Bloedige ernst

door lievendebrouwere

Top Gear is een populair BBC-programma over auto’s.
Het is al aan zijn 22ste seizoen toe en iedere aflevering wordt bekeken door honderden miljoenen mensen over de hele wereld.
Lang geleden heb ik er (op aandringen van zoon Jan) eens naar gekeken en ofschoon het onderwerp me niet of nauwelijks interesseert, vond ik het zeer vermakelijk.
Het is een kruising tussen een klassiek programma waarin nieuwe auto’s aan allerlei tests worden onderworpen en een … komische reeks.
De auto’s zijn namelijk geen gewone auto’s en de testers zijn ook geen gewone testers.
Het zijn drie kwajongens die hun gang mogen gaan met de auto’s van hun dromen.
Ze amuseren zich rot en dat plezier slaat over op de kijker.
Het programma is bij momenten hilarisch.
Het heeft ook iets decadents, want er wordt op geen geld gekeken en de drie rijden overal ter wereld de meest exclusieve wagens in de prak.
Maar je moet er desondanks om lachen.
Zoals ik al zei: een kwajongensprogramma.

Aan het buitengewone succes van deze reeks dreigt nu een eind te komen omdat de hoofdpresentator Jeremy Clarkson beschuldigd wordt van … racisme.
Strikt genomen wordt hem nu iets anders aangewreven: hij zou een producer een klap hebben verkocht omdat er geen eten op tafel stond.
Maar er waren al veel langer problemen met Clarkson en men zocht duidelijk naar een stok om de hond te slaan.
Wat had hij dan wel op zijn geweten?
Niks bijzonders eigenlijk.
Hij vertelde alleen af en toe een aangebrande mop en er was altijd wel iemand die daar aanstoot aan nam.
Clarkson verontschuldigde zich dan en vertelde daarna opnieuw een mop.
Anders gezegd, hij trok er zich niks van aan.
Dat maakte hem ook zo buitengewoon populair: hier was eindelijk eens iemand die recht voor de raap sprak, die zich niet liet ringeloren door de politieke correctheid.

Dat kon natuurlijk niet blijven duren.
Niemand is opgewassen tegen de politieke correctheid, zeker in Engeland niet.
Dat bleek onlangs nog maar eens toen bekend werd dat in Oxford honderden kinderen jarenlang systematisch sexueel misbruikt en mishandeld werden door moslims.
Het tuig kon ongestraft zijn gang gaan omdat niemand de moslimgemeenschap voor het hoofd wilde stoten.
Het jaar daarvoor was het Rotherham waar 1400 jonge meisjes meer dan tien jaar lang mishandeld werden door Pakistanen.
En zo zijn er ongetwijfeld nog tal van andere steden.
Het gebeurt overigens niet alleen in Engeland.
Ook Zweden wordt geteisterd door moslimgeweld.
Niet toevallig zijn Zweden en Engeland allebei zeer politiek correcte landen.
Men durft er geen vinger uitsteken naar moslims, ook al verkrachten en mishandelen ze aan de lopende band.

Dat alles maakt de hetze tegen Jeremy Clarkson zo beschamend.
De man vertelt een paar gewaagde grapjes op tv en meteen regent het klachten van minderheden en mensenrechtenorganisaties.
Intussen gaan moslims zich systematisch te buiten aan het meest abjecte geweld en … niemand geeft een kik.
Een aangebrand grapje en kind dat gemarteld wordt: ziedaar waar de politieke correctheid het zwaarst aan tilt.
Onlangs was het weer van dat.
De hoofdredactrice van Vogue – een modeblad – was langs straat een dakloze tegengekomen die een nummer van … Vogue aan het lezen was.
Ze had – hoe zou je zelf zijn – snel een foto genomen en die op Facebook gezet.
Niets aan de hand zou je denken, maar dat was zonder de politieke correctheid gerekend: de redactrice kwam in het oog van een storm van verontwaardiging te staan.
Ze werd ondermeer verweten … wreedaardig te zijn.

Zoals zo vaak was dat verwijt een projectie.
Achter al die politiek correcte verontwaardiging gaat wreedheid schuil.
Men geniet ervan onschuldige mensen te beschuldigen, te vernederen, te kwellen.
En de slachtoffers kunnen zich niet verdedigen.
In feite zijn die honderden kinderen die straffeloos gemarteld worden het echte beeld van de politieke correctheid.
Er is geen wezenlijk verschil tussen die barbaarse, verkrachtende en moordende moslims en die keurige, zichzelf zo superieur wanende politiek correcte kwezels.
Naast hun wreedaardigheid hebben ze nog iets anders gemeen:
Ze hebben geen gevoel voor humor.
Ze kunnen geen grapjes verdragen.
Het is hen bloedige ernst.

Wie de geest van de moderne natuurwetenschap in zijn ziel opneemt, vervreemdt van andere mensen. Hij ontwikkelt in zich antisociale impulsen. De sympathieën van mens tot mens verbleken, de antipathieën nemen meer en meer toe. De natuurwetenschap mag nog zo’n grote triomfen vieren, ze ruïneert de menselijke natuur, ze verwekt antisociale driften, ze doet afgronden ontstaan tussen mens en mens.

(Rudolf Steiner)

GA 192 – Stuttgart, 29 juni 1919

Advertenties