Antisemitisme en islamofobie

door lievendebrouwere

Met de regelmaat van een klok lezen we in de kranten dat het antisemitisme in Europa weer sterk toeneemt.
Zeventig jaar na de bevrijding van Auschwitz is dat een akelige vaststelling.
Na de tweede wereldoorlog was antisemitisme zowat het ergste waar je je in Europa kon aan bezondigen.
De holocaust had de Europeanen een zodanige schok gegeven dat niemand er nog maar aan dacht om een vinger uit te steken naar een jood.
Maar zie, vandaag lijkt de gruwel van de concentratiekampen alweer vergeten en voelen de joden zich opnieuw niet meer veilig in Europa.

Er staan nog andere alarmerende berichten in de krant: niet alleen de jodenhaat maar ook de moslimhaat grijpt in Europa om zich heen.
Onschuldige moslims, die niets misdaan hebben, worden overal uitgescholden, bedreigd en aangevallen.
Ja, zelfs hun kinderen worden het slachtoffer van haat en agressie.
Een mens vraagt zich af: wat is er toch aan de hand in Europa?

Voor velen is het antwoord duidelijk: het geest van het nazisme waart weer rond!
De jaren ’30 zijn terug, de laarzen marcheren weer, het bruine gedachtengoed verspreidt zich met angstaanjagende snelheid.
In Antwerpen kan een notoir fascist als Bart De Wever zelfs burgemeester worden.
Hoewel de kranten en de media er alles aan gedaan hebben om te waarschuwen voor deze nieuwe Hitler, is hij populair bij een groot deel van de bevolking.
Onlangs heeft hij zelfs het leger ingezet om te patrouilleren in de straten.
En niemand die er wat aan doet!

Gaan we een nieuwe holocaust tegemoet?
Is de bloeddorst van het Blanke Beest dan werkelijk onverzadigbaar?
Wat voor mensen zijn wij toch!
Zouden wij niet beter van de aardbodem verdwijnen?
Zou de wereld niet beter af zijn zonder ons?
Het zijn vragen die we misschien niet luidop stellen, maar die toch rondspoken in onze ziel.
Wij zijn een slecht, verdorven ras!

Een mens zou van minder depressief worden.
We verliezen er dan ook langzaam maar zeker het noorden bij en dreigen weg te zinken in een moeras van angst, machteloosheid en wanhoop.
Nu komt het er op aan het hoofd boven water te houden en niet toe te geven aan die blinde emoties.
Want blind zijn ze.
Ze hebben geen oog voor de werkelijkheid.
Ze luisteren alleen naar magische, bezwerende woorden zoals racisme, antisemitisme, islamofobie.

Hoe zien de zaken eruit als we onze oren dichtstoppen, onze ogen opentrekken en ons verstand gebruiken?

Wel, om te beginnen stellen we dan vast dat het groeiende antisemitisme grotendeels op conto van de moslims moet geschreven worden.
De kans dat het weer oplaait onder autochtone Europeanen is zo goed als onbestaande, tenzij men natuurlijk kritiek op de politiek van Israël als antisemitisme bestempelt.
Er is dus geen reden om bang te zijn voor of zich schuldig te voelen over een heroplevend Europees antisemitisme.
Er is daarentegen wel reden om bang te zijn voor het moslim-antisemitisme, want dat groeit met de dag.
Die angst moeten we volgens de kranten echter met kracht onderdrukken want hij is volstrekt redeloos en stoelt nergens op.
Het is een uiting van islamofobie, en dát is pas iets waar we bang moeten voor zijn.

Maar wacht eens even.

Het is heel erg verkeerd om antisemitisch te zijn.
En het is heel erg verkeerd om islamofoob te zijn.
Maar wie niet islamofoob is, is antisemitisch.
Want hij sluit de ogen voor het moslimgeweld tegen joden.
En wie niet antisemitisch is, is islamofoob.
Want hij maakt zich zorgen over de agressie van moslims tegen joden.
Is dat niet wat we noemen een cul-de-sac?
Wat we ook doen, we doen verkeerd.
Ten aanzien van joden en moslims kunnen we eenvoudig niets goeds doen.

Maar wacht eens even.

Wie zijn ‘wij’?
Wie zijn de verkeerden, de schuldigen?
Aziaten worden zelden of nooit beschuldigd van racisme.
Afrikanen evenmin.
Er blijft dus maar één boosdoener over:
De blanke Europeaan (want in Amerika wonen weinig moslims, en de joden hebben er niets te vrezen).
Nee, het is in Europa dat antisemitisme en islamofobie gedijen.
Hier is het dat joden en moslims het meest lijden.

Maar wacht eens even.

Als Europa dan toch zo’n oord des bederfs is, waarom wonen hier dan zoveel joden en moslims?
Als uitgerekend die twee bevolkingsgroepen – andere hoor je nooit klagen – hier gediscrimineerd en gebrutaliseerd worden, waarom blijven ze dan hun leven riskeren om hierheen te komen?
Dat kan toch alleen maar zijn omdat het bij hen thuis nog veel erger is.
Thuis, dat is voor joden én (veel) moslims: het Midden-Oosten.
En inderdaad, nergens zijn het antisemitisme en de islamofobie zo virulent als juist daar.
Israël is een doorn in het oog van de hele regio en de joden vrezen de haat van de moslims.
Maar ook moslims vrezen de haat van moslims.
Nergens is zoveel geweld als tussen moslims onderling: soennieten en sjiieten bevechten elkaar op leven en dood.
De grootste antisemieten en moslimhaters zijn dus … de moslims zelf.

Maar wacht eens even.

Als de moslims de grootste antisemieten en moslimhaters zijn, zou het dan niet kunnen dat zij het (nieuwe) antisemitisme en de moslimhaat Europa hebben binnengebracht?
Twintig, dertig jaar geleden was het vreedzaam leven in Europa.
Maar toen begonnen de moslims binnen te stromen.
En sindsdien is geweld een deel van ons bestaan geworden.

Moeten wij nu echt geloven dat het allemaal ONZE schuld is?

Als een mens zijn ogen en zijn verstand niet meer gebruikt, dan kun je hem om het even wat wijsmaken.
Als hij alleen nog luistert naar politieke slogans en bezwerende krantenkoppen, dan kun je hem wijsmaken dat hij nergens voor deugt en dat hij maar beter de plaats kan ruimen voor een superieur ras als het Semitische.

Advertenties