De waarheid liegen

door lievendebrouwere

  

Na weken intensief zoeken door de politie en de veiligheidsdiensten van Frankrijk én België is de voortvluchtige terrorist Abdeslam Salah nog altijd niet gevonden. Het geeft een idee van het uitgebreide netwerk dat moslimterroristen in Europa moeten hebben. En ook van de geringe bereidheid van de ‘gematigde’ moslims om mee te zoeken naar de moordenaar. Als gevolg daarvan heeft (vooral) Brussel onder een terreurdreiging en dito maatregelen geleefd die zijn burgemeester – niet ten onrechte – deed uitroepen dat Brussel onder islamitisch bewind leefde. Heel die buitenissige en karikaturale situatie, die België – niet ten onrechte – tot de risée van de wereld heeft gemaakt, hebben we te danken aan de politieke correctheid die in dit land met zoveel overtuiging beleden wordt en met zoveel volgzaamheid ondergaan. 

Eén van de meest actieve en invloedrijke vertegenwoordigers van die politieke correctheid is Yves Desmet, de voormalige hoofdredacteur van De Morgen. Weinigen hebben meer schuld aan de sfeer van intellectuele terreur die nu al tientallen jaren in Vlaanderen heerst. Hoeveel hetzes heeft deze man al niet ontketend met zijn commentaren in de krant? Ik denk bijvoorbeeld aan islam-kenner en hoogleraar Urbain Vermeulen, wiens carrière hij gebroken heeft. Het is slechts één van de karaktermoorden die hij op zijn geweten heeft. Het is dus nauwelijks overdreven om deze journalist een intellectuele terrorist te noemen. Hij heeft er, samen met zijn talloze collega’s terroristen, voor gezorgd dat bijna niemand nog zijn mond durft opendoen in dit land. Hij heeft een intellectuele volgzaamheid gecreëerd die enerzijds vol devotie de politiek correcte waarheden belijdt en anderzijds genadeloos optreedt tegen ‘ongelovigen’. 

Yves Desmet en co hebben van de Vlaamse intellectuele en culturele wereld bezet gebied gemaakt. Er heerst angst en dreiging, want één verkeerd woord, één uitgelekte e-mail kan voldoende zijn om uit de gemeenschap der weldenkenden te worden gestoten, met alle gevolgen van dien. Onder de Vlaamse intelligentsia heerst eigenlijk voortdurend terreurdreiging niveau 3. Een normaal geestesleven, met woord en wederwoord, is allang niet meer mogelijk. In de straten van het denken paraderen de soldaten van het politiek correcte leger met het machinegeweer in de aanslag. Pantservoertuigen controleren de kruispunten, en langs de gevels schuifelen de gedachten schichtig voorbij, bang om opgemerkt en verdacht te worden. Ja, het Brussel van de afgelopen weken was een treffend beeld van hoe het er allang aan toe gaat in het hoofd van de modale Vlaamse intellectueel: een bezette stad, boem paukeslag, daar ligt alles plat. Met dank aan Paul Van Ostaijen. 

Welnu, wat doet de politieke corrector nr 1 vandaag in de krant? Hij klaagt de toestand aan die … hij zelf gecreëerd heeft. ‘O volgzaam België, schrijft hij, o bang land der vaad’ren, mogen we in dit land nog vragen stellen, of moeten we allemaal zwijgen, en ons leven zoals we dat kenden opgeven? Want zover zijn we gekomen: wie zelfs maar een kritische voetnoot durft te plaatsen bij het theater van de angst dat dagelijks in overtreffende trap wordt geënsceneerd, is een negationist. Het terreurklimaat is voor velen, merkwaardig genoeg zelfs in de journalistiek, een reden om iedere kritische bevraging ongepast, zelfs verwerpelijk te vinden. Iedereen stapt mee in het theater van de angst, uit angst als inciviek te worden bestempeld. Mag dat nog gezegd worden, of moeten we allemaal zwijgen?’

Het kan niet ontkend worden: hij kan het goed zeggen, Yves Desmet. Een journalist met talent, een intellectueel met visie. Er is echter één probleem: hij keert alles om. Wat hij over zichzelf zou moeten zeggen, zegt hij over ‘de anderen’. Hij spreekt tegen een spiegel en hij weet het niet. Hoe meer hij zich opwindt over wat hij in de spiegel ziet, des te minder beseft hij dat hij naar zichzelf kijkt. Het ontbreekt hem dus aan zelfbewustzijn, niet in de figuurlijke maar in de letterlijke zin. Hij is zich niet bewust van wat hij zelf is en wat hij zelf doet. Meer precies: hij is zich niet bewust van de intellectuele terrorist die hij is, van de intellectuele terreur die hij nu al zolang verspreidt. Hij is zich daarentegen zéér bewust van zijn morele superioriteit, van zijn rechtschapenheid, van zijn goedheid. Anders gezegd: de Lucifer in zijn ziel weet niets af van de Ahriman in zijn ziel, en omgekeerd. Vraag de zelfingenomen Lucifer naar zijn agressiviteit en terrorisme en hij zal je verbluft aankijken en niet weten waarover je ’t hebt. Vraag de kille Ahriman naar zijn ijdelheid en superioriteitsgevoel en hij zal je met enkele scherpe woorden de mond snoeren. Maar geen van beide hebben enig besef van de ander noch van zichzelf. 

