Een zelfportret

door lievendebrouwere

Op de website van KifKif – ‘open je wereld, voor racisme ze sluit’ – tref ik een filmpje aan dat ons een blik gunt in de moslimziel.
Het is gemaakt door ene Abdelkarim El Fassi en het is gelukkig NIET het resultaat van introspectie, want dat zou het in hoge mate onbetrouwbaar maken.
Nee, het wil juist een beeld ophangen van de blanke, Europese ziel en dat maakt het tot een betrouwbaar zelfportret.
Want wil je iemand echt leren kennen, luister dan naar wat hij over anderen zegt.
Hij heeft het dan meestal over zichzelf.
En juist het feit dat hij zich daar niet bewust van is, staat garant voor de objectiviteit.

Wat zegt Abdelkarim nu over ons, blanken?
Wel, hij zegt het niet, hij toont het.
Hij filmt enkele gesprekken van volwassenen met kinderen.
Zo vraagt een moslimman aan een moslimjongetje van een jaar of vijf:
Wat wil je later worden: een boef of Superman?
Superman! lacht het kind.
Maar, zegt de man, je lijkt toch wel meer op die terroristen die in Parijs al die mensen hebben doodgeschoten! Die hadden ook donker haar en donkere ogen zoals jij.
Het kind weet – uiteraard – niet wat het daarop moet zeggen.
Ben je ook niet een beetje een terrorist? vraagt de man.
Het kind knikt.
Waarom vind je dat?
Omdat jij het zegt, antwoordt het kind.
Vervolgens zien we een blonde mevrouw die tegen een blond kindje zegt:
Weet je wie ook zo’n blond haar had zoals jij?
Anders Breivik!
En die heeft met een geweer allemaal mensen doodgeschoten!
Vind je niet dat je daar sorry moet voor zeggen?
Het kind begrijpt er niks van, maar zegt uiteindelijk ‘sorry’ om ervan af te zijn.

Wij volwassenen begrijpen de boodschap van het filmpje natuurlijk wel: moslims worden voortdurend geassocieerd met terrorisme en gedwongen te verklaren dat ze er niks mee te maken hebben.
Hoe akelig dat is, maakt Abdelkarim duidelijk door kinderen te gebruiken.
En het moet gezegd: het is bijzonder akelig.
Wat die volwassenen met die onschuldige kinderen doen, is een vorm van kindermisbruik die een diepe verontwaardiging oproept.
Wel, zegt Abdelkarim (zonder woorden), nu voelt u ook eens hoe wij ons voelen!
Want zo verontwaardigd zijn wij moslims ook!
We moeten ons voortdurend distantiëren van dingen waar wij niks mee te maken hebben.

Heel knap gedaan van Abdelkarim!
In plaats van ons iets te vertellen, laat hij ons het zelf ondervinden.
Hij verplaatst ons in de ziel van de moslim, zodat we aan den lijve kunnen ervaren hoe het is om moslim te zijn in het Westen.
Zo voelt een moslim zich! laat hij ons beleven.
Zo behandelen jullie ons! voegt hij er zonder woorden aan toe.

Zonder ook maar één beschuldigend woord te uiten, stelt Abdelkarim ons dus voor als … kindermisbruikers.
En de moslims stelt hij voor als … onschuldige kinderen.
Dat is zo extreem dat ik maar twee mogelijkheden zie:
Ofwel is het waar wat hij suggereert, en zij wij blanken inderdaad perverse racisten die nergens voor terugdeinzen, zelfs niet om kinderen voor onze kar te spannen.
Ofwel is het niet waar en heeft Abdelkarim het … over zichzelf.

Ik zou graag kunnen zeggen dat Abdelkarim het niet over alle blanken heeft maar slechts over enkelingen.
Zijn filmpje is echter zo extreem dat het vergezocht zou zijn er een dergelijke nuancering in te zien.
Ik ben dat soort nuancering trouwens nog nooit tegengekomen bij moslims.
Als ik hun opiniebijdragen lees in kranten en media dan klinkt daaruit nooit de boodschap dat er een kleine blanke minderheid is die zich bezondigt aan racisme.
Nee, die boodschap luidt steevast dat het blanke racisme algemeen is, diep geworteld, institutioneel, onuitroeibaar.
Als het over racisme gaat, is er bij moslims geen sprake van nuancering.
Wij blanken zijn racisten, punt.
Daarover valt niet te discussiëren.

En dus luidt de vraag: zijn moslims inderdaad zo onschuldig als de vijfjarige kinderen in dit filmpje, en zijn wij blanken allemaal zo pervers als de volwassenen die erin optreden?
Of is het omgekeerd, en schildert Abdelkarim hier een zelfportret?
De vraag stellen is (mijns inziens) ze beantwoorden.
Rest dan nog een laatste vraag: is Abdelkarim een uitzondering of kan hij model staan voor alle moslims?
Laat ons hopen dat dat laatste NIET het geval is.
Ik weet echter één ding: hij staat WEL model voor de moslim-intellectueel, want die heb ik nog nooit kunnen betrappen op een genuanceerd portret van zijn gastheer, de blanke.

Advertenties