Rood of dood! (4)

door lievendebrouwere

Nochtans, las ik ergens in de krant, staan de Standard-supporters bekend als links.
Nochtans?
Men vond het blijkbaar tegenstrijdig dat links zo’n schandalig spandoek had gemaakt.
Want is het niet juist rechts dat zich te buiten gaat aan geweld, haat, racisme, onverdraagzaamheid, enzovoort?
En staat links niet voor vrede, solidariteit, gelijkheid, verdraagzaamheid en beschaving?
In de gedachten van links is dat inderdaad het geval.
Maar de daden van links tonen iets heel anders.
Eigenlijk kunnen ze bondig samengevat worden met de slogan: rood of dood!

Klinkt dat overdreven?

Op hetzelfde moment dat de linkse pers (een rechtse is er niet) moord en brand schreeuwt over de tifo van de Standard-supporters, wordt de bevrijding van Auschwitz herdacht.
Uiteraard worden de misdaden van het nazisme toegeschreven aan rechts.
Maar is dat niet wat links altijd doet?
De nazi’s waren socialisten.
En de andere massamoordenaars van de 20ste eeuw, de communisten, waren nog een stuk roder.
Gedragen de moslimterroristen van de 21ste eeuw zich trouwens ook niet ‘links’?
Ze zaaien geweld en terreur maar doen dat in naam van een godsdienst die uit louter vrede en liefde en samenhorigheid heet te bestaan.

Maar we hoeven het niet eens zover te zoeken.
De tifo van de Standard-supporters was een grap, een typisch mannelijke aangebrande grap.
Het leek erg, maar dat was dan ook alles.
Hoe reageerde links – dat zichzelf zo ruimdenkend en verdraagzaam vindt – op deze deugnieterij?
Het begon moord en brand te schreeuwen.
Ik kan het niet helpen, maar ik vond dat wel een zéér ‘rechtse’ reactie.
De tifo was een vrije meningsuiting, een beetje op het randje maar meer ook niet.
De supporters wilden Steven De Four eens goed duidelijk maken wat ze van hem dachten.
De reactie van de linkse pers was echter geen meningsuiting.
Het was een oproep tot geweld.
Want het IS geweld als mensen omwille van een meningsuiting worden beboet, gestraft en veroordeeld.
En die oproep tot geweld werd meteen beantwoord: er werd door de voetbalbond een nieuwe regel opgesteld die het mogelijk moet maken op te treden tegen … oproepen tot geweld.

Hier zien we links weer eens aan het werk: het roept op tot geweld tegen een oproep tot geweld die er geen is.
Het projecteert met andere woorden zijn eigen oproepen-tot-geweld op rechts.
Was dat ook niet wat Hitler deed toen hij zijn eigen kwaadaardigheid op de joden projecteerde?
Is dat niet wat de moslims vandaag doen door zichzelf af te schilderen als onschuldige slachtoffers van het Westerse geweld?
Geen wonder dat links zo ‘verdraagzaam’ is voor moslims: ze zijn brothers in crime.
En die misdaad bestaat niet in alleen in beider gewelddadigheid maar ook – en vooral – in het niet-erkennen ervan.
Noch de moslimwereld noch de linkse Europese wereld zijn in staat hun gewelddadigheid onder ogen te zien. Ze wordt in een onbewuste reflex op de blanke wereld, op de rechtse wereld geprojecteerd.
Die wereld reageert buitengewoon gelaten, enkele uitzonderingen niet te na gesproken.
Pas nu, na tientallen jaren van getreiter door moslims en linksen komt er enig protest op gang, waarop uiteraard furieus (en gewelddadig) gereageerd wordt.
Want dat is het ergste wat links kan overkomen: dat hen een spiegel wordt voorgehouden, dat rechts precies hetzelfde gaat doen als zij.
Dat is eigenlijk het ergste wat ons allemaal kan overkomen: dat het kwaad dat we op de buitenwereld projecteren als een boemerang terugkeert.

Dat is ook wat dat fameuze spandoek op Sclessin ons toont.
Wat was die tifo anders dan een spiegel van links?
Rood of dood – is dat niet de diepste overtuiging die in iedere linkse ziel leeft?
Nooit lees ik in die ontelbare linkse beschouwingen enige bereidheid om rechts als een volwaardige gesprekspartner te beschouwen.
Altijd weer gaat het om de strijd TEGEN rechts, alsof het voortbestaan van de wereld ervan afhing: nie wieder Fascismus!
Dezelfde mentaliteit tref ik aan in de talloze beschouwingen van moslims.
Nooit is daar sprake van enig begrip voor de ergernis van de Europese bevolking over het eindeloze moslim-getreiter. Altijd weer wordt de eigen schuld op het Westen geprojecteerd, meestal vergezeld van al dan niet verholen bedreigingen.

Welnu, van die mentaliteit hebben de Standard-supporters een cartoon gemaakt, een niets verhullende cartoon.
Links wil de kop van rechts, niet meer en niet minder.
Rood of dood, daar komt het op neer.
Dat is de huiveringwekkende waarheid over links en dat hebben de linkse intellectuelen goed begrepen want ze reageerden als door een wesp gestoken.
Maar ze begrepen natuurlijk helemaal niks, want hun reactie was louter instinctief en een intellectueel dus onwaardig.
Ik heb al vaker betoogd dat Vlaanderen geen intellectuelen heeft: we zijn een volk zonder bovenlaag, een volk zonder hoofd zeg maar.
Maar dat geldt niet alleen voor Vlaanderen, het geldt voor heel Europa, en eigenlijk geldt het voor de hele moderne mensheid: ze heeft geen hoofd, het ontbreekt haar aan het bewustzijn dat ze zo nodig heeft, het bewustzijn dat als enige de vicieuze cirkel van geweld kan doorbreken.

