Noblesse oblige

door lievendebrouwere

  

Bovenstaande foto deed me denken aan kerstmis, u weet wel: Jozef en Maria moeten hun dorp verlaten en een lange en gevaarlijke reis ondernemen naar het verre Bethlehem, waar er voor hen geen plaats is in de herberg met als gevolg dat ze een onderkomen moeten zoeken in een stal, dat wil zeggen: in openlucht, zoals in een park. Gelukkig zijn er een paar herders, simpele lieden uit de buurt, die de sukkelaars wat eten komen brengen. Allemaal precies zoals op de foto hierboven. Of hoe de (bijbelse) geschiedenis zich herhaalt. Zoals het toen was, zo is het ook nu, de boze waard inbegrepen. Vreemd dat niemand daaraan denkt! 

Toch klopt het beeld niet helemaal. De moderne herders zijn namelijk … rijke Belgen. En de arme vluchtelingen gedragen zich als … koningen. Dat was het eerste wat me opviel aan deze foto: de ‘herders’ komen buigend en knielend hun giften brengen, maar de vluchtelingen staan er onaangedaan bij, alsof het hen niets kan schelen. Ze reageren niet eens. Een kind zit met zijn rug naar de milde schenkers, een vrouw is vrolijk aan het kletsen. Ze doen alsof de gulle gevers niet bestaan. De geschenken laten ze zich welgevallen, alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat ze bediend worden. Ja, voor de Belgen is het zelfs een eer om koningen te mogen dienen! Zou Jezus ook zo gereageerd hebben? vraag ik me af.

Mijn lezing van deze foto is natuurlijk in hoge mate dubieus en tendentieus. Misschien kwamen de Belgen niets brengen, maar kwamen ze het juist weer ophalen. Misschien reageerden de vrouwen zo onverschillig omdat moslima’s nu eenmaal niet mogen spreken met vreemde mannen. Misschien was er nog een andere verklaring voor hun vreemde gedrag. Misschien. Maar wat me opvalt in deze foto komt merkwaardig goed overeen met wat me al jaren opvalt in de relatie tussen Belgen en moslim-immigranten: de eersten gedragen zich als nederige herders, de laatsten gedragen zich als trotse koningen. Nochtans worden juist de Belgen als rijke vorsten beschouwd en de moslims als arme sukkelaars. En dat is ook wat je verwacht als je de situatie kent. De moslims hebben hun vaderland verlaten en zijn naar een ver en vreemd land getrokken. Je verwacht dus dat ze zich onwennig voelen, ontheemd, angstig zelfs. Je verwacht ook dat ze niet willen opvallen, dat ze zichzelf proberen onzichtbaar te maken, dat ze zich zoveel mogelijk willen aanpassen. Omgekeerd ligt het voor de hand dat de rijke Belgen met een zekere ‘koninklijke’ hooghartigheid neerkijken op deze simpele lieden en dat hun zelfverzekerdheid schril afsteekt bij de angstige onzekerheid van de moslims. Maar het is net andersom: de koningen gedragen zich als herders en de herders gedragen zich als koningen. Zo was het ten tijde van Herodes zeker niet.

De foto brengt dus een vreemde waarheid aan het licht: koningen knielen voor herders en herders kijken neer op koningen. Het roept alweer een bijbels beeld in de herinnering: de voetwassing. Christus, de grote koning, knielt neer voor zijn leerlingen om hun voeten te wassen. Is dat niet precies wat de Belgen, en bij uitbreiding de Europeanen, vandaag doen? Ze staan op zowat alle gebieden mijlenver boven de vaak nog primitieve moslim-immigranten, en toch gedragen ze zich als nederige knechten. Ze zorgen ervoor dat deze reizigers onderdak krijgen, ze verschaffen hen werk en inkomen, ze geven hen gezondheidszorg en onderwijs, ze helpen hen opklimmen tot de hoogste ambten, ze betalen hun moskeeën, ze respecteren hun religieuze gebruiken, ze verlenen hen zelfs allerlei privileges en passen zich aan hun gebruiken aan. Ze doen er werkelijk alles aan opdat de moslims zich hier thuis zouden voelen. Het scheelt niet veel of ze zeggen: niet mijn wil maar uw wil geschiede! 

