Klimaatjongeren

door lievendebrouwere

    

 
De klimaathysterie bereikt dezer dagen ongekende hoogten: overal zijn er betogingen, marsen, fietstochten, manifestaties, protesten, menselijke kettingen, noem maar op. Het begint … beangstigend te worden. Hoezo, beangstigend? Is het niet juist heel goed dat er zo massaal geprotesteerd wordt tegen wat er onze planeet bedreigt? Ja toch? Wel, ik heb daar zo mijn bedenkingen bij. Het doet me onwillekeurig denken aan de Antwerpse Groenplaats waar onlangs mensen bijeen kwamen om ‘Samen tegen de Haat‘ te protesteren. Dat leek op het eerste gezicht ook een lovenswaardig initiatief, want wie is nu niet tegen de haat? Maar toen ik vernam dat de zaak georganiseerd was door Hart boven Hard, toen ik zag dat ook Jan Blommaert erbij was, toen ik hoorde dat het verband tussen terrorisme en islam ontkend werd, toen begon ik wantrouwig te worden. Ik heb niks tegen herdenkingen van slachtoffers van terreur, maar als die gepolitiseerd worden en gekaapt door links, dan krijgen ze voor mij een heel ander karakter, een karakter dat tot uitdrukking kwam in de slogan ‘Samen tegen de Haat’. Tegen haat protesteren is natuurlijk ook een vorm van haat. Dat die haat gericht is tegen de haat zelf doet daar niets aan af. Haat is haat, waartegen ze ook gericht is. En dus bezondigden deze mensen zich aan datgene waartegen ze protesteerden. Ze protesteerden als het ware tegen zichzelf, en met reden. Want ze maakten de haat alleen maar groter, ook al dachten ze net het tegenovergestelde te doen. 

Dat kan een sofistische redenering lijken, een spelletje met woorden en begrippen, maar dat is het helaas niet. Het is de kern van het probleem. Die haat hatende mensen op de Groenplaats waren namelijk geen uitzondering, ze waren de regel. Zoals tegenstanders van de haat zelf haatdragend zijn, zo zijn antiracisten zelf racistisch (want ze houden het blanke ras, en het blanke ras alleen, verantwoordelijk voor alles wat verkeerd gaat in de wereld), zo zijn de verdedigers van de verdraagzaamheid zelf onverdraagzaam (want wee degenen die het niet met hen eens zijn!), zo zijn tegenstanders van discriminatie zelf discriminerend (want ze vinden dat alleen niet-blanken kunnen gediscrimineerd worden), zo zijn pleitbezorgers van de gelijkheid zelf elitair (want ze voelen zich moreel superieur aan degenen die ongelijkheid verdedigen), zo zijn aanhangers van de godsdienst van de vrede zelf gewelddadig (want vrede betekent voor hen dat iedereen zich aan hen onderwerpt). Enzovoort, enzovoort. Het is telkens weer hetzelfde liedje: mensen maken zich schuldig aan datgene waartegen ze protesteren. Meer zelfs, door te protesteren maken ze zich schuldiger dan de beschuldigden, want ze dwingen hen om op hun beurt te protesteren en creëren op die manier een vicieuze cirkel van toenemende haat, racisme, discriminatie, onverdraagzaamheid, enzovoort. 

De hedendaagse strijd tegen het kwaad is met andere woorden een groter kwaad dan het kwaad zelf. Want het is een blinde strijd, een strijd zonder bewustzijn van de vicieuze cirkels die worden geschapen en die de wereld meesleuren in een spiraal van geweld. De wereldwijde klimaatprotesten vormen geen uitzondering op die regel. Ze willen de mensheid redden, maar omdat ze geen flauw idee hebben hoe dat moet gebeuren, maken ze de zaken alleen maar erger. Er wordt geprotesteerd tegen de opwarming van de aarde, of tegen de klimaatwijziging, of tegen welke naam het kind ook krijgt. Maar weet er iemand echt wat er aan de hand is? Net als na de aanslagen van 9/11 is de vijand meteen geïdentificeerd: CO2. Daarover bestaat een wereldwijde wetenschappelijke ‘consensus’. De (nog piepjonge) klimaatwetenschap is zelfs zo zeker van haar stuk dat ze haar inzichten meteen tot dogma heeft verheven. Niemand kan ze nog bekritiseren zonder beschuldigd te worden van ‘negationisme’, zonder gebroodroofd te worden, zonder een karaktermoord te ondergaan of op andere allesbehalve wetenschappelijke manieren uitgeschakeld te worden. Ja, het bestuderen van de vijanden van de klimaatwetenschap is zelf tot wetenschap verheven. En deze nieuwe ‘wetenschappen’ worden in hun bedenkelijke praktijken volop gesteund door de media die de bevolking onafgebroken schrik aanjagen met apocalyptische onheilsberichten en schrikbeelden van overstroomde wereldsteden. 

