De lijkenpikkers

door lievendebrouwere

   

Vandaag in de krant: 

 De 3-jarige Aylan Kurdi zal nooit aankomen in Canada. We hebben er lang over gediscussieerd op de redactie welke foto uit de reeks we precies op de voorpagina zouden afdrukken. De meest gedeelde foto op Twitter en Facebook toont het lijk voluit met het hoofd in de branding, vaak ingezoomd om de dood zo frontaal mogelijk te laten zien voor maximale impact en verontwaardiging. Wij kozen voor het beeld waarbij het lichaam wordt weggedragen door een hulpverlener. Het gezicht van de jongen is niet zichtbaar. In de armen van de hulpverlener wint het lichaam aan menselijkheid. Wij voelden schroom om het lijk voluit als icoon op te voeren ten behoeve van de verontwaardiging. Het is een kind. Politici en de publieke opinie moeten we met andere middelen tot menselijkheid, mededogen en standvastigheid kunnen aansporen.

‘We voelden schroom.’ Lees ik dat goed? Een krantenredactie die schroom voelt bij het brengen van nieuws? En die en passant duidelijk maakt dat ze niet zo is als de barbaren van het internet die ‘de dood zo frontaal mogelijk laten zien voor maximale impact en verontwaardiging’? En die stelt dat ze de ‘politici en de publieke opinie met andere middelen tot menselijkheid, mededogen en standvastigheid moet kunnen aansporen’? Het komt me voor dat de maskers beginnen te vallen. De Standaard schroomt zich niet om aan lijkenpikkerij te doen ten einde haar eigen morele superioriteit te beklemtonen alsmede haar taak te bevestigen om de inferieuren aan te sporen tot menselijkheid, mededogen en standvastigheid. 

Advertenties