Hoe reageren de moslims op zoveel christelijke dienstvaardigheid? Als koningen. Maar niet als Westerse koningen, dat wil zeggen als autoritaire maar toch vaderlijke figuren. Nee, ze reageren als Oosterse despoten die van hun onderdanen volledige onderwerping eisen. De moslims in Europa gedragen zich arrogant en agressief. Overal waar ze komen, veroorzaken ze problemen. Ze moorden, ze verkrachten, ze schelden, ze pesten. Ze dringen overal hun religieuze symbolen en praktijken op. Ze eisen voorrechten en weigeren toegevingen te doen. Geen greintje dankbaarheid tonen ze voor de manier waarop Europa hun bedje gespreid heeft. Wel integendeel. Ze spuwen op de hand die hen helpt. Als ze hun mond opendoen of in de pen kruipen dan is het om te klagen, te schelden en te dreigen. Ze zijn niet blij omdat hun leven nu zoveel beter is, nee ze zijn woedend om de manier waarop ze behandeld worden, om het racisme, de dicriminatie, de haatdragendheid, de islamofobie, kortom de onmenselijkheid van de blanke Europeanen. Zouden de joden zich vroeger ook zo gedragen hebben tegenover de Romeinse bezetter?

Alsof deze omkering – koningen gedragen zich als herders, herders gedragen zich als koningen – nog niet verbijsterend genoeg is, zijn er steeds meer mensen die geloven dat het inderdaad zo moet zijn. Steeds meer Europeanen proberen de moslims nog méér terwille te zijn, nog beter te dienen. Ze gaan soms zover dat ze zich helemaal onderwerpen en zich tot de islam bekeren. Steeds meer moslims van hun kant gedragen zich nóg arroganter, nóg agressiever, ze proberen de Europeanen nog méér te onderwerpen. Opnieuw duikt een bijbels beeld op: als de moslims de Europeanen op de ene wang slaan, dan keren deze laatsten hen de andere wang toe. Hoe gewelddadiger de moslims worden, des te onderdaniger worden de Europeanen. De moslims maken het in de wereld bonter dan ooit, maar één verkeerd woord over de islam en de Europeaan riskeert zijn job, zijn reputatie, zijn vrijheid en zelfs zijn leven. Steeds meer moslim-immigranten trekken naar Irak en Syrië waar ze zich overgeven aan een orgie van geweld, en wanneer hun bloeddorst gelest is, keren ze terug naar Europa waar niemand een vinger naar hen uitsteekt. Alsof het allemaal goede moordenaars zijn …

Het blijft bijbelse beelden regenen, maar telkens klopt er iets niet. De Europeanen die zich zo buitengewoon christelijk gedragen, worden in toenemende mate geïnfecteerd door de antichristelijke moslimgeest. Een groeiend deel begint zich op exact dezelfde arrogante en agressieve manier te gedragen als de moslim-immigranten zich tegenover hén gedragen. Hun slachtoffers zijn de ‘simpele’ Europeanen, de gewone mensen die zich niet kunnen verdedigen, noch tegen het fysieke moslimgeweld, noch tegen het geestelijke geweld van de Europese intellectuelen. Terwijl deze laatsten zich slaafs onderwerpen aan de moslimgeest, onderwerpen ze op hun beurt andere Europeanen. Ze schelden hen uit, beschouwen hen als moreel inferieure mensen, beschuldigen hen van racisme, discriminatie en islamofobie, kortom van alles waar de moslims hén van beschuldigen. Hun ‘christelijke’ ingesteldheid maakt hen met andere woorden tot handlangers van de antichristelijke moslimgeest.

