Making the world unsafe for dictators

door lievendebrouwere

  

Een tijdje geleden kreeg ik een brief van De Standaard met het aanbod om ‘Vlaanderens kwaliteitskrant’ één maand lang gratis te ontvangen. Ik had geen idee waarom ik zo’n aanbod kreeg – ik ben nog nooit op De Standaard of een andere krant geabonneerd geweest – maar ik aarzelde niet. Ik ben nogal gevoelig voor het woordje ‘gratis’. Ik begreep natuurlijk wel waarom ze het deden: als je eenmaal gewend bent iedere dag de krant te ontvangen, dan moet je een beetje afkicken als de maand voorbij is en precies op dat moment – als je zwak bent – slaan ze toe: waarom geen jaarabonnement nemen? Wellicht spelen ze daarbij subtiel in op je schuldgevoel. Een maand lang gratis en voor niks de krant gekregen – daar mag toch wel iets tegenover staan! Als je toehapt, hang je natuurlijk aan de haak. Die krantenvissers weten beter dan wie ook dat je een krant niet leest omdat je wilt weten wat er in de wereld gebeurt, je leest de krant zoals je koffie drinkt of sigaretten rookt: omdat je eraan verslaafd bent. Wat die krantendealers echter niet weten, is dat ik al verslaafd ben: aan schrijven. Geen haar op m’n hoofd dat eraan denkt om geld te spenderen aan een krant. Ik kijk dus al met leedvermaak uit naar de brief die ze me over een paar weken zullen sturen.

Intussen krijg ik al twee weken elke dag De Standaard in de bus. Om vijf uur ’s ochtends. Er stopt dan in alle donkerte een auto voor de deur en even later frunnikt iemand de krant door onze veel te smalle brievenbus (die nog een echte brievenbus is: alleen geschikt voor brieven). Op die manier heb ik al een stapel papier verzameld waarmee ik de hele winter de kachel kan aansteken. In het weekend krijg je bij de krant ook nog eens allerlei ‘bijlagen’: lifestyle-magazines waarin je geïnformeerd wordt over waar welgestelde mensen gaan eten, waar ze hun kleren gaan kopen, waar ze op reis gaan, hoe ze wonen, welke wijn ze drinken, met welke auto’s ze rijden, naar welke muziek ze luisteren, welke boeken ze lezen, enzovoort. Omdat ik daar allemaal geen geld voor heb, is die informatie – of propaganda, ’t is maar hoe je ’t bekijkt – niet aan mij besteed. Maar vandaag had ik een zwak moment en bladerde door DS-Weekblad waarbij m’n oog viel op een reportage over – u raadt het nooit – vluchtelingen. Een bevallige journaliste, Guinevere (!) Claeys, volgde er Peter Bouckaert, een Human Rights Watcher die de vluchtelingen van nabij volgt, ze troost, ze adviseert hoe ze het best Europa binnenkomen, en zelfs niet aarzelt om ze zelf in zijn busje naar de gewenste bestemming te voeren. Dat hij daarbij de wetten en voorschriften van het land waar hij zich bevindt met de voeten treedt, doet hem innig plezier. 

Via Facebook en andere sociale media stuurt hij aan de lopende band pakkende foto’s met ‘niet mis te verstane’ onderschriften de wereld in en is op die manier wereldberoemd geraakt. Bouckaert is een bijzonder gedreven man voor wie geen moeite te veel is om vluchtelingen te helpen. Als hem gevraagd wordt hoe hij de gruwel (!) uithoudt, antwoordt hij: It’s nice to be on the right side. And it’s nice to fight back. Wat Guinevere het commentaar ontlokt: Macho, zeker wel, maar van de nuttige soort. Ze bedoelt: we hebben méér van zulke mensen nodig. Mensen die aan de goede kant staan, die tegen de slechte kant vechten, en die bijvoorbeeld zeggen: ‘Het enige handige aan die mondmaskers is dat ik meteen weet wie in het goede en wie in het slechte kamp zit.’ Ladies and gentlemen: Peter Bouckaert, de John Wayne van de Human Right Watchers, de nooit aan zichzelf twijfelende rechtschapenheid zelve! Hij draagt een t-shirt met daarop de woorden: Making the world unsafe for dictators since 1978. Naar verluidt was hij erbij toen de Libische dictator, kolonel Kadhafi, kaltgestellt werd. En waarschijnlijk was hij alweer weg toen het land daardoor in een puinhoop veranderde. Want er zijn nog dictators genoeg die hij het leven unsafe kan maken. De Hongaarse bijvoorbeeld. Dat die democratisch verkozen is, maakt voor Bouckaert waarschijnlijk niks uit. Hij kent geen twijfel. Voor hem is het duidelijk wie de goeden en wie de slechten zijn. Net als voor John Wayne. 
Peter Bouckaert kent maar één vijand: bange mensen. Het zijn bange mensen die hekken bouwen. Maar de angst verliest altijd. De vluchtelingen, zegt hij, hebben al één grote voorsprong: ze zijn de angst voorbij. They’re determined. Eigenlijk zijn ze een beetje als Peter Bouckaert zelf: zonder angst en very determined. Afgezien natuurlijk van het feit dat deze Human Right Watcher en Schrik der Dictators in Genève woont, directeur is, een advocate als vrouw en een 300 jaar oude boerderij in Bourgondisch Frankrijk als buitenverblijf heeft. Ja, het is een echte Jan zonder Vrees, onze Peter uit Roeselare. Een mens zou er een beetje bang van worden …

Advertenties