Trois crayons dessinent le ciel (*)

door lievendebrouwere

Op maandag 20 juli jongstleden maakte ik mijn debuut als spreker – je hebt laatbloeiers en zéér late bloeiers – en al zeg ik het zelf, het mocht best geslaagd heten. Na afloop kwam iemand naar me toe en zei: dit is de beste voordracht die ik ooit heb gehoord! Dergelijke uitlatingen moet je natuurlijk met een korreltje zout nemen, maar toch: ik was geslaagd voor m’n examen, cum laude zelfs. Ik had er dan ook hard voor gewerkt, want ik wilde niet afgaan als een gieter, een mogelijkheid die, gelet op mijn autistische inborst, toch zeer reëel was. De omstandigheden waren echter beter dan ik me had kunnen dromen. Ik genoot het vertrouwen van de organisatoren, er waren heel wat bekende gezichten, het verblijf – le chateau de Frandeux – was bijna sprookjesachtig, het weer was heel gevarieerd, ik kon de hele tijd op blote voeten rondlopen, and last but not least, Venus en Jupiter vormden een conjunctie aan de hemel. Wat kan een mens nog meer wensen! Alles werkte dus mee, een voor mij zeer uitzonderlijke situatie. 

  
Het merkwaardigste van de hele week vond ik echter wel dat er een ‘hogere geest’ werkzaam was. Ik merkte dat bijvoorbeeld aan het feit dat thema’s die ik in mijn (drie) voordrachten ter sprake bracht – zoals bijvoorbeeld het apocalyptische karakter van onze tijd – ook in andere voordrachten opdoken. En dat was geenszins afgesproken. Ik maakte daaruit op dat dezelfde geest die de anderen had geïnspireerd ook mij had geïnspireerd, en dat ook bleef doen tijdens de week zelf. Het gaf me de ietwat euvele moed om van het rechte pad (dat ik zorgvuldig had uitgestippeld) af te wijken. In mijn 2de voordracht laste ik een ludiek intermezzo in dat sommige oude zielen tegen de haren in streek, maar dat door de jonge zielen zeer gesmaakt werd. En in mijn 3de voordracht nam ik mijn toehoorders een examen af en buisde ze allemaal. Van een karmische vereffening gesproken! Ik sta altijd weer te kijken van de onnavolgbare humor van de Geest van het Karma. Want ik twijfel er niet aan dat de inspiratie van hem kwam. Zelf zou ik er nooit zijn opgekomen, in m’n eentje zou ik het nooit gedurfd hebben. Het is zalig om je gesteund te weten door een gemeenschappelijke geest! Dat was wat van deze week een echt sociale week maakte. Ik hoop dat er nog vele volgen!

  

(*) Drie potloden tekenen de hemel: een vers van Julos Beaucarne dat een toeristisch reclamebord langs de E411 sierde. 

Advertenties