Rood of dood!

door lievendebrouwere

Vandaag stond de voetbaltopper Standard-Anderlecht op het programma.
Beide ploegen zijn aartsrivalen zoals dat heet.
Die rivaliteit kreeg vandaag nog een extra cachet omdat Steven De Four, jarenlang speler bij Standard, nu bij Anderlecht speelt.
Dat pikken de ‘vurige’ supporters van Standard natuurlijk niet.
Steven De Four is overgelopen naar de vijand!
Hij is met andere woorden een verrader, en verraders verdienen de dood!
Dat werd hem vanmiddag duidelijk gemaakt middels een gigantisch spandoek – het besloeg bijna een hele tribune – waarop een Standard-supporter, vermomd als een soortement IS-strijder, prijkte met het afgehakte hoofd van De Four in de hand.
Red or dead‘ stond er in onberispelijk Frans naast.

Ik moest heel erg lachen toen ik daarnet de foto in de krant zag staan.
Die supporters toch!
Steven De Four kon er zelf ook om lachen.
’t Zou er nog moeten aan mankeren!
Hij verdient genoeg geld om de Standard-supporters hun pleziertje te gunnen.
En méér dan dat is het ook niet: voetbal is amusement.
De ‘woedende’ Standard-supporters hebben Steven De Four met geen haar gekrenkt.
Ze hebben hun ‘diepe verachting’ alleen met woord en beeld geventileerd.
Het resultaat?
Een opwindende match vol emoties.
Steven De Four werd zelfs van het veld gestuurd met een rode kaart en Anderlecht werd met 2-0 naar huis gespeeld.
Lang geleden dat de Standard-supporters nog eens zo hun hartje hebben kunnen ophalen!
Ik gun het hen van ganser harte.
Ik denk dat Steven De Four later aan zijn kleinkinderen met veel plezier zal vertellen over die keer dat hij naar Standard terugkeerde en dat de supporters speciaal voor hem een enorm spandoek hadden gemaakt …
Ja, dat zijn leuke dingen voor de mens.
Ik denk dat duizenden Standard-supporters nog een hele week op wolken zullen leven.
En dat is toch de bedoeling van het voetbalspel! Even de sores van de week kunnen vergeten, even in een imaginaire wereld kunnen vertoeven waar de duivels kunnen worden losgelaten zonder dat er iemand last van heeft.
Een buitengewoon geslaagde namiddag dus.

Maar dat is zonder de politiek correcte waard gerekend.
Want de keurige heren met het onbevlekte blazoen zijn verontwaardigd:
Dit is ontoelaatbaar!
Wansmakelijk en onaanvaardbaar!
Dit gaat te ver!
Wij zijn enorm geschokt!
Wij beraden ons over wat we hieraan kunnen doen!

Voetbal is een spiegel van de samenleving, wordt wel eens gezegd.
En inderdaad, ook op het voetbalveld is het probleem niet het spandoek, maar de reacties erop.
De kranten zien hun kans schoon om de zaak op te kloppen, waarop de ‘verantwoordelijken’ zich geroepen voelen om in te grijpen, waardoor Standard een monsterboete boven het hoofd hangt, waardoor het voetbalplezier danig vergald wordt, waardoor de sfeer weer een stukje grimmiger wordt.

De moraal van dit verhaal: we moeten weer leren spelen.
We moeten weer onderscheid leren maken tussen fictie en werkelijkheid.
Een spandoek maken: dat is fictie, dat is meningsuiting.
Twaalf mensen neerschieten: dat is werkelijkheid, dat is geweld.
EN DAT IS NIET HETZELFDE!

Advertenties