Iemand die dat wél heeft en begrijpt welk spelletje Lucifer en Ahriman in zijn ziel spelen, is in die ziel niet aanwezig. Dat kan men afleiden uit het ‘pamflet’ dat Yves Desmet in de krant geschreven heeft en dat getuigt van zoveel aanmatiging dat je begrijpt dat deze man volkomen blind is voor zichzelf. Die blindheid krijgt zelfs karikaturale dimensies, want op hetzelfde moment dat zijn pamflet verschijnt, begint De Morgen met een nieuwe rubriek ‘Lezersbrieven’. And guess what, die rubriek is grotendeels gevuld met brieven van lezers die Yves Desmet bedanken en lof toezwaaien. Dat getuigt van een Lucifer-complex om U tegen te zeggen, en waarschijnlijk ook van een Ahriman-complex van vergelijkbare omvang. Want hoe zelfingenomener Lucifer wordt, des te grimmiger wordt Ahriman. En des te meer verzinkt Yves Desmet in een soort bewustzijnscoma. Deze man heeft geen midden meer, de Ik-instantie die in zijn ziel de relatie tussen Lucifer en Ahriman zou moeten regelen, is verdwenen of althans zodanig verzwakt dat ze de kracht niet meer heeft om in de spiegel te kijken.

Dat laatste wordt natuurlijk steeds moeilijker naarmate je het spiegelbeeld – waarvan je denkt dat het ‘de ander’ is – belaadt met alle zonden Israëls. Als je de anderen – dat wil zeggen je eigen spiegelbeeld – al tientallen jaren aan één stuk beschuldigt van racisme, fascisme, haatzaaierij, onderdraagzaamheid, discriminatie, enzovoort, dan wordt het nagenoeg onmogelijk om nog te erkennen dat je zelf racistisch, fascistisch, haatdragend, onverdrazgzaam, discriminerend, enzovoort bent. Vanaf een bepaald moment wordt de schuld die je aan anderen geeft zo zwaar dat je ze zelf niet meer kunt dragen. En dus ben je verplicht de anderen te blijven beschuldigen, om niet onder dat kruis te bezwijken, om verder te kunnen leven, uit zelfbehoud. Bewust worden van jezelf – in de spiegel kijken en jezelf herkennen – wordt onmogelijk. Je hebt geen andere keuze meer dan dat zelfbewustzijn steeds meer te verdoven en te vervangen door de gecombineerde onbewustheid van Lucifer en Ahriman. Je vervalt met andere woorden steeds meer tot instinctief demonisch gedrag. 

Een merkwaardige eigenschap van deze ‘demonische’ onbewustheid is dat ze er zo … onschuldig uitziet. Mensen als Yves Desmet, die waarschijnlijk het punt voorbij zijn waarop ze zich nog bewust konden worden van de zwei Seelen in hun Brust, zien (in de spiegel) de waarheid steeds duidelijker en dat geeft hen een soort innerlijke rust, waardoor alle Luciferisch fanatisme of Ahrimanische agressiviteit van hen afvallen en ze een christelijk-onschuldige aura krijgen die hen buitengewoon overtuigend maakt. Maar in die aura verbergt zich de ‘omgekeerde Christus’, de Antichrist, die precies hetzelfde doet als Christus maar dan in omgekeerde zin. Het is heel, heel moeilijk om die ‘omkering’ te doorzien, want het is een omkering in meer dan één betekenis. Eigenlijk is het een binnenstebuiten-kering, een ‘omstulping’ zoals Rudolf Steiner het noemt, en dat is voor het rationele denken een buitengewoon verwarrend proces. Daarom werkt iemand als Yves Desmet ook zo verwarrend: je voelt dat hij de waarheid spreekt, want niet alleen is het volkomen juist wat hij zegt, hij zegt het ook nog eens op de rustige manier van iemand die de waarheid voor zichzelf kan laten spreken. Je verstand zegt echter dat hij die waarheid alleen buiten zichzelf ziet, dat hij zichzelf ervan uitsluit. En dan sta je voor dat nauwelijks te bevatten fenomeen van iemand die de waarheid verkondigt zonder ‘in de waarheid’ te zijn, iemand die … de waarheid liegt. 

Advertenties