Het is een very inconvenient truth die nu zichtbaar wordt: de christelijke houding van Europa verandert het avondland stap voor stap in een moslimland. We leven in toenemende mate in een wereld die beheerst wordt door een agressieve, haatdragende geest. We veranderen met andere woorden langzaam maar zeker in fanatieke moslims. En we beseffen het niet, want we leven in de overtuiging dat we ons als voorbeeldige christenen gedragen. Wat Michel Houellebecq beschrijft in Soumission is vandaag nog fictie, maar het zal dat niet lang blijven. Want de hele evolutie die nu door de (overwegend moslim)vluchtelingen in een stroomversnelling raakt, is onomkeerbaar. De paradox is namelijk: hoe christelijker Europa zich gedraagt, des te islamitischer wordt het. Gedraagt het zich daarentegen niet langer christelijk, dan wordt het … eveneens islamitisch. Er is dus geen ontkomen aan. Eigenlijk hebben we maar één keuze meer: een vreedzame islamisering (zoals Houellebecq in zijn boek beschrijft) of een gewelddadige islamisering. De eerste zal er vanzelf komen, het is gewoon een kwestie van tijd. Van zodra de moslims talrijk genoeg zijn, zullen ze op democratische wijze de sharia invoeren en is het afgelopen met het christelijke Europa. De gewelddadige islamisering zal er komen als Europa zich verzet en zich niet zomaar naar de slachtbank laat leiden. Er zal dan een burgeroorlog uitbreken die eveneens een eind zal maken aan de christelijke waarden van vrede en naastenliefde. Ze zullen moeten wijken voor de op geweld gebaseerde waarden van de islam. 

Dat is de akelige conclusie waartoe de omkering van herders en koningen onvermijdelijk leidt: wat Europa ook doet, de islamisering valt niet meer af te wenden. De foto waarop we moslimvrouwen onverschillig zien neerkijken op gulle, bereidwillige Belgen heeft een visionair karakter: het is afgelopen met het oude christelijke Europa. Het recente bericht dat zoveel vluchtelingen onderdak weigeren en buiten in hun schamele tenten willen blijven slapen, accentueert dat alleen maar. Het roept een beeld op van een toekomstig Europa dat herschapen is in een woestijn waar alleen nog primitieve nomadenstammen leven die zich laten dienen door wat er nog overblijft van de oorspronkelijke bewoners. Het roept alweer een bijbels beeld op: dat van de verwoesting van de tempel en de diaspora van de joden. De tempel is in dit geval het Europese christendom en de diaspora is wat vandaag reeds overal ter wereld gebeurt: christenen worden door moslims weggejaagd en achtervolgd. Zelfs wanneer ze naar Europa vluchten, ontsnappen ze niet aan hun belagers: ze worden uit de boten gekieperd, ze worden onderweg vermoord, en zelfs in de asielcentra zijn ze niet veilig voor de moslims. 

Wie de bijbelse beelden kent, kan er niet meer naast kijken dat de geschiedenis zich herhaalt en een ronduit apocalyptisch karakter krijgt. Na 2000 jaar christelijke beschaving, die uitgemond is in de vrije samenleving waar alle mogelijke religies en overtuigingen vreedzaam naast elkaar leven, komt er een eind aan deze bloeitijd. Ook dat is een herhaling van de geschiedenis: beschavingen ontstaan en vergaan. Geen enkele heeft ooit de tand des tijds weerstaan, en ook de christelijke beschaving van Europa is nu aan haar eind gekomen. Wie zijn (bijbelse) geschiedenis kent, kan niet blind blijven voor deze herhaling. Maar hij kan ook niet blind blijven voor het feit dat er in de reeks ‘gelijkenissen’ die ik hierboven heb opgesomd telkens iets niet klopt, net als in die fameuze krantenfoto waar de herders en koningen van plaats hebben gewisseld. En dus rijst de vraag: wat klopt er niet in die laatste apocalyptische vergelijking? Wat klopt er niet in de paradox dat Europa islamitischer wordt naarmate het zich christelijker gedraagt?

Die vraag is makkelijk te beantwoorden: Europa beseft niet dat het zich christelijk gedraagt. De Europeanen die zich zo christelijk gedragen dat ze voor moslims neerknielen, hen de voeten wassen en zich door hen op beide wangen laten slaan, die voorbeeldige christenen zijn helemaal geen christenen. Het zijn overwegend ongelovige materialisten die de diepste minachting voelen voor het christelijke geloof (behalve wanneer het beleden wordt door een paus die zich onderwerpt aan de politiek correcte canon). Het zijn onbewuste, instinctieve, automatisch handelende christenen die niet weten dat de politiek correcte dogma’s die ze aanhangen stuk voor stuk christelijke idealen zijn, idealen waar de moslims geen boodschap aan hebben en die ze reeds vanaf het ontstaan van de islam fanatiek bevechten. Deze politiek correcte christen-automaten beseffen niet dat de islam de aloude vijand is van het christelijke Europa en dat zij zelf een levende contradictie zijn. 

