De klimaatkassa

door lievendebrouwere

  

Indien u denkt dat de klimaatconferentie in Parijs iets te maken heeft met het klimaat of met de bescherming van de natuur, dan hebt het helemaal verkeerd voor. De groenen zullen de eersten zijn om zich dat te realiseren. Zelfs in de kleinste hoekjes van de toekomstige akkoorden zullen ze niets van hun gading vinden. Toch zullen die akkoorden – minimalistisch en niet-afdwingbaar – voorgesteld worden als een grandioos succes voor het milieu en het klimaat. Op dit ogenblik hebben de vertegenwoordigers van de verschillende landen van de EU alle hoop verloren om afdwingbare akkoorden over de CO2-uitstoot af te sluiten en moeten ze een eerbare manier vinden om uit de knoeiboel te geraken waarin ze zichzelf gestoken hebben. Want heel dit klimaatcircus is enkel maar een kwestie van geld, kapitaaltransfers en subsidies, van nationale en globale politieke macht. Het gaat om transfers van kolossale sommen naar opkomende landen. Daar is niets vrijgevigs of onbaatzuchtigs aan, het is louter business

Achter heel dit klimaatcircus schuilen grote banken, die onmetelijke bedragen geïnvesteerd hebben in de hernieuwbare droom en die de beloofde dividenden willen oogsten. Voeg aan deze spelers de talrijke multinationals toe, actief in domeinen zo divers als chemie, elektriciteit en olie (u leest het goed) en u begint een beeld te krijgen. Deze industrieën hebben ook gegokt op “volledig hernieuwbare energie”, “groene chemie”, “niet vervuilende energieën”, “biobrandstoffen”, volledige “decarbonisatie”, kortom op alles wat hen toelaat om te profiteren van schandalige subsidies, op ondoordachte wijze aangeboden door onze politieke leiders. En de dupe van dit vuile spel zijn wij natuurlijk, de burgers!

Talrijk zijn (vooral) de Europese industriëlen die pleiten voor hernieuwbare energie en niet ophouden om meer en meer bindende akkoorden te vragen. Om de planeet te redden? Zeker niet. Die beslissingen moeten hen kolossale financiële winsten waarborgen. Zij moeten hen ook beschermen tegen de consequenties van hun slechte investeringen. Tegelijk moet de strengere regelgeving ten gunste van hernieuwbare energie concurrentie met de opkomende landen verhinderen. Zij willen dat de belastingbetalers de door het beleid en de energiebedrijven uitgevoerde risico’s en bijhorende kosten dragen.

De groene NGO’s bloeien als sneeuwklokjes in de lente en hebben een chronische nood aan financiële middelen. Zij verkondigen de heilige woorden van de klimaathoogmis, maken de onschuldige burger bang en vullen ondertussen de eigen zakken. Ze liegen zonder te verpinken, ze verdraaien de feiten, en met de hulp van aan DE zaak toegewijde klimatologen, voorspellen ze een bijzonder opwindende Apocalyps. Dat alles dankzij publieke subsidies die even ondoorzichtig als overvloedig zijn. De belastingbetalers betalen deze NGO’s, wier credo bestaat uit belasten, verbieden en subsidiëren, en die ons hun manier van leven willen opleggen. 

Klimaatverandering? Een uitgelezen kans om geld te verdienen op de rug van een vermoeide bevolking die nochtans beetje bij beetje wakker wordt. Wedden dat, wanneer uiteindelijk het masker zal vallen, het gelaat erachter wel bijzonder afschuwelijk zal zijn? 

(Istvan Marko, professor organische chemie aan de UCL)

Advertenties