De gebeten hond

door lievendebrouwere

In een of andere krantenbijlage (ik moet dit echt afleren!) lees ik een interview met Roger Scruton, één van de bekendste conservatieve denkers van het moment. Scruton is zelfs zó conservatief dat hij de moderne kunst aanklaagt en de lof zingt van de oude kunst. Hoeveel weerzin dat oproept bij de (linkse) interviewer – ‘cultuurjournalist’ Wouter Hillaert – blijkt duidelijk uit de inleiding en de vragen: Scruton is een verdacht sujet, een verrader van links (want een arbeiderszoon). De lezer wordt aangemaand hem niet ernstig te nemen.

  
Even later lees ik in Humo – een linkse draak die zichzelf overleeft (ik moet hier werkelijk mee ophouden!) – een interview met Marc Coucke en nog een andere Westvlaamse ondernemer. Ze willen samen de Belgische kust restylen naar het voorbeeld van Dubaï. Tja, als je geld teveel hebt, is the sky the limit zullen we maar zeggen. Wat me echter opvalt, is de grote welwillendheid waarmee de – eveneens linkse – interviewer deze twee puissant rijke patsers bejegent. Hij ontmoet ze in een protserige resort in Knokke le Zoute waar ze, omgeven door ‘een indrukwekkende verzameling Ensors en wijn’, hun steile ideeën verkondigen, maar er klinkt geen woord van kritiek of afkeer jegens deze karikaturen van het Westvlaamse ondernemerschap. De reden? Coucke en co investeren in moderne kunst, en dat maakt hen untouchable. Zo simpel is dat: bekeer je tot de moderne kunst en al je zonden zijn je vergeven, keer je van de moderne kunst af en je bent de gebeten hond … 

Advertenties