Hun hart (dat uitermate christelijk is) doet dus precies het tegenovergestelde van hun hoofd (dat uitermate antichristelijk is), met als gevolg dat hun wil tegenstrijdig en zelfvernietigend wordt. En daarin verschillen ze niet van de moslims, die net zo gespleten zijn. Met miljoenen ontvluchten deze laatsten hun land, opgejaagd door de fanatieke, gewelddadige mohammedaanse geest die rooft en moordt en verkracht. Ze willen allemaal naar het vrije, christelijke Europa waar ze eindelijk veilig zijn. En het eerste wat ze daar doen is: proberen de islam te implementeren. Ze wachten daarmee zelfs niet tot ze aangekomen zijn, ze doen het reeds onderweg, ze doen het in de asielcentra, het is sterker dan henzelf. Wat hen drijft is met andere woorden een blind instinct, een automatisme waar ze zich evenmin van bewust zijn als de Europese ‘christenen’, want anders zouden ze weten dat hun gedrag zelfvernietigend is. 

Wat die miljoenen moslims ontvluchten, dragen ze met zich mee: de fanatieke moslimgeest, de instinctieve veroveringsdrang. ‘Islam is vrede’ roepen ze, maar ze doen precies het tegenovergestelde. En daarin verschillen ze niet van de miljoenen Europeanen die het christendom dat ze willen ontvluchten met zich meedragen als een fanatieke geest, als een instinctieve onderwerpingsdrang. Wat Europeanen en de moslimvluchtelingen met elkaar gemeen hebben, is deze onbewuste, instinctieve geest die hun ziel in twee splijt en haar ertoe verleidt zichzelf te vernietigen. Europa lijkt het toneel te zullen worden van deze gezamenlijke zelfvernietiging van christenen en moslims, terwijl Amerika en China instemmend toekijken. En het enige wat deze vernietiging van het ‘midden’ van de wereld – Europa én het Midden-Oosten – kan verhinderen, is zelfbewustzijn. Europeanen en moslims moeten naar zichzelf leren kijken en zich bewust worden van de gespletenheid van hun eigen ziel, van het zelfvernietigende instinct dat in hen leeft.

De herders en koningen moeten leren zien wat ze gemeenschappelijk hebben, ze moeten elkaar als een spiegel leren zien. De christelijke Europeanen moeten de fanatieke moslim in zichzelf herkennen, de moslimvluchtelingen moeten de onbewuste christen in zichzelf ontdekken. Zolang ze dan niet doen, zolang de koningen niet inzien dat ze zich als herders gedragen en de herders niet begrijpen dat ze zich als koningen gedragen – net als op de foto hierboven – zolang zullen ze elkaar bevechten op leven en dood. En de moslimherders (die zich als koningen gedragen) zullen dat gevecht winnen. Zij zullen, zonder het te beseffen, vernietigen wat zij onbewust zoeken: de christelijke geest, de geest van de vrijheid. De christelijke koningen (die zich als herders gedragen) zullen de strijd verliezen, tenzij … ze hem op geestelijk vlak uitvechten, tenzij ze er strijd van maken om de bewustwording van de christelijke geest. En dat is een strijd die ze reeds in de middeleeuwen uitgevochten hebben. Ook dát is weer een herhaling van de geschiedenis, maar dit keer alleen als we dat willen. Dit keer moeten we de geschiedenis uit vrije wil herhalen, anders zullen we gedwongen worden ze onbewust en ongewild te herhalen. En die vrijwillige herhaling begint met de bewustwording van de onvrijwillige herhaling. Ze begint bijvoorbeeld met het kijken naar een krantenfoto en het herkennen van het oerbeeld dat erin tot uitdrukking komt. 

Advertenties