Schroom

door lievendebrouwere

  

Gisteren las ik hoe De Standaard, de Vlaamse ‘kwaliteitskrant’ bij uitstek, zich erop beroemde de fameuze foto van de verdronken Aylan Kurdi niet te hebben gepubliceerd ‘uit schroom’, omdat ze niet wilden meedoen aan het opwekken van emoties en verontwaardiging zoals dat in de sociale media gebruikelijk is. Ze vonden dat er andere en betere middelen waren om de bevolking op te voeden tot meer menselijkheid. Qua schijnheiligheid en grootheidswaan kan dat tellen. Maar wie dacht dat daarmee een grens bereikt was, vergist zich schromelijk. 

Wat blijkt namelijk? Abdullah, de vader van Aylan was met zijn gezin – vrouw en twee zoontjes – gevlucht uit Syrië toen de Islamitische Staat Kobani aanviel. Hij had een veilig onderkomen gevonden in Istanboel waar zijn zus, die in Canada leefde, hem geld stuurde. Maar hij had nieuwe tanden nodig, want die hadden de moslims van IS eruit getrokken, en dát kon zijn zus niet in één keer betalen. Dus werd het plan geopperd om naar Canada te emigreren. Maar al vlug werd duidelijk dat nieuwe tanden geen voldoende argument zouden zijn om daar asiel te krijgen. Abdullah besloot dan maar de overtocht naar Europa te wagen, in Duitsland of Zweden zou hij wel nieuwe tanden krijgen. Zus Tima zamelde geld in om de mensensmokkelaars te betalen, maar de eerste poging werd onderschept door de Turkse kustwacht en de tweede keer kwamen de smokkelaars niet opdagen. Vader Abdullah besloot dan maar een rubberbootje te kopen en daarmee naar Griekenland te peddelen. Het bootje sloeg echter om. Moeder en kinderen verdronken. Alleen Abdullah kon zich redden. 

De rest is bekend. Kleine Aylan spoelde aan op een Turks strand. Er werd een mooie foto genomen die de wereld rondging. De Turkse premier Erdogan was er als de kippen bij om Europa de schuld te geven, en velen volgden zijn voorbeeld. Een golf van schaamte en schuldbewustzijn overspoelde Europa, met gretige medewerking van de media, die zich op de borst klopten omdat ze zoveel ‘schroom’ hadden betracht bij de keuze van de foto’s. Dat Abdullah het leven van zijn vrouw en kinderen verkwanseld had voor een stel nieuwe tanden, was een detail dat schroomvallig verzwegen werd. 

Wat nog veel ‘schroomvalliger’ verzwegen werd en wordt, zijn de ontelbare kinderen die op een veel gruwelijker wijze aan hun eind komen, meestal door toedoen van diep-gelovige mensen wier religie ik hier uit schroom niet vermeld. U mag mij geloven als ik zeg dat ik de minst erge foto’s heb gekozen. In het gruwelkabinet dat de media zo schroomvallig aan onze aandacht onttrekken – ongetwijfeld om ons op te voeden tot meer menselijkheid – vallen er namelijk heel wat bloediger beelden te kiezen. Maar – net als cartoons – kunnen deze beelden kwetsend zijn voor diep-gelovige mensen. En we willen natuurlijk niet dat hun bloed gaat koken …

  

  

Advertenties