De wolf en zijn schaapsvacht

door lievendebrouwere

Van moslimterrorisme naar Hedendaagse kunst, de stap is minder groot dan men wel denkt.
De wereldberoemde Vlaamse schilder Luc Tuymans is veroordeeld voor plagiaat.
Hij had een krantenfoto nageschilderd en de fotografe lapte hem een proces aan zijn broek.
Belachelijk natuurlijk.
Stel, ik maak een foto, zet hem op internet en aan de andere kant van de wereld is er iemand die een schilderij maakt op basis van die foto.
Zal ik die kerel nu als een misdadiger voor de rechter slepen?
Of zal ik doen als Telemann die een bedankbriefje stuurde naar mensen die – zoals Bach bijvoorbeeld – zijn muziek ‘plagieerden’?
Het tweede natuurlijk.
Als een wereldberoemd kunstenaar een schilderij maakte naar MIJN foto, dan zou ik verguld zijn.
Dat ben ik ook als iemand een idee of een stuk tekst van me ‘pikt’.
Dank denk ik: hé, blijkbaar heb ik iets gezegd of geschreven dat aanslaat!
En daar gaat het toch om!
Je denkt of spreekt of schrijft niet om er geld mee te verdienen.

De hele copyright-ellende ontstaat maar doordat men kunst tot koopwaar maakt.
Dat is met name in de beeldende kunsten het geval.
Als een componist een stuk muziek verkoopt, dan kan hij het nog zoveel spelen als hij wil.
Als een schrijver zijn manuscript verkocht heeft, kan hij nog altijd zijn boek lezen.
Als een schilder daarentegen een schilderij verkoopt, ziet hij het in de meeste gevallen nooit meer terug, hij is het voorgoed kwijt.
Vandaag kan hij er zonder probleem een foto van nemen voor hij het verkoopt, dan heeft hij nog iets.
Maar Monet, wiens beroemde schilderijen we vandaag allemaal kennen, had aan het eind van zijn leven helemaal niets meer over van die schilderijen, tenzij een pijnlijke herinnering.
Want hij had ze – vaak aan dumpingprijzen – moeten verkopen om te kunnen overleven.
Dat is heel wat anders dan een schrijver of een componist, die zijn hele leven omringd blijft door zijn ‘kinderen’.

Er is maar één reden waarom de maakster van de door Luc Tuymans nageschilderde foto de schilder een proces heeft aangedaan: geld.
Was Tuymans een onbekend schildertje geweest, dan had ze zich de moeite wel bespaard.
Had ze hem toch een proces aangedaan – en hem daardoor tot de bedelstaf veroordeeld – dan zou dat zonder meer honds gedrag zijn geweest.
Het is dus buitengewoon kleinzielig van die fotografe om een collega (sic) een proces aan te doen.

Dit gezegd zijnde, is het van Tuymans al even kleinzielig om een krantenfoto na te schilderen zonder even contact op te nemen met de fotografe.
Tuymans is namelijk wereldberoemd.
Als hij een schilderij maakt van een foto, dan krijgt de hele zaak mondiale allures en is er ook veel geld mee gemoeid.
Tuymans verkoopt bovendien niet alleen het schilderij voor buitensporig veel geld, hij verdient ook nog eens pakken geld met de reproducties ervan, en hij kijkt streng toe op de copyright.
En toch is het hem te veel om even te bellen naar de fotografe en te vragen: is het OK dat ik je foto als basis gebruik voor een schilderij?
Hij hoeft dat niet eens zelf te doen, er zijn genoeg mensen die deze zakelijke dingen voor hem regelen.
Maar dat gebeurt dus niet, deze kleine geste kan er niet van af.
Belachelijk natuurlijk.

Ik kan dan ook heel goed begrijpen dat die fotografe naar de rechter is gestapt.
Als ik me niet vergis, heeft ze dat trouwens niet onmiddellijk gedaan.
Het is al zowat een half jaar geleden dat hele plagiaatkwestie in de krant kwam.
Tuymans heeft dus alle tijd gehad om de zaak in der minne te regelen en de fotografe bijvoorbeeld een al dan niet symbolische schadevergoeding te betalen.
Maar dat heeft hij niet gedaan.
Het is bekend dat Tuymans stijf staat van de arrogantie.
Als hij geïnterviewd wordt, gedraagt hij zich niet als een mens die blij is met de aandacht en bewondering die hij krijgt, maar als een halfgod die geïrriteerd is omdat hij zich moet verlagen tot het niveau van gewone stervelingen die toch niks begrijpen van zijn godenkunst.
Tja, dan kan het inderdaad gebeuren dat zo’n sterveling denkt: we zullen die halfgod eens van zijn sokkel trekken!

De hele zaak is dus belachelijk, kleinzielig, beschamend.
Maar tegelijk is ze tragisch, want ze illustreert weer eens hoe diep ‘het geestelijke’ weggezonken is in ‘het materiële’ en daar brokken maakt.
Waar het in onze tijd op aan komt is dat de geest weer opstaat uit zijn materiële graf en de hele materiële wereld optilt naar zijn eigen niveau.
Dat is de betekenis van het Keerpunt der Tijden waarover Rudolf Steiner spreekt.
Het materialisme is de dood van de geest en uit die dood moet de geest nu weer verrijzen.
Dat is een enorme, wereldomspannende ommekeer, een gigantisch Stirb und Werde.
De Hedendaagse kunst presenteert zichzelf als de wederopstanding van de oude, dode kunst, maar in werkelijkheid is ze het Golgotha van de kunst: het eertijds zo prachtige ‘lichaam’ van de kunst wordt nu aan het kruis gespijkerd en onherkenbaar verminkt.
De Hedendaagse kunst is een ‘omkering’ van het Keerpunt der Tijden.
Het is een weerzinwekkende marteling die voorgesteld wordt als een stralende verrijzenis.