Een beetje kritisch mens zou van minder wantrouwig worden. En dat betert er niet op als je de voorgestelde maatregelen bekijkt. De CO2-uitstoot moet teruggebracht worden tot 5 procent, tot 2 procent, tot 1,5 procent, of nee, zelfs 1 procent zal niet volstaan om een wereldramp te voorkomen. Tegelijk moeten ook de kerncentrales dicht. Wat dat allemaal zal betekenen voor de economie valt zelfs bij benadering niet te berekenen. De mogelijkheid is reëel dat het een … wereldramp wordt. Maar dat is niet alles. De landen die de CO2-riem moeten aantrekken tot ze naar adem snakken, moeten ook nog eens herstelbetalingen doen aan het Zuiden, want dat heeft enorme schade opgelopen door toedoen van de rijke, blanke landen. Waar hebben we die combinatie van schuld en blank nog gehoord? En de combinatie van een kelderende economie en excessieve herstelbetalingen? Om maar te zwijgen over wat het Zuiden met al dat geld zal doen. De verleiding om daar wapens in plaats van voedsel (of wat dan ook) voor te kopen is – zoals al zo vaak gebleken is – bijzonder groot. De mogelijkheid dat alles uitdraait op een ramp blijft dus groeien. Maar dat is nog (lang) niet alles. Links, dat ten gevolge van het multiculturele fiasco aan de grond zit, ziet zijn kans schoon om uit zijn assen te verrijzen. Niet alleen het klimaat moet veranderen, de economie moet veranderen, de politiek moet veranderen, de samenleving moet veranderen, de mensheid moet veranderen, de hele wereld moet veranderen. En voor dat oude communistische ideaal mobiliseert links opnieuw de massa’s, vooral dan de jonge massa’s, want die weten (blijkbaar) al niet meer welke catastrofes links in de 20ste eeuw heeft aangericht met haar ideaal van een andere wereld . 

Als ik dat alles bij elkaar optel – en ik vergeet ongetwijfeld nog aspecten – dan twijfel ik er nauwelijks nog aan dat de klimaatprotesten een groter probleem vormen dan het klimaat zelf. Wat het extra pijnlijk maakt, is dat er zoveel jongeren bij betrokken zijn. Al die jonge mensen die de planeet willen redden, bereiken juist het tegenovergestelde: ze jagen de planeet nog verder de vernieling in. Nochtans zijn ze vervuld van de beste bedoelingen, maar die beletten hen niet om recht naar de hel te marcheren. Want die goede bedoelingen worden misleid, ze worden tegen zichzelf gericht. De goede wil van deze jonge mensen wordt tot kwade wil zonder dat ze het beseffen. Goede wil zonder bewustzijn is gelijk aan kwade wil: zo zou je dit duivelse omkeringsmechanisme kunnen formuleren. Of ook: onbewuste goedheid is gelijk aan onbewuste slechtheid. Ik twijfel geen moment aan de goede wil van de klimaatjongeren. Ik zou zelfs durven zeggen dat er onder de jonge mensen van vandaag méér goede wil heerst dan ooit. Maar waar het hen zo tragisch aan ontbreekt, is bewustzijn: ze weten niet wat ze doen. En zo nagelen ze de mensheid aan het kruis, in de overtuiging dat ze haar redden. 

Advertenties