Het was maar om te lachen

door lievendebrouwere

  

Er is heibel ontstaan over twee cartoons die onlangs in de krant zijn verschenen. U raadt nooit waarom! Inderdaad, onze immer alerte racismejagers hebben weer een prooi ontdekt. Het gaat om twee slechte cartoons, niet goed getekend en niet grappig. Het sop is de kool dus niet waard. Maar daar denken racismejagers anders over. Op een aantal linkse websites maken ze als vanouds groot misbaar want op de ene cartoon zijn kleuters aan het huilen, waarvan er eentje niet ‘mama, mama’ maar ‘allahu akbar’ roept en probeert zijn teddybeer te onthoofden. Je vraagt je af: wie verzint zoiets! Maar naar verluidt is er onlangs een kleuter in het nieuws gekomen omdat hij daadwerkelijk probeerde zijn teddybeer te onthoofden. Hij speelde dus moslimpje. Daarnaar verwees de cartoon. Het was voldoende om het jagersvolk luid ‘racisme’ en ‘schande’ te doen roepen. Ze gaan misschien nog niet zo ver om ook kleuters die met hun teddybeer spelen van racisme te beschuldigen, maar het maken van grapjes erover, nee dat tolereren ze niet.    

Eén van hen is Ans Persoons, socialistisch schepen in Brussel. Onder de titel ‘Het is maar om te lachen’ doet ze er nog een schepje bovenop. Ze schrijft ongeveer het volgende: 

‘In Engeland is zoiets ondenkbaar. Men probeert er mensen niet nodeloos te kwetsen. Meer precies: men probeert net die bevolkingsgroepen die het sowieso al moeilijk hebben, niet nodeloos te kwetsen. Er zijn natuurlijk de Engelse tabloids, die niet echt een voorbeeld zijn van tact en subtiliteit. Maar het valt wel op dat die hun pijlen vooral richten op wie rijk en machtig is. Bij ons in Vlaanderen is het net omgekeerd. Hier wordt gelachen met groepen die niet mondig zijn en het sociaal zwaar te verduren hebben. Dat is ranzig. En toch blijven we volharden. Ik hoor de stemmen roepen op allerhande fora: ‘Als we de waarheid al niet meer mogen zeggen’, ‘We moeten toch nog kunnen lachen’, ‘We laten ons niet monddood maken door de politiek correcte multicul’. Vrije meningsuiting. Je suis Charlie. Voila, het hoge woord is eruit. Maar laten ons even serieus zijn: er wordt hier niemand het zwijgen opgelegd. In Vlaanderen kan vandaag quasi alles. Ranzige praat floreert op sociale media. Elk standpunt haalt de krant. De vraag is dus: welke meerwaarde hebben beledigende cartoons?

Dan is de Engelse aanpak constructiever. Het is bevorderlijk voor het samenleven om niet nodeloos te beledigen en te kwetsen. Dat maakt een land niet minder ‘vrij’, het maakt het beschaafd. Vrije meningsuiting is een belangrijke verworvenheid, maar het mag geen excuus worden voor verbale diarree. Er bestaat niet zoiets als ‘racistische deugnieterij’, een beetje gedurfd, om te lachen. Racisme is niet grappig. Het wordt beschouwd als een aanzetting tot haat. Daarom is racisme strafbaar. Soms lijkt het of we dat in Vlaanderen helemaal vergeten zijn.’

Aldus Ans Persoons, die er duidelijk niet kan om lachen. 

Tja, hoe moet een mens daar op reageren? 

Hier is maar één woord op zijn plaats: Rotherham.

Of was dat ginder maar om te lachen? 

Advertenties