Het gruwelijkste aspect van deze pervertering (letterlijk: omkering) is dat ze niet langer beperkt blijft tot de kunst.
Sinds 9/11 wordt ze nu ook zichtbaar in de gewone werkelijkheid.
De fictie van de kunst wordt in snel tempo werkelijkheid.
Het terrorisme dat nu in toenemende mate onze wereld op zijn kop zet, heeft zich in de kunst ongestoord kunnen ontwikkelen tot het aan het begin van de 21ste eeuw ‘geboren’ werd.
En nu herhaalt die geschiedenis zich.
Ook in de realiteit ontwikkelt het terrorisme zich ongestoord.
Het wordt alweer de hand boven het hoofd gehouden door de Westerse intellectuelen.

Veertien dagen geleden vermoordden moslimterroristen 12 kunstenaars in hartje Parijs.
En wat schrijft Walter Zinzen vandaag?
Hij beschuldigt de politie ervan moordenaars en terroristen te zijn.
Hij keert de zaken dus gewoon om: niet de aanvallers zijn terroristen, maar de verdedigers.
Precies hetzelfde dus wat in de kunstwereld al een halve eeuw aan de gang is: wie de klassieke Europese kunst verdedigt tegen de ‘terroristen’ die haar reduceren tot afval en uitwerpselen, wordt beschouwd als een cultuurbarbaar, een bedreiging voor kunst en cultuur, een terrorist zeg maar.
Het resultaat van deze perverse omkering is dat de gehele kunstwereld in handen is van de ‘terroristen’ en dat ieder verzet ertegen dood is.

Wat er in de wereld van de kunst (al zolang) gebeurt, is een toekomstbeeld, een beeld van hoe ook de werkelijkheid er binnenkort zal uitzien.
Want de kunst maakt zichtbaar wat er in de geest leeft.
En wat er in de geest leeft, komt onvermijdelijk tot uitdrukking in de materie.
Het is dus slechts een kwestie van tijd voor het terrorisme tot kunst zal zijn verheven en iedereen die ertegen protesteert beschouwd zal worden als een … terrorist.
Iemand als Walter Zinzen toont ons reeds waar het heen gaat: wie zich verdedigt tegen het moslimterrorisme wordt als een terrorist beschouwt.
Veertien dagen zijn er verlopen sinds de aanslagen in Parijs, en de politiek-correcte intelligentsia heeft haar pijlen alweer gericht tegen degenen die protesteren tegen de moslimterreur.
Wordt er geprotesteerd tegen deze omkering?
Nauwelijks.
Er is nauwelijks iemand die het openlijk durft op te nemen tegen Walter Zinzen, een van de grote politiek-correcte coryfeeën.
Het zal dan ook niet lang meer duren of de werkelijkheid heeft de kunst ingehaald: ieder verzet tegen de islamisering van Europa zal als ‘barbarij’ worden gebrandmerkt.
Terreur zal als vanzelfsprekend worden beschouwd.
Het zal zelfs niet meer als terreur worden ervaren.

Homo homini lupus: dat zal de mentaliteit worden van de toekomstige mens.
Het is reeds de mentaliteit van de hedendaagse kunstenaar.
En die mentaliteit splijt de samenleving in twee.
Aan de ene kant heb je halfgoden zoals Luc Tuymans: arrogante, steenrijke figuren die door hun soortgenoten de hemel worden in geprezen, maar zich in hun kruis getast voelen als er iemand hen niet bewondert.
Aan de andere kant heb je dan de kleine garnalen, zoals de fotografe, die zich eveneens in hun kruis getast voelen omdat ze zo neerbuigend behandeld worden.
Het resultaat: onderlinge wedijver, wantrouwen en kleinzieligheid alom.
Kunstenaars zijn mensen die – door hun nauwere contact met de geest – het voorbeeld zouden moeten geven, en dat doen ze ook.
Ze tonen ons welke geest de kunstwereld veroverd heeft en nu begonnen is aan de verovering van de hele wereld: het is een wolf gehuld in een schaapsvacht.

En die geest is méér werkzaam in een figuur als Walter Zinzen dan in een kunstenaar als Luc Tuymans.
Want Tuymans is als kunstenaar te kinderlijk van aard dan dat hij die ‘wolfsgeest’ zou kunnen verbergen. De arrogantie en de gemelijkheid staan op zijn gezicht te lezen, ze spreken uit zijn gedrag, ze spreken ook uit zijn schilderijen.
Walter Zinzen daarentegen is een volstrekt aaibare mens: vriendelijk, welwillend, beschaafd.
Niemand zou op het idee komen enig kwaad in de man te zien.
Ja het zou van kwaadaardigheid getuigen om uitgerekend in deze beminnelijke, onschuldige intellectueel een ‘roofdier’ aan het werk te zien.
En toch.
Het zijn juist mensen als Walter Zinzen – het prototype van de politiek-correcte intellectueel – die overal het zaad van de onenigheid en het wantrouwen zaaien.
En zij kunnen dat ongestoord doen omdat ze er zo menselijk, zo sympathiek, zo goedaardig uitzien.
Denk maar aan Jan Hoet, nog zo’n onweerstaanbaar sympathieke mens waar niemand enig kwaad zou durven in zien.
Of denk aan al die onschuldig uitziende, breed glimlachende jonge Syriëstrijders.
De wolf bedient zich van schaapsvachten om zijn doel te bereiken.
En dàt is wat hem zo gevaarlijk maakt.

Advertenties