hier gekomen om te leven tussen oude kwezels die de mond vol hebben over vrede en verdraagzaamheid.
Ze zijn naar hier gekomen in de (onbewuste) overtuiging dat ze hier bondgenoten zouden vinden in de strijd die ze moeten/willen voeren: de strijd om de verzoening tussen geest en materie, de strijd om de verzoening van de tegenpolen.
En dàt is een Europese strijd, een strijd van en om het ‘midden’.
De paradox is dus dat de moslims onze grootste medestanders zijn in die strijd.
Maar omdat we die geestelijke strijd niet voeren, keert hij om tot een materiële strijd en worden de moslims onze grootste tegenstanders.
Hun ‘martiale’ gedrag is in wezen niets anders dan een poging om Europa wakker te schudden.
En dat is dan ook de enige echte remedie tegen het terrorisme van zowel Oost als West: wakker worden, wakker worden voor de realiteit van de geest.

Advertenties