De grote opgave van onze tijd, zei Rudolf Steiner, is de confrontatie met het kwaad.
En dat kwaad zit in de mens zelf.
Het zit in alle mensen, niet alleen in blanke mensen of in rechtse mensen.
En het zit vooral in mensen die het kwaad willen bevechten, die het willen uitroeien.
Want zij zijn juist degenen die het kwaad in zichzelf NIET onder ogen willen zien.

De tifosi van Standard hebben een gigantisch beeld van het kwaad gemaakt: een gemaskerde moordenaar die het hoofd van een speler als trofee in zijn hand houdt.
Hebben zij dat beeld op de supporters van Anderlecht geprojecteerd, als om te zeggen: kijk eens hoe gewelddadig, haatdragend en onverdraagzaam jullie wel zijn?
Welneen.
Ze hadden het over zichzelf!
Ze waren woedend omdat een Standard-speler ‘naar de vijand overgelopen was’.
Ze hadden hem liefst van al een kopje kleiner gemaakt.
Ze wisten dus heel goed welk ‘kwaad’ er in hun ziel leefde, maar in plaats van dat kwaad te ontkennen, het op de ‘vijand’ te projecteren en er zich met geweld tegen te ‘verdedigen’, maakten zij er … een beeld van.
En kijk, dat enorme spandoek was niet slechts een beeld van het kwaad dat in de ziel van de Standard-supporter leefde, het was een beeld van het kwaad dat in ieder mens leeft, en vooral dan in de mens die zich van geen kwaad bewust is, de linkse mens die zich beter voelt dan al die rechtse, racistische, haatdragende slechte mensen, en die zich op grond van dit beter-zijn gerechtvaardigd voelt om op te roepen tot geweld.

De Standard-supporters staan niet bekend als lieverdjes.
Bij iedere thuiswedstrijd – zeker tegen aartsvijand Anderlecht – maken zij van hun voetbalstadion een kolkende hel die de tegenstander de moed in de schoenen doet zinken.
Ze aarzelen niet om die tegenstander te bekogelen met alles wat los zit, ze vallen zelfs hun eigen voorzitter aan als die beslissingen neemt die hen niet zinnen.
Ach ja, schrijven de kranten dan, we zijn nu eenmaal in Luik, de ‘vurige stede’.
Ze vinden het wel leuk, die Luikse furie.
Maar als die fanatieke supporters voor een keer niet als halve wilden tekeer te gaan maar zich kunstzinnig uitdrukken door middel van een grote tekening, kent de ontzetting van de journalisten geen grenzen.
Het fysieke voetbalgeweld zien ze grootmoedig door de vingers, maar het artistieke geweld, dàt moet stante pede uitgeroeid worden!

Deze buitensporige en misplaatste reactie op wat niet meer was dan een grote cartoon toont ons waar het kwaad-in-ons het meest bevreesd voor is: dat we er een beeld van maken en dat we dat beeld herkennen.
We zien dat ook in de moslimwereld: wat deze wereld het meest met ontzetting slaat, zijn tekeningen waarin de moslims zichzelf onbewust herkennen. Maar ze slagen er niet in deze herkenning tot hun bewustzijn te laten doordringen en dus vertalen ze hem in geweld.
Ook Westers links slaagt er niet in zichzelf – bewust – te herkennen in de Standard-tifo.
Waar het hen aan ontbreekt is kunstzinnig bewustzijn.
Ze slagen er niet in de wereld als een kunstwerk te zien, dat wil zeggen als een spiegelbeeld van wat er in henzelf leeft.

En de ultieme valstrik is om hen dat kwalijk te nemen.
De Standard-tifo was een sprekend beeld van het hedendaagse kwaad.
De (linkse) reactie erop was een niet minder sprekend beeld van het kwaad.
Samen vormen deze twee beelden één groot en veelzeggend beeld van het kwaad.
En dat beeld is bijzonder stuitend.
We zouden het als volgt kunnen beschrijven:
Eenvoudige mensen die zich willen amuseren, maken samen een tekening die in zijn volkse ruwheid geniaal is.
Ontwikkelde intellectuelen, voor wie kunst niet ruw en authentiek genoeg kan zijn, reageren ontsteld op die tekening.
In plaats van de genialiteit ervan te erkennen, noemen ze het kunstwerk ‘ontaard’ en willen de makers ervan straffen.

Het is moeilijk om onbewogen te blijven bij zoveel domheid en kortzichtigheid.
Zijn dat nu de intellectuelen van onze tijd? is een mens geneigd zich af te vragen.
Moeten deze blinde schreeuwers het hedendaagse bewustzijn voorstellen?
En voor je ’t weet, maak je dezelfde fout: je beseft niet dat je in een spiegel kijkt.
Je verontwaardiging over hun domheid verschilt niet van hun verontwaardiging over de domheid van de Standard-supporters.
En zonder het te beseffen, draai je mee in dezelfde vicieuze cirkel die je aanklaagt.

Het is ontzettend moeilijk om die vicieuze cirkel te doorbreken.
Het is ontzettend moeilijk om de wereld als een spiegelbeeld te zien en daarin het kwaad te herkennen dat in je eigen ziel leeft.
Want hoe dichter je dat kwaad nadert, des te meer slaat het je met ontzetting.
Eigenlijk kun je dat kwaad niet benaderen, als je in de ruwe, grove verfstreken van het moderne leven niet ook de genialiteit waarneemt.
En dat is verdomd moeilijk.
Hoe meer het geweld toeneemt, des te moeilijker wordt het.

Maar is er een alternatief?
Buiten het afhakken van hoofden that is?

Advertenties